Crescent Lake 2018

Crescent Lake to jedno z tych miejsc, do których chce się wracać co roku. Mamy takie ulubione niewielkie pole namiotowe, do którego jedzie się i jedzie, asfalt się kończy, droga szutrowa zamienia się w piach a jeszcze trzeba jechać. Ale warto telepać się taki kawał świata dla takich widoków:

Warto też zrobić pół roku wcześniej rezerwację, by móc rozbić namiot niemal na przybrzeżnej plaży.

Od strony jeziora, obozowisko wygląda tak.

Zaraz po przyjeździe, dzieci pobiegły odwiedzić znajome źródełko i rozlewisko, w które bijąca woda się rozlewa zanim połączy się z jeziorem.

Woda źródlana przeraźliwie zimna, ale za to tak czysta, że można ją spokojnie pić. Dobrze mieć takie źródło wody pod ręką na wypadek jeśli skończy się ta przywieziona z domu. Na kempingu wprawdzie są toalety, ale ujęcia wody pitnej brak.

Krzyś zaraz zabrał się za budowę tamy, potem pomagali mu koledzy i tak chłopcy spędzili niemal cały pierwszy dzień.

Woda w jeziorze była dość ciepła i dzieci niemal cały czas się kąpały. Przyjemnie było patrzeć jak zgodnie się bawiły. A ja sobie siedziałam na plaży, cieszyłam widokiem beztroskiej swawoli pociech i podziwiałam widoki.

Dzieci zaliczyły też wycieczkę wodną w kanu, choć tym razem ja zostałam na plaży.

W tym roku nawiało trochę dymu z pożarów w Kalifornii, ale na szczęście, pomimo wysokiego zagrożenia pożarowego, na terenie kempingu można było palić ogniska - w wyznaczonych miejscach. Dym przesłaniał nieco widoki, ale o poranku i wieczorem było go jakby mniej.

Dzieci tak świetnie się bawiły, że niemal płakały kiedy nadszedł czas wyjazdu. Zabawiliśmy najdłużej jak się dało, zostając na plaży już po opuszczeniu miejsca, i spakowaniu wszystkich bambetli do samochodu. Jeszcze przez kilka dni po powrocie dzieci z tęsknotą wspominały pobyt nad Crescent Lake.

Na pewno wrócimy tam za rok! Dużo krócej przyjdzie dzieciom czekać na kolejny wyjazd pod namiot. Mam nadzieję, że nad inną wodą będą się bawić równie dobrze!

Przycinanie, podcinanie, wycinanie . . .

Dziecięciem będąc, ogródek kojarzył mi się z nieustannym plewieniem.

jaśmin pnący, aktualnie kwitnący

Jakiś czas temu zmieniłam zdanie - teraz jestem przekonana, że ogródek to nieustanne przycinanie, obcinanie, podcinanie, wycinanie a od czasu do czasu, koszenie.

Chwasty też wyrywam, ale przeważnie z trawnika - jakoś tam ich najwięcej a nie na rabatkach czy grządkach warzywnika.

sierpniowa rabatka kwiatowa od frontu

Róże przekwitną, trzeba przyciąć. Rododendron za bardzo się rozrósł, gałęzie gną się ku ziemi łamiąc pod własnym ciężarem - sekator i piłka poszły w ruch.

sierpniowa rabatka kwiatowa od frontu

Bzy takie jakieś wybujałe, zasłoniły całkowicie krzaczki borówek i grządki, a ile razy omal nie wybiły mi oka, nie zliczę. Zdaje się, że w ten sposób dopominały się o cięcie pielęgnacyjne. Wykonane!

sierpniowa rabatka kwiatowa od frontu

Nie wiedziałam, że krzaki porzeczek, zwłaszcza czarnej, mogą osiągać aż takie rozmiary! Porzeczko, ten płot oznacza, że dalej twoje gałęzie sięgać nie mogą! Ciach, ciach, ciach . . .

romans róży i powojnkia - wspomnienie wczesnego lata

A tu już maliny skończyły owocować, listki na nich przywiędły mimo podlewania. Chyba już można je też przecinać.

Winogrona coraz większe, powoli nabierają kolorów, ale jak nie pousuwam tych pędów, na których nie ma owoców oraz nadmiaru listowia, znowu wda się pleśń a życiodajne soki wyciągną te bezowocne pędy. Dzieci kąpią się w basenie obok a ja, oddalona o kilka kroków, tnę, przycinam, podcinam, wycinam . . .

romans róży i powojnkia - wspomnienie wczesnego lata

Dąb, ogromny, rozłożysty, ratuje nas w skwarne letnie dni, hojnie obdarzając cieniem. Ale dolne gałęzie zbyt nisko, już zaczynają głaskać nas po włosach, niebezpiecznie zaglądać w oczy, stukać w dach altanki. Na drzewo z sekatorem nie da rady, potrzebne bardziej specjalistyczne narzędzia a i samo przycinanie o wiele bardziej wymagające. A potem jeszcze cięcie tych wszystkich gałązek na mniejsze kawałki, żeby wszystko zmieściło się w kontenerze na śmieci ogrodowe.

orliki - odległe wspomnienie wiosny

W jednej części ogródka nieco przejrzało, a tu rabatki kwiatowe znowu dopraszają się uwagi. Trzeba powycinać pousychane liście irysów, maków, orlików i innych roślin, które już przekwitły.

wiosenna piwonia

A kiedy już dłonie zaczynają boleć od sekatora, wyjeżdża z szopy kosiarka.
W koszeniu trawnika od tego roku pomaga mi już Hultajstwo. Niezbyt zachwycony nowym obowiązkiem, ale nie zważam na to. Siły chłopak ma aż nadto, może spożytkować i pomóc rodzicielce. Pchanie kosiarki, choć wygląda na takie łatwe, okazuje się być szalenie wyczerpującym zadaniem . . .

Ach, jak nam dobrze!

Taki mały ogródek, a tyle w nim pracy! No nic, koniec tego marudzenia, wkładam rękawice, sekator w dłoń i ciach, ciach, CIACH!

Lane County Fair

Kiedy słońce zaczęło już nam doskwierać, schroniliśmy się w klimatyzowanych pawilonach wystawowych. A tam, każde z nas znalazło coś dla siebie. Dzieci zainteresował dział kraftowy a w szczególności stanowiska, przy których można było samemu coś zrobić, ja najpierw poszłam obejrzeć kompozycje kwiatowe.

Te w wazonach były już przywiędłe ale te w doniczkach prezentowały się pięknie.

Były też kompozycje z suszonych roślin, a wśród nich mój zachwyt wzbudziła ogromna rama zdobiąca stanowisko do robienia zdjęć.

Okazji nie przepuściliśmy, po kilkuminutowych wygłupach, dzieci zachowały się odpowiednio do zdjęcia i zarówno pociechy, jak i piękna rama z suszków, zostały uwiecznione ku potomności.

Potem dzieci poszły podziwiać makiety z kursującymi pociągami, a ja obejrzałam sobie eksponaty wystawione do konkursu w kategoriach robótkowych.

A były tam cudeńka robione na szydełku, na drutach, techniką makramy, hafty, paczworki.

 

Doszłam do wniosku, że i ja mogłabym spokojnie wystawić moje udziergi do takiego konkursu. Tak jak i fotografie. Muszę zorientować się w zasadach i spróbować sił w przyszłym roku.

Przechodząc z jednego pawilonu wystawowego do drugiego dzieci zasiadły na chwilę za sterami śmigłowca. Wprawdzie silniki nie były włączone, ale dzieci i tak miały ogromną radochę.

I jeszcze tylko pawilon ze zwierzętami, niestety, nie klimatyzowany, a tam setki króliczków, owce, kozy, kury, kaczki i prosiaczki. Niektóre dało się pogłaskać sięgając ręką pomiędzy prętami klatki bądź ponad ogrodzeniem - w przypadku większych zwierząt.

Wesołe miasteczko

W lipcu zagościło u nas w mieście wesołe miasteczko - a to za sprawą jarmarku powiatowego. W minionych latach w czas jarmarku wypadały najgorsze upały, więc imprezę sobie odpuszczałam. W tym roku prognoza głosiła jedynie 29 stopni Celsjusza tośmy się wybrali.

Porządku na parkingu (pobliskiej łące) pilnowała policja konna.
Bardzo sprawnie szło im kierowanie parkowaniem, byłam pod wrażeniem jak płynnie i bezproblemowo kolejne samochody ustawiały się w wyznaczonych miejscach z pozostawieniem przestrzeni pomiędzy rzędami umożliwiającej potem opuszczenie parkingu.

Po wejściu na teren wesołego miasteczka dzieci natychmiast zaciągnęły mnie do diabelskiego koła.

szczyt odwagi

Chyba jeszcze poranna kawa na dobre nie zadziałała bo dałam się namówić na przejażdżkę. Siedząc w gondoli, kiedy koło powoli wynosiło nas coraz wyżej i wyżej, ale powolutku i z przerwami  bo przecież inni chętni mocnych przeżyć wsiadali stopniowo poniżej, coraz bardziej żałowałam tego nierozsądnego czynu.

Lane County Fair

W pewnej chwili miałam nawet ochotę zawołać do obsługi, że ja jednak wysiadam. . .  Kurczowo trzymałam się słupka pośrodku a dzieci miały ubaw - one nie bały się nic a nic.

Lane County Fair

Z góry obejrzałam sobie teren jarmarku, moja odwaga sięgnęła szczytu i zdobyłam się na czyn bohaterski - puściłam ułudę bezpieczeństwa w postaci słupka, wyciągnęłam z plecaczka aparat i zaczęłam robić zdjęcia!

Kiedy koło ruszyło na dobre, okazało się, że nie jest tak strasznie. W sumie bardziej się bałam kiedy nas tak powolutku wynosiło w górę bo wtedy kołysało gondolą, a kiedy koło zaczęło się równomiernie obracać, kołysanie na boki ustało.

Z przyjemnością obejrzałam sobie moje miasto z góry. Ale na inne atrakcje podnoszące poziom adrenaliny oraz wydobywające zawartość żołądka na zewnątrz już się nie zdecydowałam.

Dzieci zaliczyły jeszcze kilka innych karuzel oraz innych atrakcji typowych w wesołym miasteczku, w tym roller coaster - umiarkowanej wielkości.

Większość atrakcji zaliczali w tandemie, niektóre, głównie z racji różnicy wieku, osobno.

I tak uwagę Emilii przykuła klasyczna karuzela z konikami. Kilkuminutowa przejażdżka na rumaku dopełniła miary szczęścia sześciolatki.

Krzyś, natomiast, koniecznie musiał spróbować wspiąć się na ściankę.

Ten, komu udałoby się wspiąć na samą górę z wyznaczonej strony, miał otrzymać $100. Ale że wystające punkty oparcia dla stóp i palców zostały usunięte tak sprytnie, by uniemożliwić dotarcie na szczyt, podczas naszego pobytu na jarmarku nikomu nie udało się zdobyć tych stu dolarów.

Z pozostałych trzech stron nikt nie miał problemów, ale z tamtych stron, po dotarciu na samą górę, można sobie było co najwyżej zadzwonić dzwoneczkiem - i obejść się smakiem.

Poczynania Krzysia obserwowałyśmy z Emilią z usytuowanego nieopodal namiotu rodzinnego - zacienionego miejsca z plażowymi fotelami dla opiekunów oraz zabawkami i grami dla dzieci. Z ulgą przyjęłam schronienie przed słońcem, które już mocno dawało się we znaki. Nogi też już zaczynały boleć...

Emilia po chwili straciła zainteresowanie tym co robi brat i zajęła się zabawą.

Po jakimś czasie dołączył do niej Krzyś i już razem grali w warcaby.

 c.d.n.

Fall Creek Falls

Do wodospadu Fall Creek Falls idzie się szlakiem od parkingu przy szosie. Spacer nie jest długi, w obie strony 1.5 kilometra.

Parking niewielki, w niedzielne popołudnie był całkowicie zapchany. Miejsce znalazłam, ale potem inny samochód nieco mnie przyblokował i mocno zestresował mnie wyjazd. W pobliżu posilała się rodzina z mocno wytatuowanym osobnikiem a że nie było nikogo innego, poprosiłam, czy by nie pomógł mi wyjechać. Pan odłożył papierowy talerzyk z jedzeniem, ustawił się w strategicznym miejscu i dawał znaki jak daleko mogę jeszcze cofać bez wjechania w inny samochód. Spociłam się strasznie, ale wyjechałam bez uszkodzenia żadnego samochodu!

Zaraz na początku szlak prowadzi przez szczelinę w ogromnej skale - atrakcja ogromna dla moich dzieciaków! Krzyś, mimo upału i zmęczenia, nie odmówił sobie wspinania się jak tylko dał radę wysoko.

Emilia chciała naśladować brata, ale jeszcze za krótkie ma kończyny.

Wodospad Fall Creek Falls opada dwiema kaskadami (10 i 15 metrów), ale nie wiem czy widać to na moim zdjęciu, chyba tylko jedna kaskada jest dobrze widoczna a drugą, powyżej, przesłania roślinność.

Fall Creek Falls, Oregon

Woda u podnóża wodospadu jest płytka więc sporo śmiałków robiło podchody by zapozować do zdjęcia pod samą ścianą, z wodą opadającą bezpośrednio na głowę i ramiona. Ustawienie się pod kaskadą lodowatej woli wymaga sporo odwagi!

Emilia początkowo była chętna, ale już sam pył wodny zniechęcił ją.
Jakiś czas zbierała odwagę i zbliżała się do skały by ostatecznie zrezygnować. Krzyś nie miał ochoty na tego typu ekstrawagancje. Jakoś nie był w humorze tego dnia.

Czekając aż Emilia zdecyduje się na zimny prysznic wypatrzyłam gniazdo ptaków schowane za koronkową kurtyną wody, w miejscu, gdzie woda bardziej kapie niż chlusta.

Pewnie bym na nie nie zwróciła uwagi gdyby nie nawoływania piskląt, które darły się tak głośno, że ich domagania o jedzenie przedzierały się nawet przez huk opadającej wody. Na zdjęciu widać trzy maluchy. Rodzice kursowali niestrudzenie z pożywieniem i to dzięki nim udało mi się dokładnie zlokalizować gniazdo przylepione do skały.

Aby było ciepło w pupę . . .

Na wiosnę trochę bawiłam się wzorami szydełkowymi w poszukiwaniu tych, które zastosuję na pled. Ponieważ nie przepadam za robieniem próbek, które potem albo leżą, albo trzeba spruć, eksperymentowałam więc na kocykach dla lalek córki. Wnioski z tych eksperymentów nie zawsze były optymistyczne w świetle przyszłego koca, ale na ich bazie wykluł się pomysł zużytkowania leżącej od wielu lat włóczki - na pokrowiec na siedzisko do pianina.

Wyszło trochę za wąskie, ale Emilii, głównej użytkowniczce, i tak się podoba bo, jak sama stwierdziła, już jej teraz nie jest zimno w pupę. Czarny skaj może dawać wrażenia chłodu w zetknięciu ze skórą, nawet przez materiał ubrania pupę okrywającego.

Wzór robiłam ze zdjęcia - autorka kocyka (Sucrette), który tak mi się spodobał, sama przyznała że robiła ze zdjęcia i opisu nie miała. Coś tam wydedukowałam, ale mam problem z ładnym wykończeniem brzegów. Pewnie w okrążeniach wyszłoby dobrze, ale koc z założenia miał być robiony w rzędach.
Miał, bo coraz bardziej skłaniam się jednak ku opcji okrążeń z tego powodu, że tak wychodzi mi o wiele ładniej.

Ponieważ nie mam opisu, nie wiem, która strona jest prawa, a która lewa, ale i tak obie mi się podobają.

Na pokrowiec wykorzystałam włóczkę Bernat Lana, dobrą na filcowanie, ale nie za bardzo nadającą się na swetry i inne rzeczy, które często się pierze. Pomyślałam, że pokrowiec, pod wpływem ciężaru (ja też od czasu do czasu zasiadam do pianina . . .) będzie się rozciągał, więc jak się nieco zbiegnie w praniu to mu nie zaszkodzi. Zobaczymy jak to będzie - na razie jeszcze nie wymaga prania.

Garść informacji:

• włóczka: Bernat Lana, 100% wełna; 198m/100gr, zużycie (w sumie i niebieska i brązowa): 296 gram [586 m]
• szydełko: 3.25 mm