O niebezpieczeństwach grożących podczas robienia pierogów z jagodami

W zeszły poniedziałek zawarłam z akurat pracującym w domu mężem układ:

"Ty odbierasz Małego, ja będę w domu szybciej, więc zrobię na obiad coś dobrego. Na przykład pierogi z jagodami."

Mąż nie przepada za odbieraniem dziecka, ale za to uwielbia pierogi z jagodami, więc wiedziałam, że zgodzi się natychmiast. Dodam, że ja takimi frykasami raczej nie rozpuszczam moich chłopaków bo bardzo, ale to bardzo nie lubię lepienia pierogów.

Mrożonych jagód ci u nas dostatek w zamrażalniku, więc zakasałam rękawy i zabrałam się do roboty. Szło mi sprawnie pod nieobecność panów i zostało mi raptem kilka pierogów do zrobienia kiedy wydarzyło się nieszczęście.

Do wykrawania używałam kieliszka, bo odpowiedniej wielkości a do tego ma taki ostry brzeg  i łatwo się wykrawa krążki, dużo łatwiej niż posiadaną przez nas szklanką. Musiałam za mocno przycisnąć, nóżka kieliszka złamała się i przeorała mi kciuk lewej ręki.

Krew siknęła na stolnicę, ale nie spanikowałam i w końcu udało mi się zatamować krwotok, choć trochę czasu mi to zajęło. Sytuacja była pod kontrolą kiedy panowie wrócili do domu - krew z podłogi i stolnicy zmyta.

Powiadomiłam męża, że chyba trzeba będzie jechać na pogotowie, ale założył, że panikuję i przesadzam.

Zjedliśmy obiad - i Smyk i mąż zgodnie stwierdzili, że pierogi były przepyszne, a po obiedzie poprosiłam męża o pomoc przy zmianie opatrunku. Kiedy zobaczył ranę, nieco zszarzał na twarzy i zarządził:

- Jedziemy na pogotowie!

I pojechaliśmy.
Całą trójką.

Lekarz stwierdził, że miałam szczęście, bo nie przecięłam sobie ścięgna, jedynie lekko je naruszyłam z boku.
Trzy godziny później opuściłam budynek pogotowia z ośmioma szwami. Kolejną godzinę spędziliśmy  w aptece czekając na tabletki przeciwbólowe, które okazały się niepotrzebne, bo unieruchomiony na małej szynie palec nie bolał. Do domu wróciliśmy o dziewiątej wieczorem. Jak dobrze, że jednak zjedliśmy obiad zanim pojechaliśmy na pogotowie!

We wtorek rano zrobiłam pamiątkowe zdjęcie:

Zdjęcia zszytej rany nie pokażę Wam, może jak już się zagoi to samą bliznę, na dowód, że nie bujam.
Byłam na wizycie kontrolnej - rana goi się dobrze, udało się uniknąć infekcji, nadal nic nie boli, a w sobotę mają mi ściągnąć szwy.
Mimo, że już opatrunek jest dużo mniejszy, drutów w łapach porządnie trzymać się nie da. Trochę lepiej z tamborkiem - wczoraj udało mi się wyhaftować kawałek sukienki ostatniej myszki. Oby do soboty!

Myszka w różowej sukience

Wstyd się przyznać, ale skończyłam ją już miesiąc temu, tylko zapomniałam zrobić zdjęcie. Oto szósta mysia baletnica:

Ostatnia, siódma, ma już cztery krzyżyki, ale kiedy zostanie ukończona - nie wiem. Mam nieplanowaną przerwę w robótkach. Myślę, że napiszę o tym następnym razem.

Wdzięczność dziecka

Skoro ciągle jeszcze mamy długi weekend z okazji święta dziękczynienia, parę słów o tym, za co moje dziecko jest wdzięczne.

Jeszcze przed samym świętem, Kris zaprzęgła Smyka i swojego synka do projektu związanego tematycznie z dniem indyka: obaj chłopcy przygotowali kartki okolicznościowe dla rodziców:

Smyk przygotował osobną dla mamy i osobną dla taty.
A w środku napisał za co jest w dzięczny (grateful):

mama

za to, że zabiera mnie do biblioteki

za to, że się ze mną bawi

za to, że o mnie dba

za bajki

tata

za to, że się ze  mną bawi

za to, że zabrał mnie do zoo

że ogląda ze mną bajki kiedy jest w domu

Smyk przyniósł też kartkę - jakieś zadanie wydrukowane z internetu, gdzie trzeba było wymienić 10 rzeczy za które się jest wdzięcznym (już niekoniecznie przypisane do konkretnej osoby). Oto co było na tej liście:

1. tata bawi się ze mną
2. mama bawi się ze mną
3. koledzy
4. rodzina
5. tata zabrał mnie do zoo
6. skylight (wyjaśnienie: dwa miesiące temu zainstalowaliśmy okno w dachu - jak widać szalenie się dziecku podoba)
7. wspaniały dzień
8. szczególny sekret
9. przyjęcie urodzinowe
10. Connie zawsze mnie przytula i ścisnęła mnie

Ot, lista rzeczy ważnych dla Smyka...

Indyk

Smyk dostał nietypowe zadanie domowe na weekend. Przyniósł narysowane na białym kartonie kontury indyka z kartką od pani wychowawczyni: ten idyk to gość na święto dziękczynienia. Gość nie na talerzu, ale gość, który ma zasiąść z nami przy stole. Dziecko miało ubrać Pana Indyka stosownie do okazji. Oto rezultat współpracy Hultajstwa z mamą:

 

Wybór papieru kolorowego - Smyk.

Odrysowanie konturów na kolorowym papierze - mama.

Wycinanie, przyklejanie, kolorowanie - Smyk.

Pomysł na kapelusz - mama.

Piórka (dwa) - wyciągnięte z poduszki made in China, więc z wydobyciem pierza raczej kłopotów nie było.

Mam sześć lat!

 

17 listopada moje Słoneczko skończyło sześć lat.

Przyjęcie urodzinowe odbyło się dopiero w niedzielę. 

W tym roku Smyk zażyczył sobie tort ze SpongeBobem:

 

Bardzo miło mieć takiego sześciolatka w domu...

Tak wiele książek, tak mało czasu

Skoro powstała zakładka dla Kris, musiała powstać zakładka dla Connie.
W zasadzie to najpierw wyszyłam tę dla Connie, tym bardziej, że znalazłam tekst idealnie pasujący do niej. Do mnie z resztą też:

Tekst, w języku angielskim, głosi "Tak wiele książek, tak mało czasu."
Szczera prawda.
Zdradzę Wam w tajemnicy, że Connie uwielbia czytać i zawsze ma w zasięgu ręki książkę - stąd też wiedziałam, że taki prezent będzie mile widziany. A teraz wiem, że jest stale użytkowany.

Lockdown

W środę przyżyłam ze swoimi uczniami "przygodę".
W trakcie lekcji, pani dyrektor ogłosiła przez interkom lock down, nakazując pozamykanie na klucz wszystkich klas oraz pogaszenie świateł. Wszystkie drzwi wejściowe do szkoły zostały natychmiast zamknięte na klucz.
Sala, w której odbywają się moje zajęcia, nie ma okien, więc przyszło nam siedzieć w zupełnych ciemnościach. Akurat tego dnia przyszła kolejna osoba na obserwacje, więc nie byłam sama z dziećmi, które jak wiadomo często boją się ciemności. Pośpiewaliśmy piosenki a po dziesięciu minutach lock down został najpierw odwołany częściowo (można było pozapalać światła) a potem całkowicie.
Wyjaśniłam dzieciom, że to ćwiczenia.

Tylko że jak przyjechałam później do pracy (zasadniczej pracy) to okazało się, że to wcale nie były żadne ćwiczenia, ale w okolicy szkoły do której chodzi Smyk policja urządziła pościg za uzbrojonym podejrzanym mężczyzną i cztery okoliczne szkoły zostały tymczasoweo zamknięte ze względów bezpieczeństwa. W pracy dziwili się, że już przyjechałam, bo byli przekonani  że potrzymają nas zamkniętych dłużej.

W tym momencie ciut się zdenerwowałam, złapałam za telefon i zadzwoniłam do Connie, która już zdążyła odebrać Smyka, całego i zdrowego, i była w drodze do domu. Uff, podejrzany, na szczęście, ominął szkoły.

Wieczorem, w telewizyjnych wiadomościach, podano, że podejrzanego nie złapano, ale znaleziono broń, gdzieś tam porzuconą. Smyk natomiast powiedział mi, że ich pani podeszła do sprawy poważnie, kazała dzieciom wejść pod stoliki i schować głowę w ramionach - jak to jest zalecane np. w przypadku trzęsienia ziemi. I dobrze - klasa Smyka jest na parterze.

Polowanie na meduzy

Czy w Polsce jest znana kreskówka o sympatycznej gąbce "SpongeBob Square Pants"? Bo od jakiegoś czasu Smyk ma absolutnego fioła na jej punkcie.
Na szczęście nie mamy kanału, na  którym kreskówkę tę puszczają i bazujemy na DVD wypożyczanymi z biblioteki. Postanowiliśmy nie kupować DVD na własność ponieważ istnieje uzasadniona obawa, że Hultajstwa nie da się oderwać od telewizora. A tak, po trzech tygodniach trzeba DVD zwrócić do biblioteki po czym następuje odwyk, czyli przerwa, abyśmy wszyscy pozostali przy zdrowych zmysłach.

Pod wpływem jednego z odcinków Smyk zapragnął zabawić się w łapanie meduz. Niektórzy begają po łąkach łapiąc motyle, a SpongeBob biega z siatką i łapie meduzy. A potem je uwalnia. I znowu łapie.

Najpierw trzeba było wytrzasnąć skądś meduzy. Smyk sam je narysował, pokolorował, a mamie przypadł zaszczyt wycinania i zawieszania na nitkach.

Żeby nikt nie zabłądził, Smyk wykonał również znak informujący, w którym kierunku należy się udać, żeby dotrzeć na "Jellyfish Field" czyli "Meduzową Łąkę."

Siatkę mielilśmy - latem wyławialiśmy nią śmieci z basenu.
W końcu Hultajstwo mogło pobiegać po pokoju łapiąc meduzy.

Film bardzo kiepskiej jakości, ale niedziela była wyjątkowo ponura i smętna. 

Pierwsza wywiadówka

Pierwsza wywiadówka, zwana Parent Teacher Conference, miała miejsce w środę, 9 listopada.

Tutaj nie zbiera się wszystkich rodziców na tę samą godzinę, ale spotkania wychowawcy z rodzicami trwają trzy dni, a każdy rodzic ma wyznaczoną godzinę, na którą ma się zjawić w szkole (najpierw rodzice wypełniają ankietę podając odpowiadające im godziny w pewnych ramach czasowych.)

W związku z tym, że wychowawca musi się spotkać z rodzicmai 27 dzieci (klasa Smyka), zajęcia zostały odwołane jednego dnia, a po konferencjach jeszcze jeden dzień był wolny od zajęć, bo przecież nauczyciele muszą uzupełnić formalności (ach te papierki!), a że w piątek przypadał Dzień Weterana, wyszło na to, że w zeszłym tygodniu Smyk poszedł do szkoły aż dwa razy (poniedziałek i wtorek).

Ale miało być o wywiadówce.

Mam nadzieję, że do końca szkolnej kariery mojego dziecka spotkania z nauczycielami będą przebiegały w podobnej atmosferze i że zawsze będę wysłuchiwała samych pochwał na temat potomka: jego zachowania, zdolności, pilności, zaangażowania. Pęczniałam z dumy, mimo że słowa padające z ust pani Williams w zasadzie nie zaskoczyły mnie - przecież znam swoje dziecko, wiem też co umie.

Pani stwierdziła, że Smyk zaczął wychodzić ze swojej skorupki, coraz aktywniej uczestniczy w lekcji, oraz że brak podniesionej ręki wcale nie oznacza braku wiadomości, co pani wielokrotnie sprawdziła.

Pani pogratulowała mi również szczęśliwego wyboru osób opiekujących się Smykiem po szkole (Connie i Kris). Stwierdziła, że widać, że obie panie uwielbiają Smyka a ponadto bardzo spodobało się wychowawczyni Smyka ich zaangażowanie w sprawy szkolne Hultajstwa, zwłaszcza dopilnowanie, żeby Smyk nie zapomniał zabrać ze szkoły zadania domowego (zdarza mu się zostawić je w klasie) czy oddać odrobioną pracę domową (zdarza się zostać w tornistrze).

Na takie wywiadówki mogę chodzić!

Listopadowe kwiaty

Listopad szary, ponury i zamglony, promienie słońca już zbyt chłodne, żeby rozproszyć mleczny całun o poranku, ale kiedy na chwilę zatrzymałam się przed domem, ze zdziwieniem zauważyłam sporo kolorowych plamek wokół. I nie były to spadające z drzew liście - całkiem sporo kwiatów kwitnie jeszcze w moim ogródku. Może nie są one tak piękne jak latem - wszak padające deszcze poniszczyły delikatne płatki, ale późną jesienią cieszą ogromnie spragnione barw oczy.
Oto co jeszcze kwitnie koło mojego domu:

 

 

Zakładka dla Kristaline

Dawno, dawno temu, w marcu, dostałam od Splocika dwa mini zestawy DMC do wyszywania. Pierwszy, hiacynt, prezentowałam tutaj. Drugi - dzisiaj.

Do oryginalnego obrazka "Beach House" dodałam skrót imienia osoby, dla której zakładka była haftowana. Ponieważ postanowiłam przerobić obrazek na zakładkę.


Kris to córka Connie - obie opiekowały się Smykiem po zamknięciu przedszkola w sierpniu, a od września odbierają go po szkole i przyznam, że moje dziecko nie mogło lepiej trafić: nie dość, że jest hołubione tak, że trudno się domyślić, że nie jest najbliższym członkiem rodziny (nawet nauczycielki w szkole to zauważyły), to jeszcze odrabiają z nim lekcje, tak że kiedy wracamy wieczorem do domu, głodni i zmęczeni po całym dniu pełnym wrażeń, możemy się oddać relaksującym czynnościom i nie martwić się o zadanie domowe.

Zakładka jest dwustronna. Po drugiej stronie wyszyłam muszelkę, żeby pozostać w klimatach nadmorskich. Użyłam nici z zestawu, które zostały po wyszyciu podstawowego obrazka.

Ponieważ oba obrazeczki są  niewielkie, a zakładka nie może być zbyt mikroskopijna, zszywając obie części wszyłam wstążkę: dwa cieńsze paski czerwone i jeden szerszy biały, między czerwonymi.

Niestety zdjęcia nie oddają uroku zakładki ponieważ robiłam je wieczorem, w pośpiechu bo za chwileńkę Kris i Conni miały mi odstawić dziecko do domu - tego dnia wybrały się z dziećmi do oddalonego o 200 km ogrodu zoologicznego i zabrały ze sobą Smyka - który wycieczką był zachwycony.

Złote myśli Hultajstwa

Złote myśli Hultajstwa przy śniadaniu:

- Mama! Krowy mają bardzo dużo siusiaków z których leci mleko!


A jak ktoś przeżył powyższe i nie zakrztusił się ze śmiechu lub z oburzenia, dwujęzyczne popisy wokalne Hultajstwa, tym razem po angielsku i hiszpańsku (piosenka "przyniesiona" ze szkoły): KLIK.

Nocny gość

Kilka dni temu posprzątałam w swojej skrzynce internetowej. Pokasowałam co trzeba było usunąć, poprzekładałam w odpowiednie "szufladki" to co chciałam zachować. Tym sposobem dokopałam się do wiadomości od męża z maja bieżącego roku. A do wiadomości owej dołączonych było kilka zdjęć,  oto jedno z nich:

Kolega męża mieszka dość daleko od cywilizacji, nawet asflatowej drogi już tam nie ma. Za to zdarzają się nocni goście, i to sporo więksi od szopów czy oposów. Jak widać na zdjęciu powyżej, niedźwiedzia skusiły zapachy z kosza na odpadki - częstując się narobił niezłego bałaganu rozwlekając śmieci na dość sporej powierzchi. Jego nocną, niezbyt mile widzianą wizytę utrwaliła kamera,

Saszetka na mydło

Pałętała mi się po szafce odrobina melanżowej bawełny w kolorze nie pasującym do żadnej innej posiadanej włóczki. Złapałam za szydełko i zrobiłam coś pomiędzy saszetką na mydło a rękawicą pod prysznic:

Bardzo mi się podoba jak układają się kolory kiedy z takiej melanżowej włóczki robi się "na okrągło". A sama saszetka spisuje się jak należy. Teraz mam dwie takie na zmianę (pierwszą zrobiłam jakieś dwa latat temu - nadal używam).

A.C. Gilberts Discovey Village (Salem, Oregon)

W czerwcu nasi znajomi wyprowadzili się z Eugene. Smutno nam było, ale cóż na to poradzić - takie życie! Staramy się spotykać przy każdej możlliwej okazji. Znajomi  przyjeżdżają na wszystkie przyjęcia urodzinowe, we wrześniu spotkaliśmy się w Enchanted Forrest, a w ostatnią niedzielę października to my wybraliśmy się do muzeum A.C. Gilberts Discovey Village w Salem, w pobliżu którego mieszkają znajomi - całe nasze polskie kółko spotkało się na terenie muzeum.

A muzeum to jest dość wyjątkowe. W kilku usytuowanych obok siebie domach wiktoriańskich utworzono ekspozycje mające na celu inspirowanie dzieci w każdym wieku do nauki przez zabawę, stymulowanie naturalnej u maluchów ciekawości świata.

Przechodząc z pokoju do pokoju przemieszczaliśmy się w czasie i przestrzeni. Odwiedziliśmy Chiny, Brazylijską dżunglę, podwodne morskie jaskinie i lokalny oregoński zakątek. Popracowaliśmy przez chwilę jako weterynarze, oraz jako rolnicy - tutaj szczególną atrakcją było dojenie krowy:

Nie mniej radości niż dojenie dostarczyła Smykowi jazda na krowie - uwieczniona, ale zdjęcie wyszło nieostre.

Krowa muczała co jakiś czas ku nieopisanej radości dzieci. A z wymion leciała woda...

Pobawiliśmy się w sklep, przenieśliśmy się do świata dinozaurów oraz w krainę pociągów.

Szaloną atrakcję, zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci, stanowiła zabawa w puszczanie baniek mydlanych.

Tutaj dwa krótkie filmiki nakręcone w tym pomieszczeniu. Bańki 1. Bańki 2.

Ja z Hultajstwem na dłużej zatrzymaliśmy się w Recollections Room - na specjalnym ekranie pojawia się postać stojącej na środku pokoju osoby a komputerowo przetwarzane dane produkują wspaniałe, kolorowe wizje:

A pomiędzy domami mieści się najwspanialszy plac zabaw, jaki może sobie wyobrazić dziecko:

Spędziliśmy w muzeum całe 5 godzin (tyle, ile otwarte jest w niedzielę) - nie przeszkadzał nam deszcz ani zimno. Już wiemy, że z pewnością tam wrócimy.
I małe, i duże, i dorosłe dzieci bawiły się wyśmienicie...

Nauka czytania po polsku

W sierpniu zaczęłam uczyć Smyka czytać po polsku. Doszłam do wniosku, że skoro po angielsku już sobie dobrze radzi, to trzeba mu nieco podnieść poprzeczkę i zmusić szare komórki do wysiłku.

Korzystam z dwóch książek:

• "LITERY nauka czytania" Ewa i Feliks Przyłubscy 1974 (mam też późniejsze wydanie tego samego podręcznika z 1988 roku)
• "Mam 6 lat" Ewa i Feliks Przyłubscy , Krystyna Szypowska, 1988

Wiem, że są nowsze, zapewne lepsze, z pewnością bardziej kolorowe podręczniki, ale jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma.

Po początkowym buncie, Smyk pogodził się z codziennym czytaniem i po polsku i po angielsku. Po dwóch miesiącach, rezultaty zaczynają być słyszalne: tutaj można obejrzeć i posłuchać jak Smyk czyta.
Ponieważ początkowo żadną miarą nie udawało mi się namówić dziecka do ponownego przeczytania tego samego tekstu, wprowadziłam rotację podręczników tak, że we wcześniejszym wydaniu "Liter" jesteśmy dalej, w późniejszym, kilka stron do tyłu. Tym sposobem Smyk, mimo wszystko, czyta ten sam tekst więcej niż jeden raz. W każdej książce mamy zakładkę i na szczęście oba wydania nieco różnią się szatą graficzną, więc Hultajstwo nie protestuje za bardzo.

Jak wiadmomo, systematyczne ćwiczenia przekładają się na postępy, a w miarę postępów, zauważanych przez samego zainteresowanego, Smyk czyta z większym enuzjazmem - ostatnio udało mi się go namówić do przeczytnia tego samego tekstu dwa razy! Dodam, że występ przed kamerą to też wyczyn nie lada!

Przejście z angielskiego na polski jest dla Bąbla dość trudne, bo nie dość, że samogłoski inaczej się czyta, to jeszcze i kilka spółgłosek, choćby takie "w".

Czarny pająk

Ponieważ od jakiegoś czasu Hultajstwo zafascynowane jest pająkami i innymi podobnymi paskudztwami (pod warunkiem, że nie są one prawdziwe oczywiście) postanowiłam zrobić mu na drutach sweterek z pająkiem.

Włóczkę miałam od dawna, od pięciu lat, kupioną na eBayu Cotton Fleece firmy Brown Sheep (80% bawełna/20% merino) w szarym kolorze.

Pająka znalazłam w książce Barbary Walker "A Third Treasury of Knitting Patterns" (skan na moim Chomiku), tyle że w oryginale pająk był w tym samym kolorze co reszta dzianiny, po prostu tło było z lewych oczek. Ale Smyk zażyczył sobie, żeby pająk był czarny. Życzeniu stało się zadość.

Trochę się pomęczyłam, bo jednak przejście z jednego na dwa kolory wymagało kilku modyfikacji, ale efekt jest zadawalający. Zarówno moim jak i Smyka zdaniem. Smyk ma tylko jedno zastrzeżenie - pająk nie ma oczu - muszę nadrobić to niedopatrzenie.

Żeby było jeszcze trudniej, to postanowiłam zrobić sweter z kapturem. Kaptury już robiłam wcześniej, ale zawsze w swetrach rozpinanych. Teraz miałam problem, jak zrobić plisę żeb ładnie się układała pod szyją, nie odstawała czy nie zawijała się. W  pracy koncepcyjnej za dobra nie jestem ale wymyśliłam takie rozwiązanie:

Po prostu zredukowałam oczka jak w przypadku plisy dekoltu w serek. Dzięki temu szyja jest dobrze zabezpieczona przed chłodem a kaptur ładnie się układa. Kaptur dość szczelnie przylega do głowy i takie było założenie - żeby zastępował czapkę.

Z tyłu sweterek też ładnie się prezentuje:

Zużyłam na niego 300 gram (3 motki po 100 gram) włóczki oraz odrobinę czarnej bawełny na pająka. Robiłam nad rutach 3.5 mm (ściągacze) oraz 4 mm.

Kiedy robiłam tył i przód, wydawały mi się trochę za wąskie. Po skończenniu zszyłam, zblokowałam, i przymierzyłam na modelu oraz przykładając do innego sweterka - wyglądało, że jest dobrze. Po wszyciu rękawów wygląda idealnie. Smyk jest szczuplutki i większość swetrów czy bluz kupionych w sklepie jest na niego za szeroka. Starałam się też nie robić za szerokiego swetra, bo dzianina ma to do siebie, że w użytkowaniu rozciąga się - tak przynajmniej było z większością wykonanych przeze mnie swetrów, a nie chciałam, żeby Hultajstwo chodziło w "worku." 

A tak wogóle, to z Cotton Fleece świetnie mi się robiło, szkoda tylko że jest taka droga, bo miałabym ochotę na dłuższy z nią kontakt. Bez zakupów się nie obejdzie bo zostało mi 200 gram włóczki - będę musiała wymyślić jakieś ciekawe połączenie na kolejny sweterek dla Smyka.

Smykowy kalendarz

Hultajstwo nie może się doczekać Halloween. Przebieranie się i nocne spacery po okolicy ustrojonej w duchy i inne straszydła to spora atrakcja dla takiego bąbla.

W piątek zrobiliśmy specjalny kalendarz, na którym zaznaczyliśmy Halloween i teraz każdego dnia skreślamy miniony dzień.

Cyfry napisałam ja - kalendarz jest amerykański, czyli pierwszy dzień tygodnia to niedziela, a ostatni to sobota. To ważne, bo Smyk chciał też wiedzieć które dni są wolne (nie trzeba iść do szkoły). Smyk pięknie ozdobił kalendarz pajączkami, szkieletami, nietoperzami, dyniami, no i oczywiście musiał być jeden zombie. 

31 października, Halloween, zaznaczony jest kółeczkiem, tak samo jak 9 listopada - dzień kiedy zerówka nie ma zajęć w szkole, ale reszta klas tak, więc Smyk nie idzie do szkoły a ja tak, więc zabieram go ze sobą do pracy. Zaproponowała to jedna z nauczycielek a zbiegło się to z prośbą Smyka, żeby go zabrać do pracy.

Letnia robótka parkowa

Kiedy latem szłam ze Smykiem do parku albo na plac zabaw, zabierałam ze sobą łatwą, nieskomplikowaną robótkę, przy której niczego nie trzeba zapisywać i niewiele pamiętać: myjki do ciała  robione na drutach. Na wykonanie jednaj schodziło mi około dwóch godzin - akurat tyle ile zazwyczaj bawiliśmy w parku.

Najpierw sprułam ten sweterek, który służył mi kilka lat aż nadszedł kres jego dni. Bawełna, z której był wykonany, idealnie nadała się na myjki. Niestety delikatny, jasny melanż nie najlepiej prezentuje wrabiane wzory, i mimo, że niemal stawałam na głowie, nie udało mi się wykonać ani jednego zdjęcia na którym widać by było co dana myjka przedstawia. Dlatego zdjęcie poniżej jest zbiorcze - pokazuje wszystkie myjki razem, poskładane jedna na drugiej:

A kosz z dyniami stanowi piękne tło - jakże do tego na czasie!

Jeśli ktoś jest ciekaw co też ukrywa się na tych moich myjkach (moje są dosłownie), to zdradzę, że są to wzory z publikacji Melisy Bergland Burnham "Dishcloths to Knit" - skan można znaleźć na moim Chomiku (link na stronie "Motylek w sieci"). Druty 3 mm.

Bawełny ze sweterka było dość sporo, więc zrobiłam sobie jeszcze łapkę do kuchni, a w planach mam jeszcze rękawicę kuchenną - taką jak ta na tym zdjęciu (w towarzystwie dopiero co wspomnianej łapki).

CAP - Nauczanie (odcinek drugi)

Zupełnie przez przypadek odkryłam "marchewkę" dla mojego Ancymonka:  motocykle. Dziecko jest zafascynowane tymi pojazdami!

Wydrukowałam obrazek do kolorowania z motocyklem, przyniosłam na lekcję, i zapytałam czy mu się podoba. Oj, ależ mu się oczy uśmiechnęły! Obiecałam, że jak będzie grzeczny, będzie brał udział w lekcji, nie będzie przeszkadzał i nie będę musiała go odsyłać na time out, to na koniec lekcji dostanie obrazek do pokolorowania. Oczywiście miałam po obrazku dla każdego dziecka w grupie.

I stał się cud.

Dziecko zmieniło swoje zachowanie jak pod dotknięciem zaczarowanej różdżki.

Kiedy w połowie lekcji zaczął nieco tracić koncentrację, wystarczyło pokazać mu obrazek i szepnąć "Pamiętasz?" – natychmiast pomagało.

Tego dnia udało mi się zrealizować dwa razy tyle matreriału co normalnie.

Następnego dnia przyszłam do szkoły z innym obrazkiem, ale też z motocyklem. Znowu dziecko zachowywało się jak najbardziej poprawnie, udało mi się go wciągnąć w kilka zabaw, zasłużył na pochwałę i nagrodę, a kiedy na koniec lekcji poprosiłam go, żeby wpisał swoje imię w to wielkie serce na tablicy, w które wpisują się bardzo grzeczne dzieci w nagrodę za świetne zachowanie, cały promieniał z radości. Dostrzegłam słabiutkie światełko w tunelu...

Po trzech koszmarnych tygodniach, weekend powitałam z zadowoleniem i radością.


Oczywiście nie jestem aż taka naiwna, żeby wierzyć, że sprawa została załatwiona raz na zawsze, i że od teraz dziecko już zawsze będzie super grzeczne. No  tak dobrze to nie ma z żadnym dziekiem. Ale udało się przełamać jakąś barierę, zaczęło coś do niego docierać, zaczął reagować na moje poczynania. Od tamtego dnia miał kilka lepszych dni oraz kilka gorszych, ale jego zachowania powolutku poprawia się.

Najlepiej sprawował się, kiedy pół grupy było na wycieczce i pracowałam tylko z drugą połową - miał tyle mojej uwagi dla siebie, że aż promieniał w jej blasku.

Jakoś specjalnie nie zaskoczyło mnie, kiedy kolorując obrazek poinformował mnie, że z tatą spędza tylko niektóre popołudnia a tak wogóle to mieszka z mamą, a w weekendy jest u cioci. I jak z taką sytuacją ma sobie radzić sześciolatek?

Miszmasz

Dzisiaj będzie wszystkiego po trochu bo nazbierało się drobiazgów a nie chcę, żeby mi umknęły.

Najpierw pokażę Wam storczyka, którego dostałam, pod koniec lipca, od koleżanki:

Koleżanka w lutym złamała nogę, a tygodnie po tym zdarzeniu pokazały na kogo może liczyć i kto jest prawdziwym przyjacielem. Miło mi napisać, że ja egzamin zdałam! Kwitnące zaświadczenie powyżej!

A storczyk nadal kwitnie.

Przy kwiatkach będąc, oto zapomniane zdjęcie z ogródka - czekało na publikację od tak dawna, że kwiatki już dawno przekwitły, zostało jedynie wspomnienie:

Zmiana kategorii, czas na Hultajstwo.

Jakieś dwa tygodnie temu, tuż przed zaśnięciem zadał mi poważnym tonem pytanie:

- Mama, czy wiesz kto jest my favourite rock star?

- Nie wiem. Powiedz mi.

- Tata!

W miniony weekend natomiast rozebrał na części składowe łazienkowy termometr - na szczęście nie potłukł części szklanej zawierającej rtęć. Mamy (mieliśmy?) termometr ze skalą zarówno Celcjusza, jak i Fahrenheita. Skróty C i F Hultajstwo rozszyfrował jako:

F - od Fire, czyli gorący

C - od Cold, czyli zimny 

Takie to moje bystre  Hultajstwo...

No to jeszcze Smykowy rysunek:

Rysunek uwiecznia wycieczkę rowerową z mamą: mama na rowerze ciągnie przyczepkę w której siedzi Smyk. A tata się przygląda. Mama najechała na kamień i się nieco przestraszyła, ale z roweru nie spadła.

A na koniec zdjęcie pasażera na gapę:

Wybieram się pewnej soboty na zakupy, a tu ci taki osobnik czeka na mnie na masce samochodu. Czeka niewzruszenie! Wróciłam do domu, wzięłam aparat fotograficzny, zrobiłam zdjęcie, aparat odniosłam, a ten (ta?) siedzi i czeka. Pojechliśmy. 

Do sklepu ze mną nie dotarł... 

Może tylko chciał, żeby go dokąś podwieźć?

CAP - Nauczanie (odcinek pierwszy)

Jednym z elementów CAP (pisałam o tym tutaj) jest praktyka w szkole.

Od 19 września nauczam więc czytania w lokalnej szkole podstawowej.
Pod moją opiekę oddano grupę pięciu pierwszoklasistów i jedną trzecioklasistkę. Wszystkie dzieci przeniosły się do tej szkoły z nowym rokiem szkolnym, poza dziewczynką z trzeciej klasy, żadne z nich nie było uczone metodą Direct Instruction, więc przyszło mi równolegle do nauki czytania uczyć zachowań typowych dla środowiska DI.

Bardzo szybko okazało się, że trzecioklasistka znalazła się w mojej grupie z powodu nieśmiałości (nie zaprezentowała się najlepiej podczas testowania), ale kiedy po kilku lekcjach pokazała ile potrafi, przeniesiono ją do bardziej zaawansowanej grupy trzecioklasistów.

Jak wiadomo, niektóre dzieci w nowej szkole chcą sobie wywalczyć pozycję w grupie i niestety trafiła mi się taka dziewczynka. Zachowanie fatalne, bezczelna, niegrzeczna a do tego bystrzacha. Na porząku dziennym były hasła padjące z jej ust typu "Po co my to robimy? To jest nuuudneee!" Jednego dnia tak dała mi popalić, że uznałam za stosowne opisać sytuację moim przełożonym, którzy niezwłocznie przekazali szczegóły dyrekcji szkoły, a ta wsparła mnie w działaniach wychowawczych. Kiedy dziewczynka zaczęła się nieco lepiej zachowywać i brać udział w lekcji, okazało się, że umie dużo więcej niż dała po sobie poznać wcześniej i została przeniesiona do innej grupy. I tak została mi czwórka dzieci, opóźnionych w nauce czytania o rok w stosunku do swoich rówieśników. Wśród tej czwórki, jedna dziewczynka ma poważną wadę wymowy, druga dziewczynka potrzebuje dodatkowych trzech sekund w stosunku do innych dzieci żeby zareagować na cokolwiek, a jeden chłopiec sprawia ogromne problemy wychowawcze. Na szczęście mam w grupie jednego ucznia idealnego: zdyscyplinowanego, grzecznego, punktualnego, pilnego – zapewne żebym nie postradała zmysłów.

Chłopiec, z którym są kłopoty, ma problemy z koncentracją – cokolwiek powyżej 5 sekund to dla niego za długo. Szalenie natomiast skupiony jest na sobie i swoich potrzebach (również fizjologicznych), ciągle ściągający buty, zakładający buty, rozsznurowujący buty, zaplątujący sznurówki, nie mogący odplątać sznurówek, wymagający pomocy w zasznurowaniu butów, usiłujący żuć podeszwy, odklejający plasterek na dłoni, żeby sprawdzić czy wyimaginowana rana już się zagoiła, potrzebujący nowego plasterka, łamiący 5 ołówków (rysików) w ciągu minuty (zanim jeszcze napisze swoje imię na kartce), zalewający mnie pytaniami nie związanymi z lekcją kiedy ja tę lekcję usiłuję prowadzić.
Ponieważ trzy razy w tygodniu mam na lekcji siłę fachową obserwującą lekcję, zalecenia posypały się jak z rękawa. Siła fachowa uważała za stosowne interweniować osobiście – dziecko olało wszelkie autorytety. Odesłanie do pani dyrektor na time out zostało skitowane słowami "I don't care." , wruszeniem ramion - i spłynęło jak woda po kaczce.

KOSZMAR. CZARNA ROZPACZ.

Byłam tak zrozpaczona i zdesperowana, że niemal oświadczyłam szefowi, że rzucam tym całym stażem w diabły i mogą mnie nawet zwolnić z pracy, ale nie będę się użerać z bachorem. Zanim mi ktoś tutaj wyjedzie z komentarzem o powołaniu nauczyciela przypomnę, że nie jestem nauczycielem, nie mam zamiaru nim być a do odbycia stażu, którego elementem jest praca w szkole, zostałam wyznaczona w pracy. Na ochotnika się nie wyrywałam.


Kto uczył w szkole ten wie, że jeden taki ancymonek potrafi zrujnować najlepiej przygotowaną lekcję, nie dość, że sam się niczego nie uczy to jeszcze przeszkadza innym dzieciom. A do tego rujnuje mi oceny we wszystkich możliwych kategoriach wystawiane przez osoby przychodzące na obserwacje.
A od tych ocen uzależniona jest moja ewentualna powyżka.


Wszystkie fachowe porady i zalecenia okazywały się nieskuteczne, chodziłam zrozpaczona, zmierzła i sfrustrowana. Na myśl o szkole, łzy napływały do oczu, a myśli, żeby już się tam więcej nie pokazać kusiły coraz mocniej.


Aż przez przypadek odkryłam "marchewkę" dla mojego ancymonka.

Ciąg dalszy nastąpi.

Z miesięcznym opóźnieniem

Z miesięcznym opóźnieniem zatańczyła myszka piąta:

Jeszcze tylko dwie, albo aż dwie, jeśli wezmę pod uwagę notoryczny brak czasu.

Wokalne popisy Hultajstwa oraz dynia

W zeszłym roku tata zawalił z wycinaniem dyni, ku rozpaczy Hultajstwa - pisałam o tym tutaj.

W tym roku postarałam się, żeby do takiej sytiacji nie doszło.

Dynię wyhodowaliśmy na grządce - w całości można ją obejrzeć na zdjęciu w tym wpisie.

Wczoraj zagnałam chłopaków do roboty: Smyk miał narysować buzię, jaką chciałby nadać dyni, tata miał wydrążyć dynię a potem wyciąć ją według projektu Hultajstwa.

Szło im całkiem nieźle, aż Smyk za bardzo popuścił wodze fantazji i buzia jego projektu była tak wyszukana, że żadną miarą nie dało się jej wyciąć z dyni. Argumenty taty trafiały w próżnię. Mama musiała interweniować, kryzys udało się zażegnać, powstał nowy projekt, który po realizacji wygląda tak:

Dynia miała mieć big smile and three spiky teeth - no i ma!

Wieczorem przetestowaliśmy ze świeczką w środku:

A że nie straszna? No to co?

Pisałam niedawno, że Smyk bardzo lubi szkolne lekcje muzyki. Ponieważ Halloween tuż tuż (jak  by ktoś miał wątpliwości to zapraszam do dowolnego amerykańskiego sklepu), w szkole dzieci uczą się piosenek związanych tematycznie. Smyk zaskoczył mnie tym, że zapamiętał tak ładnie słowa piosenki - tutaj popisy wokalne mojej pociechy.

W Zaczarowanym Lesie

W ostatnią sobotę września wybraliśmy się, jak rok temu, do wesołego miasteczka o nazwie Enachnted Forrest (Zaczarowany Las). W tym roku było nas jednak więcej, bo aż cztery polskie rodziny. Bawiliśmy się tak samo wyśmienicie jak w zeszłym roku, i postanowiliśmy uczynić wspólny wyjazd do wesołego miasteczka doroczną tradycją.

W tym roku nie dałam się Hultajstwu namówić na Nawiedzony Dom, ale nie obeszło się bez przejażdżki kilkoma kolejkami - pocieszające jest, że Hultajstwo tak się bał, że może zapamięta do następnego razu i oszczędzone mi zostanie podnoszenie poziomu adrenaliny w ten sposób.

Zaliczyliśmy wszystkie możliwe atrakcje, te bezpłatne nawet kilka razy - wszak 7.5 godziny to sporo czasu.

Trochę szkoda nam było, że tata musiał w tym dniu pracować - może w przyszłym roku wybierze się z nami.

W wesołym miasteczku jest też teatrzyk dający trzy razy dziennie komediowe przedstawienia, takie z bardzo prostymi gagami rozśmieszającymi dzieci, ale także z tekstami do wyłapania przez dorosłych. Efekt jest taki, że i rodzice i pociechy bawią się świetnie. W tym roku załapaliśmy się na adaptację (dość swobodną) bajki o Czerwonym Kapturku. Poniżej kilka zdjęć:

W drodze powrotnej Smyk uciął sobie drzemkę. Niestety obudził się pod domem (Co za pech! Miałam nadzieję, że dośpi do rana!) a potem urzędował do późna, kiedy to ja bardzo pragnęłam już odpocząć w łóżku...