Na plaży obok Przylądka Arago

Wycieczka z przylądka ścieżką w prawą stronę nie zajęła nam za dużo czasu, więc wróciliśmy do punktu wyjścia i udaliśmy się w stronę lewą.

Chwilę podziwialiśmy widoki z tej strony przylądka aż doszliśmy do ścieżki zbiegającej po stromym urwisku do zatoki.

Ponieważ zaczęło się przejaśniać a w promieniach słońca zawsze to raźniej na plaży, zeszliśmy na sam dół.

Ja ulokowałam się z książka na pniu zwalonego drzewa z takim oto widokiem na wprost.

Dzieci zabrały się za drobiazgowe badanie zatoki.

prawa strona zatoki

lewa strona zatoki

Nie przepuściły żadnej jaskini, żadnej skały, żadnej rzeczki. Słońce grzało coraz mocniej, więc i tak skończyło się na zabawie w wodzie i przemoczonych ubraniach. Zabawiliśmy tam prawie 5 godzin i nie obeszło się bez wyprawy do samochodu po prowiant i wodę do picia - po tym stromym zboczu! Oj bolały nogi, bolały!

Cape Arago

Przylądek Arago, leżący na terenie parku stanowego, odwiedziliśmy pod koniec maja, przy okazji wyjazdu nad ocean w związku z meczami piłki nożnej Krzysia. Na sam przylądek można dojechać samochodem, nie ma też problemu z zostawieniem samochodu na dość sporym bezpłatnym parkingu.

Cape Arago, Oregon

12 marca 1778 roku brytyjski podróżnik i odkrywca Jerzy Vancouver nadał przylądkowi nazwę Przylądka Grzegorza, na cześć patrona, którego święto przypada właśnie 12 marca (Święty Grzegorz). Dopiero później (ale nie wiem dokładnie kiedy) nazwę zmieniono na Cape Arago, tym razem na cześć francuskiego matematyka, fizyka, astronoma i polityka François Arago.
Obecnie, sam przylądek cieszy się sporym powodzeniem wśród obserwatorów migrujących wielorybów.

Wielorybów nie wypatrywaliśmy ale za to zaraz po obejrzeniu oceanu z samego przylądka udaliśmy się ścieżką prowadzącą w prawo (south cove trail.)

Widoczność nie była najlepsza, ale coś tam było widać - dzikie, niedostępne, skaliste wybrzeże.

Na pobliskich wysepkach oraz w zatoce po prawej stronie przylądka mają swoje stanowiska lęgowe liczne kolonie fok, w związku z tym od 1 marca do końca czerwca nie ma dostępu do zatoki by nie zakłócać spokoju małym foczkom.

Małych foczek nie widzieliśmy, ale słyszeliśmy. O ich niezbyt odległej obecności poinformował nas także zmysł powonienia.

Mięsożerne Darlingtonie

Darlingtonia Kalifornijska (Darlingtonia californica) występuje głównie w górskich bagnach Sierra Nevada, ale także w Oregonie. Roślina odżywia się owadami, zwabianymi do wnętrza rurkowatych liści.

Do niedawna nie wiedziałam, że nie tak znowu daleko od nas, przy szosie krajowej 101 prowadzącej wzdłuż oceanu, znajduje się jej stanowisko - nie wiem czy naturalne, czy sztucznie ustanowione w celach edukacyjnych.

Znak głoszący obecność stanowiska mijałam po wielokroć, zastanawiałam się nie raz co może się kryć pod tą nazwą, aż pewnego dnia postanowiłam sprawdzić.

Od parkingu prowadzi ścieżka przechodząca w drewnianą kładkę, więc nie trzeba się przedzierać przez mokradła by obejrzeć okazy Darlingtonii.

Ku żalowi moich dzieci kładka, a w szczególności barierka, uniemożliwia dotknięcie samej rośliny, a przecież te ciekawskie paluszki chciały koniecznie sprawdzić czy aby przypadkiem ta jakże fascynująca roślinka nie zareaguje bardziej gwałtownie, na przykład tak jak w filmie Epoka Lodowcowa. 

Nie dało rady dosięgnąć ani paluszkami, ani gałązkami, spokój Darlingtonii nie został zakłócony.

Sady się rumienią

                 Jesienią, jesienią
                    Sady się rumienią;
                    Czerwone jabłuszka
                    Pomiędzy zielenią.
                                     (Maria Konopnicka, Jesienią)

Zarumieniły się chrupiące jabłuszka na mej jedynej, ale własnej, jabłonce.
Słodyczą obdarowała mnie śliwa - węgierki smakują jak te w Polsce.

Pierwsze winogrono już też cieszy podniebienie - aż trudno uwierzyć, że natura sama w sobie potraf być aż tak słodka!

W warzywniku też kolorowo. Od kilku tygodni objadamy się własnymi pomidorami.

Dynia, jeszcze kilka dni temu zielona, już zmienia kolor na pomarańczowy.

Tyle tego dobra, że objadamy się do upojenia, dzień za dniem. W zasadzie to na niewiele więcej zostaje już miejsca w żołądku więc dość logiczne wydało mi się przejście na dietę pani Ewy Dąbrowskiej (KLIK.) I tak sobie oczyszczam organizm od tygodnia a najbardziej smakują mi jabłka zapiekana z cynamonem i goździkami oraz leczo. Papryki musiałam dokupić, bo niewiele mam w ogródku. Buraczków własnych też nie mam a także bardzo mi smakują.

Słoneczniki i błękitne wstążki

Ostatni weekend wakacji, we wtorek dzieci wracają do szkół.
Emilia nie może się doczekać szkoły już od miesiąca, Krzyś niby niezadowolony, że wakacje dobiegają końca, ale kilka dni temu przygotował wszystkie potrzebne mu do szkoły rzeczy. Sam, nie proszony. Bez przypominania. Podejrzewam, że w głębi ducha  też się cieszy, ale nastolatkowi nie wypada się do takowych uczuć przyznawać. Nawet przed mamą!

Wraz z końcem wakacji skończyły się zajęcia z piłki wodnej i pływania. Krzyś bardzo zadowolony z wyników w zawodach pływackich. Wziął udział w trzech, zdobywając sporo pierwszych miejsc. Za każde otrzymał niebieską wstążkę.Wszystkie pływackie trofea zawiesił sobie na tablicy korkowej.

Emilia natomiast wyżywa się artystycznie przy użyciu farb. Bardzo spodobały jej się słoneczniki w wazonie, przyniesione z ogródka.  Zatrzymała ich wspomnienie na jesienne dni.

W czwartek poszłyśmy z Emilią na piknik szkolny, dowiedziałyśmy się kto będzie uczył Emilię w pierwszej klasie. oraz odświeżyłyśmy kilka znajomości. Emilia wybawiła się z koleżankami na placu zabaw i tylko narzekała, że tak krótko. A trzeba było wracać, żeby zdążyć do domu przed powrotem Krzyśka z treningu piłki nożnej w pobliskim parku. Skończyło się pływanie, zaczęło się kopanie, a od przyszłego tygodnia, mecze.

Przekąska w drodze do domu

Do Clay Creek Recreation Area prowadzi kilka dróg. Jadąc tam, wybrałam trasę nieco dłuższą, ale za to dobrze mi znaną, prostszą, a także szybszą do pokonania. Na powrót zaplanowałam trasę, której dotąd nigdy nie przejechałam, mniej uczęszczaną, mocno wijącą się między pagórkami, i bardzo widokową.

Niewiele było możliwości zatrzymania się z powodu braku pobocza a z założenia nie robię zdjęć podczas jazdy, więc większość widoków została zapisana jedynie w naszej pamięci. Ale kiedy już wypatrzyłam bezpieczne do zatrzymania się pobocze, skwapliwie skorzystałam z okazji.

Wysiadłam, zrobiłam zdjęcie, wzrok, z linii horyzontu, przeniosłam na bezpośrednie sąsiedztwo i zaprosiłam dzieci na podwieczorek.

Na całej długości pobocza rosły jeżyny a przecież sierpień to czas, kiedy owoce ich są najsłodsze.

Chwilę zawahałam się na myśl o spalinach przy drodze, ale droga ta jest tak rzadko uczęszczana, że i tych spalin nie tak wiele. Podczas ponad półgodzinnej jazdy minęliśmy się z tylko jednym samochodem.

Bardziej obawiałam się, że jakby nam się samochód rozkraczył, to długo przyszłoby nam czekać na jakąkolwiek pomoc na tym pustkowiu bez zasięgu.

A jeżyny były przesłodkie . . .

Clay Creek Trail

Tuż za mostem nad Siuslaw River zaczyna się szlak prowadzący na pobliską górkę. Nie wiem jak szczyt ten się nazywa, a w opisie szlaku znalazłam jedynie informacje, że:

• wznosi się on 1000 stóp (ok. 300 metrów) w górę;
• cała pętla ma długość 1.5 mili (według informacji na starcie szlaku) lub 2 mile (informacja z broszury) - czyli w sumie poniżej trzech kilometrów. 

Trasa w sam raz na przedpołudniowy spacer na nabranie apetytu przed obiadem!

Szlak rozpoczyna się malowniczo, drewnianym mostkiem przerzuconym nad potokiem Clay Creek. Pnie zwalonych drzew piętrzą się imponująco nad korytem potoku, którym niewiele wody płynęło w połowie sierpnia.

Ścieżka prowadzi zakosami po stromym zboczu, więc idzie się łatwo.

Kilka zwalonych pni leży w poprzek szlaku, ale wycięto w nich przejścia a nawet schodki, które niesamowicie spodobały się Emilii.

Po drodze rozmieszczono trzy ławeczki, na które można się wdrapać by odpocząć - siedzenia umieszczone są tak wysoko, że musiałam pomagać Emilii, która miała problem z samodzielnym usadowieniem się na ławce!

Ze szczytu niestety niewiele widać bo pejzaże przesłaniają drzewa - jak to często w lesie bywa... Pozostała satysfakcja!

Spacer okazał się dla mnie i dzieci niezbyt wymagający a spociliśmy się głównie z powodu temperatury - było już dość ciepło. Zaraz po powrocie i obiadku pognaliśmy nad rzekę.

Rzeka, a na niej most

Jak już wspomniałam poprzednio, tym razem pojechaliśmy pod namiot nad rzekę Siuslaw. Dzieci bawiły się w wodzie w pobliżu mostu przerzuconego nad rzeką.

Z tego mostu świetnie robiło się zdjęcia.

Jedynym jego mankamentem jest brak barierki - betonowy krawężnik ma wysokość około 20 centymetrów i ilekroć dzieci przechodziły przez most, obserwowałam je z lękiem w sercu czy aby nie przyjdzie im do głowy by zbytnio się przybliżyć do brzegu i wychylić  . . .

Na szczęście przebywanie rzeki w bród okazało się dużo ciekawsze niż przechodzenie nad nią po moście.

Wracając z pieszej wycieczki, wypatrzyłam z mostu żurawia.

A podczas innego, porannego spaceru, stojąc na moście obserwowałam ptaki, przelatujące z drzew po jednej stronie rzeki na drzewa po drugiej stronie.

A ile przy tym narobiły larma! To przez ten hałas zwróciłam na nie uwagę!

Clay Creek Recreation Site

W miniony weekend zabrałam dzieci pod namiot nad rzekę Siuslaw River a dokładnie w miejsce, gdzie rzekę tę zasila strumień Clay Creek.

Clay Creek Recreation Site obejmuje kemping oraz dość spore miejsce piknikowe, bez możliwości nocowania. Jest to jeden z nielicznych kempingów, gdzie nie można dokonać wcześniej rezerwacji, więc wyjazdowi towarzyszył dreszczyk emocji - będzie jakieś wolne miejsce czy nie?

W związku z tym wyruszyliśmy dość wcześnie bo już o 9 rano, spakowawszy wszystko, poza jedzeniem z lodówki, dzień wcześniej.
Samo miejsce nie jest zbytnio oddalone od naszego domu - nieco ponad godzinę jazdy samochodem. Tam jechaliśmy trasą nieco dłuższą ale prostszą - dobrze mi znaną drogą szybkiego ruchu a potem tylko jeden skręt w prawo i drogą przez las, opasającą górki, w górę biegu rzeki Siuslaw aż do samego kempingu.

Na miejscu okazało się, że z miejscami nie było źle - o 10.30 w piątkowy poranek raczej można jeszcze coś znaleźć. Większość miejsc jest niewielka, na jeden namiot, a nam potrzebne było miejsce gdzie dałoby się postawić namioty trzy. Znalazło się takie miejsce, choć było to miejsce najbardziej oddalone od atrakcji w postaci dojścia do rzeki i skałki do wspinaczki. Za to było blisko do ujęcia wody pitnej i toalety, oraz miało wspaniały wysoko ścięty pień starego drzewa.

W oczekiwaniu na przyjazd kolegów.

Niemal natychmiast pień  został zaanektowany a dzieci (5 sztuk) spędziły tam bardzo dużo czasu, nawet po zapadnięciu zmroku.

Noszenie wody.

Coś mnie tknęło i zabrałam hulajnogi i kaski rowerowe. Dobre miałam przeczucie - akurat to miejsce wyposażone jest w dość bogatą sieć asfaltowych alejek a że kemping jest mały, ruch kołowy na jedynej drodze był niewielki.

Dzieci szalały na hulajnogach na zmianę - chętnych do jazdy było pięcioro a hulajnogi tylko dwie, ale jakoś bezproblemowo się dogadywali kto akurat ma ich używać.

Zabrałam też piłki i paletki, ale zdecydowanie największą atrakcją stanowiła rzeka, tym bardziej, że przy bardzo niskim stanie woda była dość ciepła jak na oregońskie warunki.

W wodzie zawsze znajdzie się coś ciekawego poza zwykłym brodzeniem.
Z jednego drzewa zwisała nad wodą lina, więc chłopcy się na niej bujali.
Emilia pływała na materacu uwiązanym na sznurku, żeby można ją było z łatwością przyciągnąć z powrotem.

Po drugiej stronie rzeki, vis-à-vis małej piaszczystej plaży, wpada do rzeki Siuslaw potok Clay Creek. O tej porze roku ledwie ciurka odrobinką wody, ale zapewne wiosną miejsce to wygląda zupełnie inaczej.

Kilka kroków wgłąb lasu odkryliśmy bajkowe miejsce - koryto strumienia dobrze schowane pod baldachimem drzew, tak dobrze ukryte, że gdyby nie ciekawość moich dzieci, nigdy pewnie byśmy go nie znaleźli. Na środku ogromne kamienie, wiosną, zapewne otoczone wodą.

Miejsce cudownie zacienione, więc przesiadywaliśmy tam chroniąc się przed południowym słońcem, chłodząc stopy w zimnej wodzie.

Pierwszego dnia chłopcy łapali raki. Najpierw wszystkie dzieci deklarowały chęć spożycia raków na kolację, potem po kolei wycofywali się co mniej odważni przygód kulinarnych aż w końcu ostał się sam Krzyś i moja koleżanka.
Dwa raki zostały ugotowane, reszta wypuszczona na wolność.

Potem już tylko wszyscy wypatrywali raków w wodzie i obserwowali je ale bez łapania.

Podczas zabawy Krzyś natknął się na małą jaszczurkę. Kiedy już wszyscy dokładnie ją sobie obejrzeli, też odzyskała wolność.

Dzieci bardzo nie chciały opuszczać tego miejsca więc ostatniego dnia, już po spakowaniu wszystkich rzeczy zatrzymaliśmy się na miejscu piknikowym żeby jeszcze trochę pobyć nad wodą. Kiedy w końcu ruszaliśmy w drogę powrotną, dzieci ze łzami w oczach pytały czy możemy tu jeszcze kiedyś przyjechać. No pewnie, że tak!

PUR: Dywanik

Włóczki wszelakie zawsze przygarniam. Nieważne czy to zwykłe akryle, czy kosztowne motki z górnej półki, czy niewielkie resztki, czy spore ilości. W moim włóczkowym składziku zawsze znajdzie się miejsce dla gdzie indziej niechcianych motków. A prędzej czy później, także pomysł na co by je przerobić.

Tak też stało się w przypadku kilku niepełnych motków akrylowych przekazanych w moje ręce przez koleżankę. Nawet długo nie czekały na swój czas - natychmiast postanowiłam zrobić z nich dywanik do łazienki. Zaczęłam, praca szła mi szybko, tylko, że w połowie zaplanowanej długości dywanika, zabrakło mi włóczki. Wszystkie nadające się resztko skończyły się. A wydawało się, że było tej włóczki tak dużo!

Odłożyłam robótkę z myślą, że niebawem z pewnością przyplątają się jakieś inne akrylowe motki, ale pomimo upływu czasu, tak się nie stało. Po 15 miesiącach leżakowania, przykrótki dywanik wylądował w miejscu przeznaczenia czyli w łazience. Kto powiedział, że łazienkowy dywanik musi być prostokątny a nie może być kwadratowy?