Wiosennie

W ten piękny świąteczny weekend przynoszę Wam kolory z mojego ogródka.

Alsea Falls, Green Peak Falls & Seal Rock Recreational Area

Cztery lata minęły od mojej ostatniej wycieczki do wodospadów Alsea Falls i Green Peak Falls. Cztery lata temu, także w czasie ferii wiosennych, wybraliśmy się tam z Emilią i Krzyśkiem, w tym roku pojechałyśmy tylko we dwie, bo Krzysio na studiach po drugiej stronie kontynentu, ferie wiosenne miał tydzień wcześniej i spędził je na miejscu.

Pogoda wyjątkowo dopisała, niebo bez jednej chmurki, w nasłonecznionych miejscach wręcz za gorąco, zwłaszcza w wełnianym swetrze, który założyłam z nadzieją na sesję w plenerze. (Zdjęcia swetra będą za jakiś czas, jak już przebrnę przez niemal setkę zdjęć, które zrobiła mi Emilia. Dzisiaj jedynie wykasowałam te, które zdecydowanie mi się nie podobają.)

Wracając do naszej wycieczki - pierwszy wodospad, Alsea Falls, jest kilka kroków od parkingu.

Wiosną sporo wody w rzeczce to i wodospad ładnie się prezentuje.

Ruszyłyśmy w krótką drogę do kolejnego wodospadu. Po drodze zauważyłyśmy kilka zmian - nowe tablice informacyjne, strzałki, schodki na stromym zboczu, barierki. 

Zatrzymywałyśmy się w tych samych miejscach co w przeszłości - tyle wspomnień!

Emilia wypatrzyła linę z deseczką zawieszoną na gałęzi nad potokiem. Kiedyś to była huśtawka ale mocowanie odpadło z jednej strony siedziska. Emilia nie odpuściła, ściągnęła buty, skarpetki, podwinęła spodnie i okrężną drogą, omijając głębsze miejsca poszła sprawdzić czy uda jej się pobujać na linie.

Udało się! Trzeba będzie wrócić tutaj latem.

Stąd już niedaleko do wodospadu Green Peak Falls. Zdjęć mam mnóstwo, ale niemal na wszystkich mój nowy sweter, którego dzisiaj nie pokażę. Na szczęście zrobiłam jedno zdjęcie samego wodospadu.

Potem pojechałyśmy jeszcze nad ocean oddalony o godzinę jazdy samochodem od Alsea Falls.

Zazwyczaj dojeżdżamy do miejscowości nad oceanem i skręcamy w lewo, tym razem pojechałyśmy w prawo czyli na północ. Nie za daleko, kilka mil, do miejsca o nazwie Seal Rock Recreational Area.

Na zdjęciach pogoda przepiękna, ale na zdjęciach nie widać porywistego, przeraźliwie zimnego wiatru, który nas przegonił z plaży bardzo szybko. 

A szkoda, bo akurat był odpływ, który odsłonił obrośnięte małżami i pąklami skały a także małe baseny pływowe a w nich ukwiały, wodorosty, małe rybki, i rozgwiazdy przyczepione do skał.

Seal Rock słynie nie tylko z basenów pływowych lecz także z ogromnego masywu skalnego o nazwie Elephant Rock (elephant = słoń). Skała jest tak wielka, że na zdjęciu poniżej , na plaży nie widać ludzi, tacy maleńcy.

To Emilia zarządziła odwrót, mnie chroniła trochę kurtka, kurtka Emilii została w samochodzie.

Droga powrotna do domu prowadziła wzdłuż oceanu przez wiele mil ale nie udało nam się znaleźć miejsca osłoniętego od wiatru. W kilku miejscach zatrzymywałam się, wychodziłam z samochodu by szybciutko schować się ponownie do przytulnej i ciepłej kabiny samochodu. 

🧶 Kaczorek

Marcowa odsłona zabawy u Anetty kręci się wokół nadchodzących świąt Wielkiej Nocy. Robimy kury, kurczaki, jajka, króliki - wszystko to co kojarzy się ze świętami albo z wiosną.

U mnie to akurat kaczorek. Taki co to dopiero co wyskoczył ze skorupki. Powiedzmy.

Ponieważ ozdób świątecznych mam sporo, zrobiłam zakładkę, która znajdzie zastosowanie przez cały rok a nie tylko przez kilka tygodni.

Zakładka zrobiona na szydełku według opisu znalezionego na anglojęzycznym blogu Heart Hook Home. Autorka (Ashlea) ma w ofercie jeszcze kilka innych zwierzaczkowatych zakładek, może się jeszcze skuszę na coś podobnego, tym bardziej, że Kaczorek bardzo spodobał się i Emilii i jej koleżance, która akurat u nas gościła kiedy pisklak się wykluwał.

Zakładkę zgłaszam do zabawy Nici, nitki i niteczki:

Zakładka już w książce z ulubionej serii córki:

Kaczorek ma "bezpieczne oczka", których całą paczkę kupiłam już jakiś czas temu. 

Zakładkę robi się szybciutko, więc to dobra odskocznia od większych i czasochłonnych projektów.

Kaczorek uroczy, ale najbardziej podobają mi się jego łapki - ten widok rozkłada mnie na łopatki:

Nie mogę przestać się śmiać!

Liceum już za chwilę

Emilia kończy gimnazjum już za kilka miesięcy. W szkole zaczynają ich przygotowywać do przejścia do liceum. Między innymi wybierają zajęcia fakultatywne, zwiedzają liceum, a we wtorek odbyło się spotkanie w tymże liceum dla rodzin i uczniów ostatniej klasy gimnazjum. 

Spotkanie było poświęcone bardziej ścieżkom zawodowym jakie oferuje nasze liceum oraz pozalekcyjnym zajęciom sportowym. Emilia wróciła mocno rozczarowana, bo chciałaby studiować biologię morską, więc warsztaty szkolne raczej nie wzbudziły jej zainteresowania. Niemniej jednak musiała zrobić listę preferowanych kursów, więc z bólem i narzekając, ale coś tam wypisała. Pocieszam ją, że jak się załapie na szycie to fajnie bo nauczy się jak sobie coś przerobić, naprawić, albo uszyć od postaw a to przecież bardzo przydatna umiejętność. Na liście znalazło się też gotowanie a co więcej to już nie pamiętam.

Impreza zaczynała się pół godziny po tym jak kończę pracę, więc na miejsce dotarłam w pośpiechu i nie od razu pomyślałam o tym, żeby zrobić zdjęcia. Szkoda, bo w warsztacie obróbki drewna moją uwagę zwróciły piękne kwiaty wykonane z wiórów - produktu ubocznego heblowania.

Krzysiek chodził do tego samego liceum ale na obchód po warsztatach nie załapaliśmy się bo to był akurat rok 2020 i ta impreza została odwołana. Zachowały się na blogu wpisy z innych spotkań w związku przejściem syna z gimnazjum do liceum tutaj i tutaj.

Jak już zwiedziliśmy warsztaty szkolne, na szkolnej stołówce czekał na nas posiłek ugotowany przez uczniów uczęszczających na zajęcia z gotowania. Wybrałam spaghetti i chleb czosnkowy - i jedno i drugie dość smaczne. 

Podczas konsumpcji prelegent coś tam opowiadał, ale akurat wypatrzyłam trenerkę drużyny pływackiej i ucięłyśmy sobie nie tak krótką za to bardzo miłą pogawędkę.

Po powrocie do domu Emilia poświęciła się pracom ręcznym, ale tym wybranym przez siebie. Bardzo spodobał jej się efekt zabawy z łupinkami po orzechach pistacjowych i zrobiłam kolejną kompozycję, tym razem dla koleżanki, której urodziny były w piątek.

53

Pięćdziesiąte trzecie urodziny. Dzisiaj, więc cały weekend był urodzinowy. Dzięki technologii, tysiące kilometrów nie mają znaczenia, choć już różnica w czasie tak, ale i to da się obejść. Rozmowy telefoniczne, "face time", wiadomości tekstowe, spotkania w gronie przyjaciół.

Emilia zarwała noc aby zrobić dla mnie kartkę urodzinową oraz specjalny dla niej stojak.

Te niebieskie kwiatki zrobiła z łupinek orzechów pistacjowych, przyklejonych do wykałaczek.

Do zdjęcia kartkę oparłam o doniczkę żeby na jej tle ująć elementy stojaka. Kartka jest wsunięta pomiędzy te kępki niebieskich kwiatków.

Chyba nie muszę pisać jak ogromną sprawiła mi przyjemność.

A tę kartkę otrzymałam od Splocika:

Czyż nie jest przepiękna?

Z niemiłych "prezentów" - dzisiaj u nas zmiana czasu, w moje urodziny! Koszmar! Ale za to wiosna zrekompensowała mi tę nieprzyjemność pięknymi krokusami.

A teraz pora spać bo jutro trzeba wstać - o godzinę wcześniej.

Chleb na zakwasie

Od lat piekłam chleb w domu, w specjalnej maszynie. Wrzuca się wszystkie składniki i nastawia program a cztery godziny później chleb jest gotowy. Chleb ten piecze się na drożdżach więc kilka miesięcy temu przerzuciłam się na chleb na zakwasie. Procedura może nie jest zbyt skomplikowana ale jednak nie tak prosta jak w przypadku chleba na drożdżach, ale za to chleb na zakwasie podobno zdrowszy, o niższym indeksie glikemicznym, bez dodatku cukru a do tego wszystkiego smakuje jak chleb, który pamiętam z dzieciństwa.

Trochę mi zajęło opanowanie podstaw. Pierwsze bochenki były niedosolone lub przesolone, zbyt mocno przypieczone lub zbyt blade. Ale nawet takie wadliwe znikały natychmiast, zanim jeszcze zdążyły wystygnąć a mi ostawała się pięteczka. 

W końcu dopracowałam swoją metodę i chleb wychodzi tak jak powinien. 

Pierwsze chlebki były z białej mąki chlebowej, późniejsze już z mieszanki 20% mąki z pełnego przemiału i 80% białej. Zmieniłam też foremki i zamiast dwóch małych chlebowych, do których nie mam przykrywek i musiałam używać folii aluminiowej, używam teraz okrągłego naczynia żaroodpornego, jednego z pierwszych kupionych po przyjeździe do Oregonu ponad dwadzieścia lat temu. Mój chlebek jest więc okrągły.

Po pierwszym zachłyśnięciu się chlebem na zakwasie Emilia doszła do wniosku, że woli jednak białe  bułeczki. Pamiętam, że w jej wieku też takie wolałam. W związku z tym piekę chleb raz w tygodniu i wystarcza do następnego wypieku. Ostatnio nawet pofolgowałam sobie i zjadłam całą chrupiącą skórkę bo kto mi zabroni? Smakowała lepiej niż czekoladki!

Można u nas kupić chleb na zakwasie z kilku piekarnii, które są zlokalizowane dość daleko od nas no i taki chleb jest bardzo drogi ($8-12 za nieduży bochenek). Przywiezienia chleba z piekarni nie daje jednak takiej satysfakcji jak upieczenie własnoręcznie.