Dereń i dzwonki

Dzisiaj ciąg dalszy zdjęć z ogródka. Tym razem będzie dereń i dzwonki, po których zostało już tylko wspomnienie w formie zdjęć.

Najwięcej dzwonków mam tych niebieskich. Ponieważ plenne są niebywale, a do tego bardzo wytrzymałe, mam zamiar posadzić je w kolejnym rzędzie wzdłuż krawężnika, w miejscu likwidowanego trawnika - o tym projekcie pisałam kilka tygodni temu.

 

Chciałabym też dorobić się rzędu dzwonków białych i różowych, ale tych mam zaledwie kilka i zanim się namnożą, minie pewnie kilka(naście) lat.

Jak już się nie będę mogła doczekać to sobie po prostu kupię cebulki białych i różowych dzwonków. (Ciekawe, że nie potrafię zapamiętać właściwej nazwy, mimo, że już nawet w komentarzach mi ją podpowiadano...)

Na razie, nadal mozolnie pracuję nad poszerzaniem pasa wzdłuż ulicy. Podczas niedawnych prac, dostały mi się mrówki pod rękawicę i pokąsały. Nadgarstek wygląda niemal jak u narkomana - dobrze, że mrówki wybrały sobie bok nadgarstka, z dala od żył!

 
Dereń pięknie zakwitł, jak co roku. Trudniej nieco uchwycić to piękno na zdjęciach. Te, które dzisiaj zamieszczam, robiłam o 7 rano, przed wyjściem do pracy.

Starałam się pokazać jak pięknie wygląda wraz z innymi roślinami przy domu, stąd ujęcia z kilku  z różnych kątów. Na tym powyżej, w tle dzwonki i rododendron, który zakwita jako pierwszy - oraz Kicia, którą szalenie interesowały moje poczynania przed domem o tak wczesnej porze.
Pod spodem, widać też rododendron, który zakwita jako drugi. Trzeci kwitnie właśnie teraz, ale jeszcze nie udało mi się zrobić mu zdjęcia.

Oba rododendrony bardzo mocno przycięłam w zeszłym roku, ale bardzo szybko zaczęły wypuszczać odrosty, więc mimo późnej pory przycinania (latem), nie zaszkodziło im to. W tym roku przytnę chyba i ten trzeci, bo gałązki są za wiotkie i za długie w stosunku do kwiatów i łamią się.

Na zdjęciach widać też sypiący się płot - część sztachet już odpadła, pozostałe trzymają się ledwo ledwo.

Za domem, na grządkach warzywnika, podziałałam ostatnio tak, że nadal bolą mnie mięśnie. Wyporządziłam grządkę pod pomidory i nanosiłam ziemi z kompostownika. Dość sporo tej ziemi - piękna gruba warstwa. Trochę pomogło mi starsze dziecię, bo kompostownik mam mocno nieprzyjazny dla użytkownika i pod koniec już nie dawałam rady sama. Przerobienie kompostownika jawi się więc jako kolejny projekt na stale wydłużającej się liście rzeczy do zrobienia, ale jak już się w sobie zbiorę to powinnam sobie z tym poradzić.

19 pomidorów posadzonych. Dostałam od koleżanki z pracy 25 sztuk rozsady, ale podzieliłam się z inną koleżanką. A wczoraj, w ośrodku kultury gdzie Emilia ma balety, wystawione były doniczki z rozsadą podarowaną przez lokalną firmę ogrodniczą. Kto chciał, mógł sobie wziąć co chciał i ile chciał. Pomidorów wzięłam tylko 3, ale za to przyniosłam do domu oregano, jarmuż i jeszcze coś, ale nie pamiętam teraz co, a że deszcz pada to nie chce mi się biegać do ogródka i sprawdzać etykiet. Jeszcze nie posadzone.

Powoli wschodzą wysiane nasiona kukurydzy, kalarepki i albo arbuza albo melona - nie pamiętam, ale to nie ma znaczenia. Papryka za to nie wschodzi i nie wiem czy to wina starych nasion, czy coś ją wydziobało. Groszek pnie się po zamontowanym specjalnie dla niego płotku, ale jeszcze nie kwitnie. Emilia dopytuj się kiedy będziemy wykopywać ziemniaki, bo strasznie to lubi. Same ziemniaki też.

Zawiązały się też owoce jagód, porzeczek, czereśni, śliwek i jabłek. Jabłonka w tym roku miała niewiele kwiatów, ale trochę kuleczek wypatrzyłam, więc nadzieja na własne jabłka jest.

A na koniec - światełka, o których wspominałam jakiś czas  temu. Nie udało mi się zrobić zdjęcia, ale nakręciłam filmik i wrzuciłam na uTube. Widać na nim jak to wygląda z odległości kilku metrów oraz pulsujące żaróweczki w kształcie kwiatków.



Światełka mają kilka opcji migania, na razie to delikatne pulsowanie odpowiada mi najbardziej.

Wyzwanie czytelnicze

Na przełomie marca i kwietnia uczniowie gimnazjum, do którego chodzi mój syn uczestniczyli w wyzwaniu czytelniczym. W czasie trzech tygodni mieli przeczytać jak najwięcej minut a samo wyzwanie połączane było z kwestą na rzecz szkoły. Na tych, którzy przeczytali najwięcej w poszczególnych kategoriach (klasowych), bądź uzyskali najwięcej sponsorów, czekały różne nagrody.

Jeden z tych trzech tygodni wyzwania wypadł podczas ferii wiosennych, więc byłam pewna, że sporo gimnazjalistów wykorzysta ten czas, żeby nabić sobie licznik minut. Z Krzyśkiem umowę miałam taką, że tyle ile minut przeczyta, tyle czasu może grać na moim komputerze. Układ ten okazał się bardzo motywujący dla mojego syna, który wyzwanie zaliczył z wynikiem 1965 minut. Było sporo dni, kiedy nie czytał w ogóle, nic, ani jednej strony, ale były też i takie dni, kiedy jak zaczął czytać to ja już dawno zasnęłam, a on dalej czytał. Ponieważ nie trzeba było wstawać do szkoły, to sobie dziecko mogło zarwać kilka nocy. W końcu wiem jak trudno oderwać się od ciekawej lektury - sama zarwałam niejedną noc czytając, choć ostatnio staram się już tego nie robić bo z wiekiem coraz trudniej mi się pozbierać następnego dnia.

Średnio wyszło Krzyśkowi jakieś 93 minuty dziennie. Niby sporo, ale z perspektywy wyzwania, to jednak niezbyt imponujący wynik. Jakież więc było zaskoczenie i moje i Krzyśka, kiedy okazało się, że przeczytał najwięcej z pośród wszystkich uczniów w szkole. W nagrodę dostał książkę oraz kartę do księgarni o wartości $25.

Białe powojniki

Przeglądając zdjęcia do dzisiejszego wpisu, doszłam do wniosku, że poświęcę go całkowicie białym  powojnikom.

Wiosna piękna, w ogródku kwiaty cudne wszystkie, ale to właśnie zdjęcia powojników zachwyciły mnie najbardziej - nawet nie wiedziałam, że tak ładnie wyszły.

Jeden z powojników rośnie sobie w donicy z drabinką wspierającą się o płot. Płot stoi na słowo honoru ale mam nadzieję, że kiedy pojawią się nowi sąsiedzi (dom wystawiony jest na sprzedaż) to podzielimy się kosztami postawienia nowego płotu. Póki co, ten, który jeszcze stoi, stanowi ładne tło dla delikatnych powojników.

Drugi powojnik też pod płotem, ale z innej strony, oddzielającym od innych sąsiadów. Ten płot jest druciany, z przeplecionymi plastikowymi listewkami, zamieniający siatkę w niby parkan.

Zaraz obok rośnie bez. Trochę się musiałam powyginać i nagimnastykować, ale w końcu udało się zrobić zdjęcie powojnika na tle bzu.

Trzeci biały powojnik oplata pień ostrokrzewu rosnącego tuż przy tarasie. Pieniek to raczej, niewiele szerszy od zwykłego palika, bo drzewko-samosiejka niewiele sobie liczy lat.

Artystka na basenie

Emilia lubi malować, a jeszcze bardziej bawić się farbami. Po każdej sesji pół pokoju wyłączone jest z użytku ponieważ na podłodze suszą się efekty działalności plastycznej dziecka:

   

Zazwyczaj są to właśnie taki bohomazy jak powyżej, ale czasem wyjdzie spod jej ręki coś tak niesamowitego, że aż dech zapiera. No bo jak uwierzyć, że coś takiego wymalowało moje sześcioletnie dziecko?

Bardzo jestem ciekawa czy z czasem Emilia zarzuci malowanie, czy pociąg do sztuki okaże się na tyle silny, by rozwijać ewentualny talent w formie jakichś lekcji lub choćby kursu rysunku. Czas pokaże.

Póki co, Emilia, do zeszłego piątku żyła jog-a-thonem, który jak co roku, miał miejsce w jej szkole. W tym roku nie mogłam osobiście obserwować jej poczynań, ale wiem, że przebiegła 19 okrążeń - tyle samo co rok wcześniej.

Jog-a-thon pozostał wspomnienieniem, ale teraz na tapecie jest basen z treningami dwa razy w tygodniu. Nie są to lekcje, bo pływać dziecko już się nauczyło. Teraz dzieci ćwiczą wytrzymałość zaliczając kolejne długości basenu. Pół godziny takiego treningu wywołuje wilczy apetyt nie tylko wieczorem, ale jeszcze następnego dnia rano!

Sweet Creek Falls

W środę, 8 maja, dostaliśmy od lokalnego związku nauczycieli dzień wolny od zajęć szkolnych. Na ten właśnie dzień nauczyciele zaplanowali protesty i pikiety z żądaniami dofinansowania szkolnictwa. Ponieważ planami tymi podzielili się z resztą lokalnej społecznyości trzy tygodnie wcześniej, rodzice mogli sobie jakoś ten dzień zagospodarować. Ci, co musieli tego dnia pojawić się w pracy, mieli sporo czasu by załatwić opiekę do dzieci, a ci, którzy mogli sobie wziąć wolne, mogli sobie zaplanować w jaki sposób ten dodatkowy wolny dzień spędzić.

Sweet Creek, OR

Ponieważ pogodę mamy ostatnio przecudną, wybraliśmy się na wycieczkę do dospadów Sweet Creek Falls.

Sweet Creek Trail

W górę potoku prowaszi szlak, niezbyt długi ani wymagający, za to z pięknymi widokami na wodospady.

Sweet Creek Falls

Podobno jest ich 11, choć mi się wydaje, że więcej. Są różne - szerokie i wąziutkie, wysokie i niskie, wielokaskadowe i jednokaskadowe.

Sweet Creek Falls

Ponieważ słońce mocno operowało i zdjęcia robione aparatem nie wychodziły zbyt dobrze, nakręciłam komórką kilka filmików.

Wodospady to nie jedyna radość dla oczu. Soczysta majowa roślinność wzdłuż ścieżki aż prosi się o uwiecznienie.

  

To nasza druga wizyta w tym miejscu. Pierwszy raz wybraliśmy się do Sweet Creek Falls pod koniec maja ubiegłego roku. Roślinność była wówczas bardziej wybujała, ale jakby mniej wody w potoku. Część zdjęć pochodzi właśnie sprzed roku.

Sweet Creek Trail

Zatrzymaliśmy się w dokładnie tym samym miejscu co rok temu by dzieci mogły nieco popluskać się w wodzie. To chyba najbardziej dogodne do tego celu miejsce, w którym woda rozlewa się szeroko i płynie leniwie a do tego jest dość płytka.

Sweet Cree

Ponieważ całej naszej trójce miejsce to podoba się, zapewne wybierzemy się tam jeszcze nie raz.

Lorelei 2

Pod koniec ubiegłego roku testowałam wzór pięknego swetra Lorelei dla Amanity, a efekt moich działań pokazałam i opisałam w styczniu (tutaj: KLIK) Wzór tak bardzo mi się podoba, że wiedziałam, że na jednym swetrze się nie skończy. Tak się wspaniale złożyło, że projektantka zorganizowała KAL, w którym wzięłam udział. Mimo, że początek roku nie sprzyjał robótkom ręcznym, udało mi się skończyć Lorelei II w wyznaczonym terminie, czyli do końca marca.

Specjalnie założyłam sweter na wyjazd nad ocean podczas ferii wiosennych, żeby zrobić zdjęcia w ładnej scenerii.

Zdjęcia zrobił mi syn - całkiem udane! Oglądałam je po wielokroć ale zapomniałam się nimi, i samym swetrem, pochwalić. Dzisiaj nadrabiam to niedopatrzenie.

Lorelei II powstała z Sonaty, włóczki wygranej w konkursie u Splocika cztery lata temu. (Udało mi się nawet zlokalizować wpis, w którym chwaliłam się wygraną w konkursie KLIK.) Włóczka czekała na pomysł, i choć miałam kilka koncepcji wykorzystania jej, do żadnej nie byłam w stu procentach przekonana, aż pojawiła się Lorelei.

Ponieważ Sonata jest nieco grubsza od zalecanej włóczki, musiałam nieco pokombinować, żeby rozmiar wyszedł odpowiedni oraz  żeby włóczki wystarczyło, bo miałam tylko 3 motki.

Z małym potknięciem, ale udało się. Za pierwszym podejściem zrobiłam nieco za wąski karczek i prułam cały tygodniowy udzierg. Dodałam jedno powtórzenie wzoru i  w tej wersji karczek jest już jak należy.

Rękawy są dość mocno dopasowane a długość taka, jak w opisie. Choć nie przepadam za długością 3/4 tym razem nie miałam wyjścia - włóczkę wykorzystałam do ostatniego kawałeczka. Po zamknięciu oczek zostało 12 cm oraz maleńka próbka, którą trzymałam na wypadek jakby się okazało, że źle sobie rozdzieliłam włóczkę na rękawy i jeden rękaw ma krótszy ściągacz. Obawy moje okazały się na wyrost a próbkę dostała Emilia na kocyk dla jednego z małych pluszaczków.

Zdjęcia robił Hultajstwo, najpierw pod sklepem z pamiątkami, potem na plaży.

Wcześniej, z samego rana, jeszcze przed wyjściem do kościoła na niedzielną mszę, Emilia zrobiła mi kilka zdjęć w ogródku, ale było zbyt dużo cienia i zdjęcia nie wyszły zbyt dobrze.

Jedno z nich zamieszczam, bo widać na nim, że Lorelei dobrze wygląda nie tylko w sportowym zestawieniu ze spodniami, ale też i z elegancką spódnicą.

Garść informacji:

• włóczka Sonata (Anilux), 70% bawełna, 30% wiskoza, 294 m/100 gr, zużycie 287 gr
• druty 2.5 i 3 mm
• wzór Lorelei by Agata "Amanita" Mackiewicz

Zawody lekkoatletyczne

Zaraz po feriach wiosennych, na początku kwietnia, zaczęły się u Krzyśka w szkole treningi z lekkiej atletyki, a wczoraj odbyły się pierwsze zawody.
Trochę się na nie spóźniłam, ale załapałam się na skok w dal i sztafetę.

Przegapiłam bieg na 800 metrów, który Krzysiek ukończył na czwartym miejscu, nad czym strasznie ubolewał. Skok w dal zaliczył na 12 stóp czyli jakieś 3 metry i 66 cm.

Najlepiej poszło chłopcom w sztafecie. Skład niemal taki sam jak w poprzednich latach, tylko jeden chłopak inny, bo ten, co z nimi do tej pory biegał teraz gra w bejsbol. Reprezentanci pozostałych szkół nie mieli szans. Udało mi się nakręcić filmik telefonem (Krzysiek biegnie jako trzeci):



Krzysiek najchętniej wziąłby udział we wszystkich możliwych konkurencjach ale jeszcze tego samego dnia miał mecz piłki nożnej, więc nie mógł zostać do końca. Za dwa tygodnie kolejne zawody i też mecz piłki nożnej tego samego dnia.

baletnica - pływaczka - biegaczka

Po miesięcznej przerwie, na początku kwietnia, rozpoczęła się kolejna sesja zajęć z baletu i stepowania, na które chodzi Emilia. Zmieniła się instruktorka, ale nowa pani natychmiast podbiła sześcioletnie serduszko mojej córki.

Na zajęcia Emilia uczęszcza chętnie, choć sukienka już jej się znudziła i ćwiczy w zwykłych ubraniach i w baletkach, które potem zmienia na buty do stepowania. Dobrze, że na tych zajęciach strój baletnicy nie jest wymagany jak w innych studiach. Na pamiątkę zostały nam zdjęcia małej baletnicy zrobione podczas marcowej sesji.

Baletnica to raczej z Emilii nie będzie.
Coś mi się widzi, że po zakończeniu tej sesji nastąpi przerwa w zajęciach tańca - ot i niestałość uczuć sześciolatki.

Teraz dziecko życzy sobie wrócić na pływalnię, a warunki są sprzyjające, bo i w miarę ciepło, i ja mam trochę luźniejsze popołudnia gdyż na czas sezonu piłkarskiego i zajęć lekkoatletycznych Pierworodnego zawiesiłam karate i dżudo. Pływanie wydaje mi się dużo zdrowszym zajęciem niż balet, więc ucieszyłam się, że dziecko znowu chce pływać, i korzystając z zapału córki, szybciutko zapisałam ją basen - pierwsze zajęcia już za tydzień.

W naszym mieście co roku organizowany jest Eugene Marathon, impreza dość znana w świecie biegaczy, ciesząca się sporą popularnością. Zachęcona w szkole przez pana od gimnastyki, Emilia postanowiła wziąć udział w wyścigu dla dzieci od 4 do12 lat - tzw. Kids Duck Dash. Maluchy miały do przebiegnięcia około kilometra i Emilia podobno nie miała problemu z ukończeniem. Choć muszę przyznać, że niewiele się od niej dowiedziałam bo od samego wyścigu ważniejsze okazało się karmienie kaczek w pobliskim parku już po zakończeniu imprezy. Niemal w tym samym czasie Krzysiek miał mecz, na który ja go zawiozłam. Niestety, nie da się być równocześnie w dwóch różnych miejscach. W każdym razie Emilia przyniosła do domu medal (nie wiem czy za uczestnictwo czy za ukończenia) i butelkę na wodę w kolorze i z logo Eugene Marathon.
No i jej uczestnictwo zostało oficjalnie odnotowane w archiwum imprezy.

Czwartki z kosiarką

W miarę możliwości czasowych kontynuuję sprzątanie ogródka po zimie, a równocześnie wysypuję wiórami te miejsca, w których stara kora i zeszłoroczne wióry zdekompostowały się lub ich w ogóle nie było.

Trawa rośnie jak szalona i wymaga cotygodniowego koszenia. Tak wyszło, że koszenie wypada mi co czwartek.

Regularnie koszony trawnik, podlany deszczem, ogrzany słoneczkiem, pięknie się prezentuje.

Przed domem trawnik sięgał aż do samej ulicy. Od kilku lat nosiłam się z zamiarem wprowadzenia zmian, ale ogrom wymaganej pracy przerażał mnie, czas uciekał. Aż doszłam do wniosku, że będę wprowadzać zmiany stopniowo, rozciągając je na przestrzeni kilku lat, w miarę sił i możliwości.

Zaczęłam roku temu, likwidując wąski pasek trawy wzdłuż krawężnika, taki na szerokość szpadla. Miejsce po darni wysypałam wiórami. Jesienią usunęłam kolejny pas, uzupełniłam wióry, i posadziłam na całej długości cebulki krokusów.

Zimą przyszedł czas na kolejny pas usuniętej trawy, znowu na szerokość szpadla. Mniej więcej w tym samym czasie natknęłam się w sklepie na mocno przecenione cebulki tulipanów i choć zima miała się już ku końcowi, posadziłam tulipany wiedząc, że nic im nie będzie. Kilka lat temu sąsiad posadził tulipany jeszcze później, kiedy inne już kwitły, i nie zaszkodziło im to - kwitną pięknie co wiosnę.

Tulipany wzeszły i zakwitły, co widać na zdjęciu. (Z prawej strony widać też krokusy, których czas kwitnienia przypadł wcześniej.) W tym roku sezon na tulipany trwał długo, pogoda im wyjątkowo sprzyjała. (Ta pomarańczowa plamka w  prawym górnym rogu zdjęcia to tulipany sąsiada, o których pisałam powyżej.) Mam nadzieję, że z czasem cebulki rozmnożą się, a pojedyncze kwiaty zastąpią całe ich kępy. Na zdjęciu widać też moje dotychczasowe postępy w likwidowaniu trawnika. Nie chcę go całkowicie zlikwidować a jedynie zredukować, zastępując pasem z kwiatami wiosennymi, które nie wymagają latem podlewania. Mam na kartce rozpisane, które kwiaty pojawią się w następnej kolejności. Na razie są krokusy (pierwsze od krawężnika) i tulipany.

Za domem też mam tulipany.

Na rabatce przysiadły Emilkowe plastikowe flamingi.

Okropnie mi się nie podobają, ale Emilia jest nimi zachwycona i mowy nie ma o eksmisji. No to się różowią ...

Za nami już czas kwitnienia śliw i czereśni. Już prawie wszystkie kwiaty opadły ale mam nadzieję, że zostały zapylone i owoce będą.

Kwitną też porzeczki, jagody i truskawki, wzeszedł i ładnie rośnie zielony groszek a szczypior taki wybujały, że aż trudno uwierzyć, że niczym nie podsypany.

Za dwa tygodnie mam dostać sadzonki pomidorów - koleżanka planuje mi je dać przed swoim urlopem a ja już się na nie bardzo cieszę.

c.d.n.