ONP: Hoh Rain Forest

Hoh Rain Forest to jeden z największych lasów deszczowych strefy umiarkowanej w Stanach Zjednoczonych, położony na Półwyspie Olympic w zachodniej części stanu Waszyngton. Wybraliśmy się do niego w Dniu Niepodległości, czyli 4 lipca 2024.

Pierwotnie chciałam zarezerwować miejsce na polu namiotowym, ale mimo kilku prób, nie udało mi się. Rezerwacje są udostępniane w trzech transzach: na 6 miesięcy przed wybraną datą, na 2 tygodnie przed, i na 4 dni przed. Miejsc jest sporo ale rozchodzą się w ciągu pierwszej sekundy czyli o 7 rano. Zapisałam się na listę powiadomień na wypadek gdyby ktoś zrezygnował, ale za każdym razem, kiedy takie powiadomienie dostawałam, zanim dotarłam do komputera, miejsce już było ponownie zarezerwowane.

Początkowe plany musiały zostać zmodyfikowane i aby obejrzeć sobie las deszczowy pojechaliśmy do niego z naszej bazy w Sol Duc. Na mapie wydaje się blisko, ale samochodem jedzie się godzinę i 40 minut (w jedną stronę) bo trzeba objechać łańcuchy górskie.

Na mapie powyżej zaznaczyłam żółtymi gwiazdkami naszą "bazę" (pole namiotowe Sol Duc) oraz cel naszej wycieczki Hoh Rain Forest. 

Las położony jest około 50 km od miejscowości Forks, to właśnie to miasteczko, w którym rozgrywa się akcja książki i filmu "Zmierzch". Żadne z nas nie było świadome wówczas, że do Forks ściągają fani serii wampirzej i dopiero niemal rok później, kiedy uświadomiła mnie w tej kwestii koleżanka, pojęłam niechęć, a może wręcz i wrogość obsługi stacji benzynowej w Forks, na której zatrzymaliśmy się, żeby zatankować. 

Wstaliśmy tego dnia o 6 rano z nadzieją, że uda nam się dotrzeć na miejsce przed największym tłumem. Nadzieje okazały się płonne, ale przynajmniej do Forks dotarliśmy przed rozpoczęciem parady z okazji Dnia Niepodległości czyli przed zamknięciem głównej drogi przez tę miejscowość. 

Kolejka samochodów zaczęła się na długo przed wjazdem do tej części parku ponieważ kiedy wszystkie miejsca parkingowe na ogromnym parkingu zostały zajęte, obsługa parku wpuszczała kolejne samochody dopiero kiedy jakieś miejsce się zwolniło, więc posuwaliśmy się do przodu w tempie ślimaczym. I tak udało nam się bo droga do tej części parku została zamknięta w grudniu 2024 roku z powodu powodzi, czyli kilka miesięcy po naszej wizycie (w maju 2025 roku została w pełni naprawiona i ponownie udostępniona dla ruchu.) Czas oczekiwania spędziliśmy podziwiając przydrożny lasek, grając w gry i spacerując sobie przy drodze.

Na parking dotarliśmy po dwóch godzinach - plus ponad półtorej godziny podróży, cierpliwość Emilii skończyła się, humor miała paskudny co niestety zepsuło nam wycieczkę. 

Tego dnia było dość ciepło a byliśmy w najbardziej wilgotnym lesie w części kontynentalnej Stanów Zjednoczonych (średnio od 3300–3600 mm opadów rocznie) i wygląda na to, że takie warunki szalenie odpowiadają komarom, których było mnóstwo. Dość szybko doszłam do wniosku, że w sumie dobrze się złożyło, że nie udało mi się zarezerwować miejsca na tamtejszym polu namiotowym bo komary zjadły by nas żywcem. Psikaliśmy się środkiem przeciw komarom, z niewielkim skutkiem. Nastój Emilii jeszcze się pogorszył, choć wydawało mi się, że już bardziej nie mógł, ale okazało się, że jeszcze miała w sobie niezłą rezerwę pokładów wściekłości.

 

Z parkingu wychodzi kilka szlaków, krótszych i dłuższych. Wkurzone dziecko chciało zostać w samochodzie a nie łazić w upale i w towarzystwie komarów no i do tego ta wilgotność powietrza. Ale nie po to tyle jechaliśmy a potem czekaliśmy, żeby zawrócić. Przeszliśmy się kilkoma szlakami, na ile wystarczyło nam czasu i sił (Hall of Mosses, Spruce Natural Trail, Hoh River Trail do wodospadu Mineral Falls). 

W lesie Hoh rosną potężne, wiekowe drzewa, które osiągają wysokość ponad 90 metrów. Doświadczenie niesamowite, angażujące wszystkie zmysły, zapach lasu, śpiew ptaków, dotyk kory prastarych drzew, widok lasu, mchów, paproci, strumieni, krystalicznie czysta woda. 

Trochę przeszkadzały mi tłumy, ale to było do przewidzenia bo Hoh Rain Forest, jeden z największych nietkniętych lasów pierwotnych w Stanach Zjednoczonych to wszak jedno z najbardziej popularnych miejsc w Parku Narodowym Olympic, odwiedzanym co roku przez ok. pół miliona turystów.

Po kilku godzinach zły nastój Emilii przeszedł, nieco, na tyle, by już nie ziać jadem (na serio było aż tak źle!) a z czasem złe wspomnienia z tego dnia wyblakły, zatarły się nieco.

Piękne i ciekawe miejsce, nie daliśmy się komarom i może jeszcze kiedyś się tam wybierzemy, choć wolałabym poza sezonem aktywności tych krwiopijców.

🧶 Field Sweater

Jeśli dostaję na urodziny włóczkę, to zawsze staram się coś z niej zrobić do następnych urodzin. Jeśli tej włóczki jest wystarczająco dużo na sweter, to zakładam go spotykając się z darczyńcą z okazji kolejnych urodziny. 

W zeszłym roku dostałam sporo włóczki, na trzy ubraniowe udziergi. Dwa poprzednie, z mieszanki lnu i bawełny, od dzieci, pokazywałam tutaj i tutaj. Natomiast nad trzecią medytowałam nie mogąc zdecydować się na wzór. W końcu doszłam do wniosku, że australijską wełnę w kolorze lila połączę z moherem. I tak zrobiłam, ale efekt był mocno niezadawalający. Nawet Emilia, która zazwyczaj jest mało krytyczną fanką moich wyrobów, kategorycznie stwierdziła, że nie.

Prucie, poszukiwanie innego wzoru. Zdecydowałam się na Field Sweater ale już bez dodatku moheru. 

Coś pokręciłam przy wybieraniu rozmiaru co okazało się w połowie korpusu - kolejne prucie! A do urodzin zostały dwa tygodnie!

Ale ponieważ już wiedziałam jak leci wzór, szło mi szybciej. A o dwa rozmiary mniejszy sweter ma też nieco mniej oczek. Skończyłam kilka dni przed spotkaniem z okazji urodzin. 

Sweterek spodobał się koleżance, od której dostałam rok temu tę włóczkę, pozostałym koleżankom też. W pracy też, bo to dość ładny wzór. Pewnie dlatego tak popularny - na Ravelry kilka tysięcy wydzierganych sztuk (3797 w chwili kiedy piszę).

Udało mi się go kilka razy założyć zanim zrobiło się ciepło. Włóczka dość mocno się mechaci, ale mam nadzieję, że tylko na początku a po praniu może przestanie. Przynajmniej mam taką nadzieję. Przyszły tydzień ma być chłodniejszy to będę miała okazję założyć kilka cieplejszych rzeczy.

Ponieważ w marcu było raczej ciepło, nie bardzo miałam okazję zrobić zdjęcia. W końcu założyłam go na wycieczkę z Emilią. Pal licho, że do leginsów i butów do wędrowania, ale stwierdziłam, że nie będę się przebierała na leśnym parkingu. 

Miało być chłodno, i było, ale dopiero nad oceanem. Tak zimno, że nie odważyłam się ściągnąć kurtki. Zanim dojechałyśmy nad ocean, zatrzymałyśmy się nad potokiem Alsea. Najpierw kilka zdjęć przy wodospadzie Alsea Falls, potem nad rzeczką, potem przy drugim wodospadzie Green Peak Falls. Wszędzie albo mocny cień, albo częściowy cień, albo zbyt mocne słońce. Zdjęcia samego swetra takie sobie, ale za to natura wokół jaka piękna!

Może gdybym przewidziała, że nad oceanem będzie za zimno na sesję fotograficzną to by mi bardziej zależało. Nad oceanem słońce też było zbyt ostre.

Sweter zgłaszam do kwietniowej odsłony zabawy u Anetty, Nici, nitki i niteczki:

Kolor tak trochę wiosenny, choć bardziej lawendowy, ale myślę, że pasuje do wiosennych pasteli.

Wydaje mi się, że ozdobny karczek kwalifikuje się też do zabawy u Splocika Małe Dekoracje 2026.

Ponieważ rzadko wykonuję ozdoby, mało mam okazji by zgłosić coś do tej zabawy, więc absolutnie nie mogę przepuścić takiej okazji! W kwietniu Splocik zaproponowała:

1. Cytat: "Cokolwiek możesz zrobić, o czymkolwiek możesz marzyć, po prostu zacznij to robić. Odwaga, to inteligentna moc sprawcza". - Johanes Wolfgang Goethe

2. Kolor - różowy i soczysty zielony

3. Dowolna praca - dekoracja mała, duża lub element dekoracyjny ze wskazaniem jego przeznaczenia.

Ozdobny karczek wpisuje się ładnie w punkt trzeci ale też i punkt pierwszy bo wzór swetra mi się spodobał i po prostu go sobie zrobiłam. Mimo, że sporo komentarzy mogło odstraszyć, że opis taki trudny do ogarnięcia, że nie radzą sobie z wykonaniem tych ziarenek, no sporo tego narzekania. A prawda jest taka, że wzór jest dość prosty i nawet jak się pomyli, to dość łatwo skorygować błędy.

Wiosennie

W ten piękny świąteczny weekend przynoszę Wam kolory z mojego ogródka.

Alsea Falls, Green Peak Falls & Seal Rock Recreational Area

Cztery lata minęły od mojej ostatniej wycieczki do wodospadów Alsea Falls i Green Peak Falls. Cztery lata temu, także w czasie ferii wiosennych, wybraliśmy się tam z Emilią i Krzyśkiem, w tym roku pojechałyśmy tylko we dwie, bo Krzysio na studiach po drugiej stronie kontynentu, ferie wiosenne miał tydzień wcześniej i spędził je na miejscu.

Pogoda wyjątkowo dopisała, niebo bez jednej chmurki, w nasłonecznionych miejscach wręcz za gorąco, zwłaszcza w wełnianym swetrze, który założyłam z nadzieją na sesję w plenerze. (Zdjęcia swetra będą za jakiś czas, jak już przebrnę przez niemal setkę zdjęć, które zrobiła mi Emilia. Dzisiaj jedynie wykasowałam te, które zdecydowanie mi się nie podobają.)

Wracając do naszej wycieczki - pierwszy wodospad, Alsea Falls, jest kilka kroków od parkingu.

Wiosną sporo wody w rzeczce to i wodospad ładnie się prezentuje.

Ruszyłyśmy w krótką drogę do kolejnego wodospadu. Po drodze zauważyłyśmy kilka zmian - nowe tablice informacyjne, strzałki, schodki na stromym zboczu, barierki. 

Zatrzymywałyśmy się w tych samych miejscach co w przeszłości - tyle wspomnień!

Emilia wypatrzyła linę z deseczką zawieszoną na gałęzi nad potokiem. Kiedyś to była huśtawka ale mocowanie odpadło z jednej strony siedziska. Emilia nie odpuściła, ściągnęła buty, skarpetki, podwinęła spodnie i okrężną drogą, omijając głębsze miejsca poszła sprawdzić czy uda jej się pobujać na linie.

Udało się! Trzeba będzie wrócić tutaj latem.

Stąd już niedaleko do wodospadu Green Peak Falls. Zdjęć mam mnóstwo, ale niemal na wszystkich mój nowy sweter, którego dzisiaj nie pokażę. Na szczęście zrobiłam jedno zdjęcie samego wodospadu.

Potem pojechałyśmy jeszcze nad ocean oddalony o godzinę jazdy samochodem od Alsea Falls.

Zazwyczaj dojeżdżamy do miejscowości nad oceanem i skręcamy w lewo, tym razem pojechałyśmy w prawo czyli na północ. Nie za daleko, kilka mil, do miejsca o nazwie Seal Rock Recreational Area.

Na zdjęciach pogoda przepiękna, ale na zdjęciach nie widać porywistego, przeraźliwie zimnego wiatru, który nas przegonił z plaży bardzo szybko. 

A szkoda, bo akurat był odpływ, który odsłonił obrośnięte małżami i pąklami skały a także małe baseny pływowe a w nich ukwiały, wodorosty, małe rybki, i rozgwiazdy przyczepione do skał.

Seal Rock słynie nie tylko z basenów pływowych lecz także z ogromnego masywu skalnego o nazwie Elephant Rock (elephant = słoń). Skała jest tak wielka, że na zdjęciu poniżej , na plaży nie widać ludzi, tacy maleńcy.

To Emilia zarządziła odwrót, mnie chroniła trochę kurtka, kurtka Emilii została w samochodzie.

Droga powrotna do domu prowadziła wzdłuż oceanu przez wiele mil ale nie udało nam się znaleźć miejsca osłoniętego od wiatru. W kilku miejscach zatrzymywałam się, wychodziłam z samochodu by szybciutko schować się ponownie do przytulnej i ciepłej kabiny samochodu. 

🧶 Kaczorek

Marcowa odsłona zabawy u Anetty kręci się wokół nadchodzących świąt Wielkiej Nocy. Robimy kury, kurczaki, jajka, króliki - wszystko to co kojarzy się ze świętami albo z wiosną.

U mnie to akurat kaczorek. Taki co to dopiero co wyskoczył ze skorupki. Powiedzmy.

Ponieważ ozdób świątecznych mam sporo, zrobiłam zakładkę, która znajdzie zastosowanie przez cały rok a nie tylko przez kilka tygodni.

Zakładka zrobiona na szydełku według opisu znalezionego na anglojęzycznym blogu Heart Hook Home. Autorka (Ashlea) ma w ofercie jeszcze kilka innych zwierzaczkowatych zakładek, może się jeszcze skuszę na coś podobnego, tym bardziej, że Kaczorek bardzo spodobał się i Emilii i jej koleżance, która akurat u nas gościła kiedy pisklak się wykluwał.

Zakładkę zgłaszam do zabawy Nici, nitki i niteczki:

Zakładka już w książce z ulubionej serii córki:

Kaczorek ma "bezpieczne oczka", których całą paczkę kupiłam już jakiś czas temu. 

Zakładkę robi się szybciutko, więc to dobra odskocznia od większych i czasochłonnych projektów.

Kaczorek uroczy, ale najbardziej podobają mi się jego łapki - ten widok rozkłada mnie na łopatki:

Nie mogę przestać się śmiać!