Długi weekend nad oceanem - ostatni biwak w tym roku

Ledwie dzieci wróciły z Polski, dwa dni spędziły w domu i wybraliśmy się pod namiot nad ocean. Oczywiście nie pojechaliśmy sami, ale z całą naszą polską grupą - 6 rodzin. Tym razem zarezerwowaliśmy sobie miejsca, więc nie musieliśmy się spieszyć. Dotarliśmy o 2.30 a w godzinę później dzieci już biegały po plaży.

Siltcoos Beach, OR

Tego pierwszego dnia wiał porywisty wiatr i było dość chłodno, za to powietrze było przejrzyste i bez dymu. Po godzinie, przewiana i zmarznięta, przeniosłam się w zaciszny zakątek na wydmie a dzieci znalazły sobie nową zabawę: wdrapywały się na szczyt wydmy by potem zbiec na sam dół. Niespożyte zapasy energii pozwoliły im kontynuować zabawę przez ponad godzinę - po dziesiątym zbiegnięciu przestałam liczyć.

Siltcoos Beach, OR

Usiadły do zdjęcia na moją prośbę - wcale nie były zmęczone.

Tego pierwszego dnia, w piątek, plaża była pusta. W sobotę, następnego dnia, było zupełnie inaczej. Na plaży pojawiło się więcej osób a także dym.
Niestety wiatr wcale nie zelżał w stosunku do piątku a jedynie zmienił kierunek, nawiewając dym znad płonących lasów. Mieliśmy ze sobą parawan, który nieco ochronił nas przed chłodem.

Chłopaki duże i małe grały w piłkę nożną na piasku, wszyscy bawili się w piachu, a starszaki po kolei wkładali jedyną piankę do serfowania jaką dysponowała nasza grupa. Deski do serfowania wprawdzie nie mieliśmy, ale dzięki piance możny było wejść do wody i nie obawiać się hipotermii.

Niestety zapomniałam zabrać ze sobą tego dnia aparatu - został na krzesełku przy ognisku, więc zdjęć z tego dnia z plaży nie ma.

Mam za to kilka zdjęć z porannego spaceru, na jaki zabraliśmy dzieci ścieżką prowadzącą z kempingu do oceanu. Szlak biegnie częściowo wzdłuż rzeki Siltcoos.

Siltcoos River, OR

Niestety, z powodu zadymienia podziwianie widoków było mocno ograniczone.

Krzyś tradycyjnie wdrapywał się na każde możliwe drzewo a Emilia tradycyjnie marudziła, narzekała i domagała się noszenia na rękach ewentualnie na barana.

A że miała pod ręką tatę i brata, to tak długo jęczała, aż się panowie zlitowali.

W niedzielę pojechaliśmy na plażę Heceta w pobliżu Florence.
Cechą charakterystyczną tamtej plaży jest ogromna ilość drewna wyrzucanego przez fale na piasek. Od niewielkich kawałków bo ogromne kłody, grube pnie wiekowych drzew.

Heceta Beach, OR

Kolejni plażowicze używają tego drewna do budowy najróżniejszych szałasów i domków.  Wszystkie nasze dzieci spędziły kilka godzin na wspaniałej zabawie rozbudowując zastany już szałas. Tego dnia było ciepło, ale nadal błękit nieba przesłaniał dym - ta szarość na zdjęciu to właśnie zadymienie.

Niemal siłą trzeba było dzieci wywlekać z plaży - żołądki dorosłych domagały się konkretnego posiłku, ale dzieci zaabsorbowane zabawą, głodu nie odczuwały.

*          *          *

Znajomi przywieźli pożyczone od przyjaciół kajaki - jedną dwójkę i jedną jedynkę - więc po kolei wszyscy zainteresowani próbowali swoich sił w kajakowaniu po rzece Siltcoos.

Krzyś też wybrał się, w poniedziałkowy poranek, z kolegą Maciejem.
Popłyną też z nimi tata Maćka, więc byłam spokojna, że w razie jak by się coś stało, chłopcy nie są sami.

Siltcoos River, OR

Nic się nie stało, tylko nachlapali wody do środka, więc musieli się po powrocie przebrać w suche rzeczy. Ale bardzo się im podobało.

Długi weekend minął jak z bicza strzelił i trzeba było wracać do domu.
Z każdą pokonywaną milą dym wokół nas gęstniał i stan powietrza się pogarszał.

To był już ostatni biwak w tym roku. Na kolejny przyjdzie nam poczekać do następnego lata.

Oregon płonie

Huragan Harvey straszliwie sponiewierał stan Teksas, Oregon, natomiast, pustoszą płomienie. Pali się niemal wszędzie wokół, może nie w bezpośrednim sąsiedztwie, ale na tyle blisko, by koncentracja dymu w powietrzu uniemożliwiała normalne funkcjonowanie.

Z północy dociera do nas dym aż z Kanady. Na zachodzie pali się w pobliżu jeziora Fall Creek, nad którym biwakowaliśmy w lipcu, w pobliżu miasteczka Sisters, w którym byliśmy w sierpniu i jeszcze w kilku innych miejscach.
Na południu, natomiast, na wybrzeżu, płoną lasy w pobliżu Brookings - to kolejne z miejsc, które swego czasu odwiedziliśmy. We wszystkich tych miejscach przeprowadzane są przymusowe ewakuacje ludności, albo mieszkańcy żyją na walizkach przygotowani na konieczność ucieczki w każdej chwili. Większość z tych pożarów wywołało uderzenie pioruna, ale część z nich wybuchło z powodu głupoty i bezmyślności ludzkiej.

Dym nad naszym miastem jest tak gęsty, że w słońce można spoglądać bez zabezpieczających okularów bo i tak niemal go nie widać, tylko czerwony krążek, jak przekrojony na pół grapefruit. Gdyby nie zapach spalenizny, mogłoby się wydawać, że spowiła nas gęsta, listopadowa mgła.
Niestety, to nie mgła.
Ciężko się oddycha nawet jeśli nie cierpi się na żadne choroby układu oddechowego. W związku z fatalną jakością powietrza odwoływane są wszystkie zajęcia sportowe, przeprowadzane na zewnątrz (np. treningi piłki nożnej) a dzieci w szkołach nie są wypuszczane na zewnątrz. Ja też nie pozwalam bawić się moim dzieciom w ogródku - w domu powietrze, przepuszczone przez filtry Urządzenia, jest czyste. Czekamy z utęsknieniem aż wiatr powieje z zachodu, znad Pacyfiku, bo tylko wówczas sytuacja ma szanse ulec poprawie. Pożary nie zostaną opanowane wcześniej niż w połowie października, czyli jak zacznie padać w Oregonie deszcz. Deszcz, który spowodował tyle strat w Teksasie, przydałby nam się ogromnie.

PUR: Pled

Mamy w domu moc koców i kocyków, ale ilekroć potrzebuję jednego z nich, okazuje się, że są w użyciu przez moje dzieci - a to stanowią ścianę lub dach jednego z domów, a to opatulają jedną z lalek lub miśków. W końcu postanowiłam zrobić sobie pled, którym będę mogła okryć sobie nogi kiedy czytam lub robię na drutach. Pled, który będzie tylko i wyłącznie mój.

Pomysł przyszedł mi do głowy, kiedy natknęłam się na kilka samotnych motków na wyprzedaży garażowej w szkole. Motki te wyraźnie wołały o ratunek, więc niezwłocznie spełniłam ich niemą prośbę - jeszcze by mogło przyjść komuś do głowy, żeby je wyrzucić! A tak znalazły zacisze w domu, w którym panuje przyjazna atmosfera dla wszelkich nitek i niteczek.

Motków przyniesionych do domu było jednak za mało, więc przejrzałam wszystkie schowki z włóczkami i wybrałam resztki tych, które by pasowały grubością oraz kolorystycznie. Jeszcze dwukrotnie ponawiałam przegląd zapasów i za każdym razem coś tam jeszcze się znalazło.

Koc miał być prostokątny, ale w miarę przybywania okrążeń kształt zatracał cechy prostokąta a coraz bardziej zaczynał przypominać kwadrat. Po skończeniu i zmierzeniu okazało się, że jest to jednak prostokąt ale różnica w długości boków wynosi raptem 10 centymetrów.

Pled ma wymiary 100 na 110 cm, dobrze opatula nogi i jeszcze trochę - od stóp aż do pasa - a waży 865 gram. (Tym razem nie będę wyszczególniać wszystkich użytych włóczek i ile której zeszło - wszystkie te dane są do przejrzenia na Ravelry.)

Rezultat końcowy przeszedł moje oczekiwania (estetyczne) i bardzo mi się podoba. Kici też, ale mieścimy się pod kocem obie bez problemu.

wykończenie - oczka rakowe

Gdy nie ma dzieci w domu

na wakacjach w Polsce

8 sierpnia moje Pociechy poleciały z tatą na trzy tygodnie do Polski.

Krzyś był ostatni raz w Polsce kiedy miał 4.5 roku ale dla Emilii była to pierwsza wizyta w Ojczyźnie rodziców.

Pierwszy tydzień  bez dzieci był dla mnie bardzo trudny. Najgorsze były noce, kiedy to strasznie tęskniłam i z tej tęsknoty nie mogłam spać.

Po tygodniu zaczęłam dostawać zdjęcia Emilii i Krzysia, z których jasno wynikało, że dzieci bawią się dobrze i wszystko jest w najlepszym porządku więc się nieco uspokoiłam i zaczęłam się cieszyć czasem danym mi na odpoczynek.

na wakacjach w Polsce

W ciągu tych dobiegających już ku końcowi trzech tygodni
przeczytałam kilka książek:

1. Daphne du Maurer: Rebeka 
2. Diane Ackerman: Azyl
3. Melissa Nathan: Kelnerka 
4. Rafał Dębski:  Żelazne kamienie
5. George R. R. Martin: Człowiek w kształcie gruszki
6. Rafał Dębski:  Krzyże na rozstajach

Odsłuchałam kilka innych:

1. Peter V. Brett: Pustynna włócznia
2. Peter V. Brett: Wojna w blasku dnia
3. Peter V. Brett: Tron z czaszek

(Pierwszą część cyklu demonicznego Petera V. Bretta odsłuchałam na początku wakacji a cały cykl wciągnął mnie niesamowicie - wpadłam jak śliwka w kompot. Na początku października ma się ukazać piąta, ostatnia część cyklu a ja się zastanawiam jak dotrwam do tego czasu. Zrozumieć potrafią mnie chyba Ci, którzy swego czasu czekali na kolejne tomy o Harrym Potterze.)

na wakacjach w Polsce

Obejrzałam też kilka filmów i seriali:

1. Fortitude, Seasons 1 i 2 (serial na Amazon)
2. Ukryte Działania
3. The Handmaid's Tale ("Opowieść podręcznej" - serial nakręcony na podstawie książki Margaret Atwood pod tym samym tytułem, którą przeczytałam kilka tygodni wcześniej) 
4. Gra o tron (Sezon 7)

Wygrałam kilka potyczek z chwastami starającymi się podbić trawnik przed domem. No i oczywiście poświęciłam sporo czasu na robótki - świetnie mi się szydełkowało słuchając kolejnych części cyklu demonicznego. O tym co udało mi się osiągnąć w tej dziedzinie napiszę osobno.

na wakacjach w Polsce

A poza tym chodziłam normalnie do pracy i załatwiałam różne bieżące sprawy jak zapisywanie dzieci do szkoły (u nas trzeba dziecko zapisywać do szkoły co roku, nawet jeśli nie zmienia szkoły).

Musiałam się też wybrać na pierwszy trening piłki nożnej, żeby powiadomić trenera, że moje dziecko opuści kilka pierwszych treningów i upewnić się, że mimo to zostanie przydzielony do jednej z drużyn a nie skreślony.

na wakacjach w Polsce

Nadrobiłam również nieco zaległości towarzyskie - spotkałam się z koleżankami z różnych kręgów, a że nie czekały na mnie w domu żadne pilące sprawy czy obowiązki, mogłam się naprawdę cieszyć czasem spędzonym z osobami, z którymi nigdy nie mam czasu porozmawiać czy pożartować.

Podlewałam też ogródek (u nas latem deszcz nie pada) i zajmowałam się osieroconą Kicią.

na wakacjach w Polsce

Podczas nieobecności dzieci Kicia zbzikowała - chodzi i szuka tych stworzeń, które zazwyczaj wprowadzają tyle zamieszania, i które tak strasznie hałasują, ale które zawsze mają czas by pogłaskać podstawiony grzbiet lub brzuszek, które zawsze wyegzekwują dołożenie kolejnej porcji do kociej miski na każde miauknięcie, choć zazwyczaj wystarczy wymowne spojrzenie. (Oj wytresowała sobie Kicia domowników porządnie...) Kicia jest wyraźnie zdezorientowana i nie wie co jest grane, a całej atencji, której zazwyczaj doznaje od czterech osób, wymaga teraz ode mnie.

Na szczęście dzieci wracają do domu już dzisiaj w nocy z czego obie z Kicią bardzo się cieszymy. Mam nadzieję, że dzieci też cieszą się na powrót do domu, mimo, że oznacza to też powrót do dyscypliny, szkoły i obowiązków.

Towarzystwo pierwsza klasa

Zaćmienia słońca nie obserwowałam w samotności! Ledwie rozłożyłam na trawie koc i ulokowałam na nim aparat fotograficzny, pojawiła się Kicia.

Zanim wróciłam z domu z poduszką i herbatą, Kicia już zajęła strategiczną pozycję - na kocu i przy aparacie!

Czas mijał  nam przyjemnie na obserwacji zaćmienia słońca oraz wiewiórek, których szaleństwa zamierały wraz z zapadającym zmrokiem.

Kiedy tylko odkładałam aparat i mościłam się na kocu z głową na poduszce, Kicia wskakiwała mi na brzuch, "ugniatała" legowisko i ucinała sobie drzemkę trwającą do kolejnego pstryknięcia.

Udało mi się zrobić kilka zdjęć zaćmienia i Kici z pozycji leżącej, co dowodzi jak bardzo Kicia mnie już sobie wychowała - gimnastykowałam się z aparatem na leżąco byle nie przerwać kotu dżemki...

A na koniec jeszcze zdjęcie Kici zrobione przy innej okazji, kiedy to usadowiła się na krzesełku ogrodowym Emilii niczym na tronie.

Prawdziwa księżniczka!

Zaćmienie słońca

W poniedziałek, 21 sierpnia 2017 roku, dane mi było na własne oczy obejrzeć zaćmienie słońca. Zaopatrzona w specjalne okulary obserwowałam zjawisko w zaciszu ogródka. Niestety, w miejscu, w którym mieszkam, nie wystąpiło całkowite zaćmienie, a jedynie częściowe - księżyc przesłonił 98% powierzchni słońca.

Każdy posiadacz jakiegokolwiek aparatu fotograficznego bądź smartfona, musiał pstryknąć kilka fotek. I ja uległam tej pokusie a że nie miałam żadnych specjalnych filtrów, przytrzymałam jedynie przed obiektywem aparatu okulary, zdobyte w celu bezpiecznej obserwcji zaćmienia.

O godzinie 9 rano słonko jaśniało na niebie okrąglutkie, w pełnej krasie.

Zaczęło się o 9:04. Najpierw trzeba było mocno wytężać oczy by dostrzec ten maciupeńki zasłonięty skrawek, ale potem, z minuty na minutę księżyc przesłaniał słońce coraz bardziej.

Punkt kulminacyjny rozpoczął się o godzinie 10:17 i trwał około dwóch minut.
W tym czasie u nas widać było jedynie wąziutki paseczek słońca, ale mój aparat nie był w stanie uchwycić tej drobinki światła, więc go odłożyłam i podziwiałam zjawisko, starając się zapamiętać jak najlepiej.

Nie zapadły całkowite ciemności. Najwyraźniej tak niewiele jak dwa procent słonecznego światła wystarczy, by rozproszyć mrok. Zrobiło się ciemniej, trochę tak jak w grudniowy dzień, kiedy na niebie nisko wiszą ciemne ołowiane chmury. Na ulicach włączyły się latarnie, ptaki przestały śpiewać, spadła nieco temperatura powietrza. A potem słonko zaczęło wyglądać z drugiej strony księżyca i rosnąć, rosnąć, aż wróciło do swej doskonałej okrągłej postaci.
Koniec zjawiska nastąpił o godzinie 11:37.

Fragmenty relacji z całkowitego zaćmienia słońca w kilku miejsc na terenie USA obejrzałam na kanale telewizji abc. Ponieważ nagranie całego programu trwa prawie 3 godziny, podaję czasówki początków relacji z następujących miejscowości:

• Lincoln City, Oregon: 45:21
• Madras, Oregon: 49:25
• Sun Valley, Idaho: 58:32
• Idaho Falls, Idaho: 1:01:20
• Casper, Wyoming: 1:11:15
• Alliance, Nebraska: 1:19:00
• St. Joseph, Missouri: 1:36:00
• Carbondale, Illinois: 1:50:00
• Kelly, Kentucky: 1:54:30
• Nashville, Tennessee: 1:58:15
• Columbia, South Carolina: 2:11:15
• Charleston, South Carolina: 2:14:45

Oczywiście, jeśli ktoś ma czas i ochotę, może obejrzeć cały trzygodzinny blok poświęcony zaćmieniu słońca od Pacyfiku po Atlantyk. Miłego oglądania! 

Kolejne projekty dla domu

Od zawsze ogrzewaliśy dom paląc w kominku. Do niedogodności związanych z koniecznością ciągłego pilnowania czy nie trzeba dołożyć drewna nieco przyzwyczailiśmy się, ale wraz podrastaniem dzieci co przekłada się między innymi na dłuższą nieobecność w domu nas wszystkich, skuteczność tej formy ogrzewania mocno spadła.

Nadszedł czas zmian, poprzedzony poszukiwaniami, rozmowami z przedstawicielami kilku firm, zaznajamianiem się z danymi technicznymi, oddzielaniem ziaren od plew oraz analizą możliwości finansowych. W końcu decyzja została podjęta, umowa podpisana a wkrótce w domu pojawiło się Urządzenie.

Głównym celem Urządzenia jest ogrzewanie domu zimą, ale ma też opcję chłodzenia. Opcję tę gruntownie przetestowaliśmy na przełomie lipca i sierpnia, kiedy zawitały do nas czterdziestostopniowe upały.

Plan domu mamy dość prosty, w związku z tym wystarczy nam jedno urządzenie a nadmuchiwane ciepłe/zimne powietrze i tak dociera do każdego pomieszczenia naszego niezbyt dużego domu. Pod warunkiem, że drzwi do pomieszczeń są otwarte. Ale przeważnie są. Jak się grzeje kominkiem, to też trzeba zostawiać drzwi otwarte, żeby powietrze wszędzie dotarło.

Optymalnym miejscem dla Urządzenia okazała się ściana, na której do tej pory były półki na książki. Półki trzeba było zdemontować, ścianę odmalować. Przy okazji pomalowany został sufit i cała część dzienna - na nowy kolor.

A jak już ściany zostały pomalowane, drzwi wejściowe okazały się nagle takie szare i mocno doświadczone. Nie pomogło szorowanie najsilniejszymi środkami, więc mimo, że podobno metalowych drzwi się nie maluje, odmalowałam.

Minął już miesiąc, a ja nadal nie mogę się napatrzeć na tę biel!

W miejsce zdemontowanych półek pojawiły się nowe - gdzieś wszak trzeba umieścić książki, albumy ze zdjęciami i zabawki. Zabawki przeszły ostrą selekcję i sporo z nich przeniosło się do nowych domów.

W kąciku pod Urządzeniem było akurat wystarczająco dużo miejsca na niewielkie biureczko, i w ten sposób mój komputer przestał zawadzać królować na stole i znalazł swoje miejsce. A ja zyskałam kącik do pracy.

I biurko i komputer są moje, co wyraźnie oznajmiłam dzieciom. W końcu mama też ma prawo posiadać coś na swoją wyłączność!

Dość długo nie mogłam się zdecydować na jeden z dwóch wyselekcjonowanych odcieni koloru niebieskiego. Kontemplowałam próbniki aż w końcu kupiłam małe pojemniczki z farbą w obu kolorach i pomalowałam kawałek ściany na próbę.
I dalej nie mogłam się zdecydować. W końcu reszta rodziny podjęła decyzję. Została mi farba w tym drugim odcieniu i szkoda mi jej było wyrzucić, więc pomalowałam nią pawlacz.

Wystarczyło na styk. Puszkę wyskrobałam do ostatniej kropelki.
Pawlacz dostał też nowe uchwyty.

Wszystkie te czynności były dość rozciągnięte w czasie i jeszcze jest kilka rzeczy, które nie są skończone, ale i tak w domu zrobiło się ładniej, czyściej, inaczej. (Mam tylko nadzieję, że Emilia odpuści sobie własnoręczne ozdabianie ścian...)

Dwa różowe komplety: czapka i szalik

Tuż przed przyjazdem gości doznałam olśnienia: mogłabym wydziergać dla Julii czapkę i szalik! Wiadomo, że z innymi rzeczami (np. sweter) trudno zrobić niespodziankę nie znając rozmiaru, ale w przypadku czapki i szalika prawdopodobieństwo utrafienia z rozmiarem jest spore. Szkoda tylko, że pomysł przyszedł tak późno. Zdążyłam tylko z czapkami, szaliki dodziergałam już po wyjeździe Julii.

Kiedy Emilia zobaczyła różową włóczkę, oczy jej się zaświeciły i już wiedziałam, że trzeba będzie wydziergać komplety dwa.

W niemal czterdziestopniowym upale, z mokrymi włosami po wyjściu z basenu, Julia i Emilia pozowały w nowych czapkach na moją prośbę.

Jedna czapka odjechała do Chicago, więc kiedy skończyłam z szalikami, na zdjęciu mogła być już tylko czapka Emilii.

Jak widać, komplety różnią się nieco układem pasków, czyli nie do końca takie same.

Żadne z powyższych zdjęć nie oddaje rzeczywistych kolorów, które udało mi się jednak złapać kiedy nabierałam oczka.

Zdjęcie to zrobiłam, żeby wiedzieć jak się włóczki nazywają, ponieważ zdarza mi się nader często zapodziać etykiety przed ukończeniem robótki.

Natomiast absolutnie żadne ze zdjęć nie jest w stanie oddać tej absolutnie doskonałej miękkości jaką charakteryzują się obie włóczki.

Garść informacji:

• włóczka różowa: Blossom (Trendsetter Yarns), 73% nylon, 27% rayon; 84 m/50 gram; zużycie: 3 motki;
• włóczka cyklamenowa: Zucca (Trendsetter Yarns), 100% nylon; 66 m/50 gram; zużycie: 1 motek;
• druty: 3,25 (czapki) i 3.75  mm (szaliki);
• wzór: z głowy.