Angielskie wakacje: Prom

Podczas naszych wakacji w Angli, na wycieczce do Corfe Castle i Durdle Door, moje dzieci pierwszy raz płynęły promem. 

Dystans był krótki, przeprawa trwała raptem kilka minut, niemniej jednak stanowiła ogromną atrakcję dla moich pociech. 

Najpierw samo opuszczenie pewnego ladu i wjazd na prom kołyszący się, niezbyt mocno, ale jednak! 

Nie mogliśmy nie wyjść z samochodu i nie zwiedzić pokładu! 

Kilka szybkich fotek z widoczkami i trzeba było biec do samochodu, bo pierwsze pojazdy już  zjeżdżały z promu. 

I jeszcze jedno zdjecie zrobione w drodze do Durdle Door i Corfe Castle:

W paszczy rekina, czyli listopadowa wycieczka do Akwarium w Newport

Jeszcze całkiem niedawno Emilia przechodziła okres fascynacji rekinami - za sprawą filmu "Gdzie jest Nemo", który oglądaliśmy raz za razem, w sumie chyba ze 30 razy. Albo i więcej. W końcu wybraliśmy się do Akwarium w Newport, żeby jej pokazać prawdziwe rekiny.

Ciężko było zrobić dobre zdjęcie, ale coś tam zostało uwiecznione, choć ten największy i najgroźniej wyglądający rekin nie za bardzo chciał pozować.

W związku z tym zrobiliśmy sobie zdjęcie z makietą paszczy rekina - zębiska martwe, więc niegroźne, stąd nasze uśmiechnięte buzie.

Krzyśkowi bardzo spodobała się atrapa wraku statku w jednym ze zbiorników z rybami:

Zachwyt obu dzieci wzbudziły meduzy.

Przy okazji Emilia rzuciła cytatem z filmu:

- Nie zasypiaj! NIE ZA-SY-PIAJ!!

  

Kolorowe ryby z rafy koralowej zawsze przyciągają uwagę, i dorosłych, i dzieci. Emilii najbardziej podobała się rybka pomarańczowa - ale to nie była jedna z mieszkanek rafy.

Pogoda nie była za ładna - zimno, pochmurno, siąpiło. Mimo to obejrzeliśmy wszystkie morskie zwierzęta w terrariach pod gołym niebem: ptaki, wydry i foki.

Foki i wydry można oglądać też z niższego poziomu, jak pływają pod wodą.

Dość sporo czasu spędziliśmy w centrum edukacyjnym akwarium. Dzieci mogły podotykać ukwiały, a dreszczyku emocji dostarczało głaskanie małych płaszczek.

Na zdjęciu poniżej, moje dzieci "łowią ryby", czyli łapią na magnes rzeczywistej wielkości modele ryb, które można spotkać w wodach Pacyfiku na wysokości Oregonu.

Potem te ryby można było wrzucić na podajnik, a kręcąc korbką, przetransportować "pod pokład", czyli do wiadra.

Emilia łowiła, Krzysiek wrzucał na taśmę i kręcił korbą - moglibyśmy na tej zabawie spędzić cały dzień...

A drugi dzień w łodzi podwodnej (zdjęcie poniżej) - a tam różne pokrętła, wajchy, ekrany, przyciski.

Wybierając odpowiedni przycisk można było odsłuchać odgłosów zwierząt morskich.

A obok - tablica, na której dzieci mogą zamieszczać pytania, na które pracownicy akwarium starają się potem odpowiedzieć.

Jedno z pytań: Czy ryby puszczają bąki?

Odpowiedź możny znaleźć tutaj, ale trzeba znać angielski.

A na koniec - filmik z żyjątkami mórz i oceanów w roli głównej.

Simplicity

Koleżanka uszyła dla Emilii śliczną spódnicę. Różową, z materiału z haftem - elegancką. Emilia dostała ją na urodziny, ale szybko okazało się, że nie mam pasującego topu. Bo najbardziej pasowało mi coś białego, bez żadnych aplikacji i upiększeń. Ale takie proste, jedno kolorowe ubrania dla małych dzieci szalenie trudno znaleźć. Przynajmniej w sklepach, w których ja robię zakupy. 

W związku z tym poszperałam w koszu z motkami i wyszperałam bawełnę Sonny (Солнышко) firmy Troitsk Yarn. A ponieważ ciągle jeszcze miałam fazę na wzór Baby Kina (mimo, że już wydziergałam ten sweterek dla Emilii), trochę go zmodyfikowałam i tak powstała biała bluzeczka, którą nazwałam Simplicity - z racji prostoty właśnie.

Jedyną ozdobę stanowią różowe koraliki wzdłuż wykończeń - pojechałam do sklepu ze spódnicą i dobrałam odcień różu, żeby pasował.

Ponieważ nie lubię zbyt głębokich dekoltów w dziecięcych sweterkach, żeby głowa przechodziła przez otwór, z tyłu są dwa guziczki. W zasadzie to te guziczki mogą być też i z przodu - jak się założy, ale mi bardziej odpowiada wersja z tyłu, na plecach.

Sweterek robiłam podwójną nitką i na okrągło (od góry). Wyszedł taki w sam raz - rękawy mogłyby być ciut dłuższe, ale i tak zabrakło mi włóczki na zamknięcie oczek jednego z rękawów. Użyłam innej bawełny, bardzo podobnej i nawet tego sztukowania nie widać.

• Simplicity:
• włóczka Sonny firmy Troitsk Yarn, 100% bawełna, 425 m/100 gr
• zużycie: 141 gram = 600 metrów
• druty 3 mm i 3.25 mm

Sweterek zrobiłam bardzo szybko, ale akurat było lato (lipiec) i temperatura stanowczo nie pozwalała na sesję fotograficzną. Upalne lato zamieniło się w bardzo ciepłą jesień i nawet jeśli w ciągu tygodnia nieco się ochładzało, w niedzielę, od rana, było za ciepło na sweterek. Dopiero na początku listopada udało mi się ubrać dziecko i zrobić zdjęcia - bałam się, że zanim do tego dojdzie Emilia wyrośnie z bluzeczki, ale nie, jeszcze w tym sezonie pochodzi.

Kara

Krzysiek zabrał do szkoły tablet - łatwo się domyślić, że bez pozwolenia rodziców. 

Dostał karę. 

Kazałam mu zgrabić liście z trawnika za domem. Najpierw kręcił nosem, ale potem mu się zabawa spodobała. A mi chodziło głównie o to, żeby go odciągnąć od telewizora, bo spędza przed ekranem za dużo czasu. 

Liści było sporo, więc miał co robić. Niestety znalazł się ktoś, kto postanowił go wyręczyć, i musiałam wymyślić inną karę. 

Tym razem wymyśliłam mycie szafek w kuchni - tego chyba nikt nie lubi...

Dostał też karę dodatkową.

W ramach konkursu czytelniczego, jako jeden z cztero osobowej drużyny, zobowiązał się do przeczytania pewnej książki, ale jakoś nie bardzo miał ochotę na lekturę i książka leżała kilka tygodni nie tknięta. Każdy z czterech członków drużyny ma przeczytać 4 książki (w sumie - 16), więc jak ktoś zawali i nie przeczyta jednej, drużyna będzie miała mniejsze szanse w konkursie. No i jako karę dodatkową, Krzysiek miał przeczytać tę właśnie książkę. Bo tak w ogóle to czyta to  co chce i nigdy go nie zmuszam do lektury, na którą nie ma ochoty.

Jak już robiłam zdjęcie potomka grabiącego liście, to uwieczniłam też drzewo sąsiadów w jesiennych kolorach:

Czekając na brata

Emilia bardzo lubi, kiedy ją zabieram do dojo, gdzie Krzysiek trenuje karate i dżudo. Czas oczekiwania na zakończenie treningu urozmaica sobie na kilka sposobów. A to idziemy do toalety i długo i bardzo dokładnie, ze sporą ilością mydła, myjemy rączki. Zjeżdżanie po nogach mamy jak po zjeżdżalni lub bujanie się na stopach mamy też sprawia Kruszynce ogromną radość.

Ostatnio absolutnym hitem jest przedzieranie się pod rzędem krzesełek:

Usiłowała nawet mnie namówić na uczestnictwo w zabawie, ale nie skorzystałam z propozycji...

Inny wariant, to przechodzenie po krzesełkach górą, ale wtedy muszą one być nieco rozsunięte, tworząc przepaści, nad którymi Emilia przeskakuje.

Pomarańczowy pas

W środę Krzysiek zdawał egzamin z karate na pomarańczowy pas.

Tym razem było ich tylko czworo - trzech chłopców i jedna dziewczynka.

Karatecy zostali porządnie przeegzaminowani z wszystkiego co powinni wiedzieć aby zmienić kolor pasa z żółtego na pomarańczowy. Wiem, bo obserwowałam przebieg prawie całego egzaminu, który trwał godzinę i 45 minut. Egzaminowani musieli udowodnić, że materiał mają w małym paluszku - i z tego co widziałam, mają.

Rodzice cierpliwie czekali, młodsze siostry (okazało się, że cała czwórka ma młodsze siostry) rozrabiały z mniej lub bardziej bolesnymi skutkami.

Emilia rozwaliła sobie wargę - poleciała krew, był straszny płacz, ale nie trwał długo i mała znowu wróciła do rozrabiania. Warga już się zagoiła i jest dobrze.

Po egzaminie nastąpiła ceremonia wymiany pasów, po niej sesja fotograficzna z mistrzem a na koniec dzieci dostały pączki kupione przez jednego z rodziców.

A tak ogóle to Krzysiek ma nową fryzurę, bo postanowił sam podciąć sobie grzywkę, a w wyniku jego działalności fryzjerskiej wyglądał jak chłopiec z zaczarowanego ołówka - nie miałam czasu jechać z nim do fryzjera, więc obcięłam mu włosy maszynką. Tak wygląda dużo lepiej...

Jesienny spacer

Pewnego listopadowego dnia jesień uśmiechnęła się do nas swoim najbardziej promiennym uśmiechem, więc, mimo że było dość chłodno, poszłyśmy z Emilią na jesienny spacer.

 

Nie tylko dzieci lubią szurać butami przez suche liście - obu nam ta stara jak świat zabawa sprawiła taką samą radość.

 

Zrobiłam sporo zdjęć, bo każde drzewo wydawało mi się piękniejsze od tych mijanych wcześniej. Zdjęć zebrało się tyle, że zebrałam je w filmik:

Miałyśmy już wracać, ale Emilia wypatrzyła zjeżdżalnię pod szkołą, a zjeżdżalnia to jej ulubiony sprzęt na placu zabaw - nie mogłyśmy nie zaliczyć kilkunastu zjazdów, mimo, że Kruszynkja była już mocno zmęczona.

Przy okazji zrobiłam zdjęcie nowej szkoły - od przyszłego roku szkolnego zajęcia mają się już w niej odbywać - o ile nie będzie żadnych opóźnień. Po ukończeniu budowy, obecna szkoły zostanie wyburzona. Budynek, w którym uczą się teraz dzieci, został wybudowany ponad 70 lat temu i z założenia miał służyć 30 lat. Jak widać, czas najwyższy, by został zastąpiony nowym.

Krzysiek tylko przez dwa ostatnie lata nauki w podstawówce będzie się uczył w nowej szkole, ale Emilia - całe sześć.

Wpis urodzinowy

Dzisiaj Hultajstwo kończy 9 lat.

Urodziny świętowaliśmy w sobotę. Krzysiek zaprosił do domu czterech kolegów, a ja postarałam się, żeby dzieci nie siedziały przed telewizorem czy nad tabletem/iPadem.

Wymyśliłam sobie, że zabawię chłopców (w wieku 8-12 lat) konkursami i wyzwaniami. Trochę się bałam, czy mój plan nie legnie w gruzach pod ciężarem pierwszego nieeee, to nudneeee, ale na szczęście chłopcy pomysł przyjęli z ogromnym entuzjazmem - a potem świetnie się bawili.

Na początek każdy z nich dostał papierową torebkę, którą musiał podpisać - do torebki dzieci zbierały słodkie nagrody za zaliczenie kolejnych wyzwań.

Ponadto zapowiedziałam im, że jak nie uszczkną nic z tych łakoci aż do końca zabawy to dostaną dodatkową nagrodę - jeszcze więcej słodkości.
Wszyscy dotrwali do końca!

A oto przed jakimi zadaniami stanęli chłopcy:

• znaleźć wyjście z labiryntu (na kartce papieru - żadnego żywopłotu nie było pod ręką)
• umieścić w wiaderku piłeczki różnej wielkości bez użycia rąk
• ukryte obrazki czyli znaleźć przedmioty wkomponowane w obrazek
• odczytać zaszyfrowaną wiadomość - w miejsce liter były flagi, ale klucz był podany
• zaliczyć określoną ilość przeskoków na skakance
• zagadki

Zagadki okazały się najtrudniejsze, ale każdemu udało się odgadnąć odpowiedź na przynajmniej jedną z nich.

Zaszyfrowana wiadomość "Time for pizza!" poprzedziła bezpośrednio konsumpcję - jak łatwo się domyślić była to właśnie pizza.

Chłopcy żywiołowo zareagowali na widok stołu - cała piątka ma fioła na punkcie gry Minecraft, więc natychmiast rozpoznali Creeper'a na soczkach i serwetniku. Na torcie też był Creeper.

Tort zrobiłam sama, i choć sam Creeper wyszedł mi strasznie koślawy, w oczach dzieci wzbudził zachwyt - wszyscy bardzo chcieli dostać kawałek tego zielonego - wystarczyło dla wszystkich.

Creepery nakleiłam też na zielone torebki, do których chłopcy zbierali łakocie, tak więc dość tanim kosztem wyszło przyjęcie tematyczne.

Wydaje mi się, że było to najbardziej udane przyjęcie urodzinowe - z pewnością pierwsze z tych odbywających się w domu, podczas którego żaden telewizor/komputer/tablet/iPad nie został włączony nawet na chwilę. Nikt nawet nie wspomniał o żadnym urządzeniu elektronicznym. Chłopcy bawili się - jak za dawnych czasów sprzed ery ruchomych obrazków na ekranie. Sukces!

Baby Kina

Emilia dostała na urodziny włóczkę - 1 motek ciemniejszej fioletowej (z której zrobiłam to bolerko) oraz 3 motki jasno-fioletowej Sirdar Snuggly Tiny Tots.

Na Ravelry wypatrzyłam sweterek Baby Kina, który szczególnie mi się spodobał - zapewne z racji prostoty, którą bardzo lubię. I Emilia ma kolejny sweterek.

Na razie jest na nią za duży, myślę, że dorośnie do niego przez rok i będzie na następny sezon.

• Włóczka: Sirdar Snuggly Tiny Tots, o składzie: 90% akryl, 10% poliester, 137m/100 gram
• Na sweterek w rozmiarze +/- 3 lata zużyłam 3 motki (150 gram = 411 metrów)
• Druty: 3mm i 3.5mm

Zjeść pająka

Pomysł na przekąski-pająki przyniósł latem ze szkółki biblijnej Krzysiek. Przekąski dzieci robiły same, a potem - spożywały. 

Pajączki robimy z okrągłych krakersów posmarowanych masełkiem fistaszkowym (nutellą lub smarowidłem migdałowym). Pomiędzy wkładamy słone paluszki jako nóżki. Oczy w oryginale były z rodzynek. Jeden z pajączków na zdjęciu ma oczy z rodzynek, dwa pozostałe, z suszonych żurawin. Oczy przyklejone tym samym smarowidłem, którym sklejamy krakersy. Ja użyłam masła migdałowego, które Emilia uwielbia.