Podczas naszych angielskich wakacji stacjonowaliśmy w Bournemouth - to właśnie tam mieszka brat z rodziną. Przyznam, że nigdy wcześniej nie szukałam informacji na temat tej miejscowości, ale tuż przed samym wyjazdem, koleżanka z pracy chciała zobaczyć dokąd się udajemy, więc wpisałam nazwę w wyszukiwarkę i oczy przetarłam ze zdumienia.
Dowiedziałam się z Wikipedii, że Bournemouth jest ośrodkiem wypoczynkowym i konferencyjnym oraz popularnym kąpieliskiem. Jest także jednym z ulubionych nadmorskich kurortów Anglików. Dzięki piaszczystej plaży i naturalnym warunkom do uprawiania sportów wodnych, znajduje się w pierwszej dziesiątce najpopularniejszych miejscowości tego typu na świecie.
Plaże rzeczywiście są piękne - spędziliśmy na nich sporo miłych chwil.
Moje dzieci, zwłaszcza starsze, szczególnie cieszyła temperatura wody (wyższa niż temperatura wody w Pacyfiku w Oregonie) oraz obfitość muszelek wszelkiego rodzaju.
Nie wiedziałam też, że w Bournemouth mieszka aż tyle ludzi (142 tys.) ani że aż tak liczną grupę stanowią tam Polacy. Język polski słyszy się na każdym kroku - po kilku dniach od naszego przyjazdu, Krzyś zadał mi pytanie:
- Mamo, czy tutaj wszyscy mówią po polsku? - No bo coś mu nie pasowało: jesteśmy w Anglii, czyli ludzie wokół powinni mówić po angielsku, a on na każdym kroku słyszy polski...
Krzysiek bardzo szybko przestawił się na język polski i, ku mojej ogromnej radości, bardzo się podciągnął w języku rodziców. Szkoda, że po powrocie do domu, z każdym dniem mniej polskiego a więcej angielskiego i znowu bez przerwy muszę mu przypominać, żeby mówił do mnie i do Emilii po polsku.
Wracając do Bournemouth, nie zaliczaliśmy atrakcji turystycznych, bo nie po to tam się wybraliśmy. Pewnego dnia, bratowa zabrała nas na krótką wycieczkę do ogrodów w centrum. Dziewczynkom podobały się ptaki, Krzyśkowi balon. Tutaj można sobie obejrzeć Lower Gardens na stronie Google, a poniżej dwa nasze zdjęcia.
