Nie wiem jak się te kwiaty nazywają. Zapomniałam nazwę po angielsku, polskiej nigdy nie znałam. W poprzednich latach miały kwiaty od lila do niebieskawych. Zebrałam nasionka, zrobiłam rozsadę a kiedy zakwitły, kolor całkowicie mnie zaskoczył.
piątek, 15 czerwca 2012
czwartek, 14 czerwca 2012
Co powinno się znaleźć przy łóżku mamy
Na szafce przy łóżku piętrzy się stosik koniecznych różności.
Smyk, bawiąc się, wyrysował własny niezbędny zestaw, który powinien znaleźć się przy łóżku mamy. Oto on:
Od lewej: maść (na uczulenie Smyka), książka oraz zakładka (książka jest o kwiatach - na moje życzenie), gra na telefonie taty (mama ma stary model komórki bez takich bajeranckich gier), lampka, woda w szklance, radio. Brakuje jedynie chusteczek higienicznych i wazeliny do ust.
Od dzisiaj Smyk cieszy się upragnionymi wakacjami - pierwszy dzień bez szkoły nie przeszkodził mu w urządzeniu mi pobudki o szóstej rano... I pomyśleć, że w przedostatnim dniu pracy mogłam sobie pospać i przyjść do pracy później, bo i tak już nic nie mam tutaj do roboty...
Smyk, bawiąc się, wyrysował własny niezbędny zestaw, który powinien znaleźć się przy łóżku mamy. Oto on:
Od lewej: maść (na uczulenie Smyka), książka oraz zakładka (książka jest o kwiatach - na moje życzenie), gra na telefonie taty (mama ma stary model komórki bez takich bajeranckich gier), lampka, woda w szklance, radio. Brakuje jedynie chusteczek higienicznych i wazeliny do ust.
Od dzisiaj Smyk cieszy się upragnionymi wakacjami - pierwszy dzień bez szkoły nie przeszkodził mu w urządzeniu mi pobudki o szóstej rano... I pomyśleć, że w przedostatnim dniu pracy mogłam sobie pospać i przyjść do pracy później, bo i tak już nic nie mam tutaj do roboty...
wtorek, 12 czerwca 2012
Myjki dla Connie
Podczas kiedy znakomita większość obszaru USA skwierczy od nienotowanych w historii upałów, my cieszymy się dość chłodną końcówką wiosny. Powiedzmy, że kto się cieszy, ten się cieszy, większość ludzi, jak zwykle, narzeka na pogodę. Ja jestem zachwycona - im niższa temperatura, tym mniejsza opuchlizna palców i stóp, a właściwie nóg.
Z dwóch 140-gramowych motków bawełny Lion Brand Lion Cotton Solid, wyszło mi na drutach 4 mm 8 myjek, w tym jedna z połączenia resztek z obu motków. Ponieważ Kris dostanie 6 myjek, to Connie (mama Kris) nie może dostać więcej. Myjka z resztek będzie dla Kruszynki (dołączy do kompletu myjek, które zrobiłam kiedyś - można je obejrzeć tutaj), drugą dostała teściowa, bo bardzo jej się podobała.
Dopiero na jednolitym kolorze lila pięknie widać wzór, którym są robione myjki: Spa Day Cloth Anne Mancine (tłumaczenie Truscaveczki dostępne tutaj) - ja jestem wzoremzachwycona!
Ponieważ ostatnio było wręcz chłodno, udało mi się pokończyć kilka pozaczynanych dawno temu robótek. Ostatnio było o czapeczce, dzisiaj myjki dla Connie.
Z dwóch 140-gramowych motków bawełny Lion Brand Lion Cotton Solid, wyszło mi na drutach 4 mm 8 myjek, w tym jedna z połączenia resztek z obu motków. Ponieważ Kris dostanie 6 myjek, to Connie (mama Kris) nie może dostać więcej. Myjka z resztek będzie dla Kruszynki (dołączy do kompletu myjek, które zrobiłam kiedyś - można je obejrzeć tutaj), drugą dostała teściowa, bo bardzo jej się podobała.
Dopiero na jednolitym kolorze lila pięknie widać wzór, którym są robione myjki: Spa Day Cloth Anne Mancine (tłumaczenie Truscaveczki dostępne tutaj) - ja jestem wzoremzachwycona!
poniedziałek, 11 czerwca 2012
Nietypowe zastosowanie klamerek
Ponieważ rozpoczął się sezon suszenia prania na sznurach w ogródku, w ruch poszły klamerki.
Zabawę klamerkami Smyk uwielbiał od małego, stopniowo zabawy zmieniały się od tych najprostszych (łapanie kolorowych klamerek w łapki - poniżej zdjęcie sprzed sześciu lat) do bardziej skomplikowanych.
Ostatnio hitem klamerkowym okazała się zabawa w salon fryzjerski. Smyk poprzypinał sobie do włosów klamerkowe treski, za lustro służyły mu przeszklone drzwi na taras.
Potem na kartce papieru wyrysował katalog - klientki (mama oraz babcia) mogły sobie wybrać jedną z czterech oferowanych fryzur, i salon ruszył pełną parą.
Ja się na fotkę nie załapałam, mimo, że ku radości potomka zażyczyłam sobie wykonania po kolei każdej z czterech klamerkowych fryzur. Taki już los rodzinnego fotografa. Babcia załapała się na fotkę, ale nie wiem czy byłyby zachwycona, gdybym zamieściła jej zdjęcie tutaj.
Zabawę klamerkami Smyk uwielbiał od małego, stopniowo zabawy zmieniały się od tych najprostszych (łapanie kolorowych klamerek w łapki - poniżej zdjęcie sprzed sześciu lat) do bardziej skomplikowanych.
Ostatnio hitem klamerkowym okazała się zabawa w salon fryzjerski. Smyk poprzypinał sobie do włosów klamerkowe treski, za lustro służyły mu przeszklone drzwi na taras.
Potem na kartce papieru wyrysował katalog - klientki (mama oraz babcia) mogły sobie wybrać jedną z czterech oferowanych fryzur, i salon ruszył pełną parą.
Ja się na fotkę nie załapałam, mimo, że ku radości potomka zażyczyłam sobie wykonania po kolei każdej z czterech klamerkowych fryzur. Taki już los rodzinnego fotografa. Babcia załapała się na fotkę, ale nie wiem czy byłyby zachwycona, gdybym zamieściła jej zdjęcie tutaj.
sobota, 9 czerwca 2012
Piwonie
Zakwitły przepięknie w tym roku, całe obsypane kwiatami, aż przyszła burza (tutaj to rzadkość) i połamała, powaliła, przygięła do ziemi...
Kilka zdjęć sprzed burzy, to w wazonie - po.
Kilka zdjęć sprzed burzy, to w wazonie - po.
piątek, 8 czerwca 2012
Powrót entuzjazmu czytelniczego Hultajstwa
Smyk dostaje zadanie domowe od swojej pani dwa razy w tygodniu, w specjalnej kopercie, na której naklejona jest lista - każde zadanie ma swój rządek w tabelce. Kiedy dziecko dojdzie do końca tabeli, wówczas dostaje od pani nagrodę książkową.
Pierwsza książeczka, którą otrzymał Smyk, była bardzo prosta, zaledwie kilka wyrazów do samodzielnego przeczytania. W miarę upływu czasu, treści przybywało. Ostatnia książka otrzymana przez Smyka to już książka z prawdziwego zdarzenia: to tak zwana chapter book, czyli książka z rozdziałami, w której niewiele ilustracji, a jeśli już to jedynie czarno-białe.
Smyk puszy się jak paw, dumny, że został wyróżniony tak dorosłą książką. Zaraz pierwszego dnia zaczął ją czytać w ramach zadania domowego z lekcji czytania (od innej pani - ma czytać cokolwiek, 20 minut dziennie). Tego dnia odrabiał zadanie domowe z tatą. Kiedy wróciłam z pracy, natychmiast pochwalił się książką, usiadł przy stole i zaczął czytać (mimo, że zadane 20 minut już czytał tego dnia), wodząc pod wyrazami paluszkiem (zawsze mu o tym muszę przypominać, a Hultajstwo specjalnie tego nie robi ciągle gubiąc się między linijkami). Co jakiś czas zatrzymywał się, żeby zapytać jak czyta się co trudniejszy czy dłuższy wyraz, czy też komentując treść.
Tym samym, odżył na jeden dzień zapał Smyka do samodzielnego czytania (szkoda tylko, że na tak krótko!) - ostatnio znowu było z tym trochę problemów. To znaczy nie z samym czytaniem, tylko z motywacją do odbębniania codziennego rytuału zwanego zadaniem domowym.
Smyk jest już zmęczony rokiem szkolnym i nie może się doczekać wakacji. Codziennie odbywamy ten sam rytuał: jęczenie i marudzenie jeszcze w łóżku (Ja nie lubię szkoły! Nie chcę iść dzisiaj do szkoły!), liczenie ile jeszcze razy musi pójść do szkoły, ile wolnych dni wplecionych między te szkolne zanim nadejdą upragnione wakacje, kiedy to nie tylko nie będzie musiał chodzić do szkoły, ale jeszcze będzie w domu z mamą, która zacznie urlop macierzyński mniej więcej w tym samym czasie.
Pierwsza książeczka, którą otrzymał Smyk, była bardzo prosta, zaledwie kilka wyrazów do samodzielnego przeczytania. W miarę upływu czasu, treści przybywało. Ostatnia książka otrzymana przez Smyka to już książka z prawdziwego zdarzenia: to tak zwana chapter book, czyli książka z rozdziałami, w której niewiele ilustracji, a jeśli już to jedynie czarno-białe.
Smyk puszy się jak paw, dumny, że został wyróżniony tak dorosłą książką. Zaraz pierwszego dnia zaczął ją czytać w ramach zadania domowego z lekcji czytania (od innej pani - ma czytać cokolwiek, 20 minut dziennie). Tego dnia odrabiał zadanie domowe z tatą. Kiedy wróciłam z pracy, natychmiast pochwalił się książką, usiadł przy stole i zaczął czytać (mimo, że zadane 20 minut już czytał tego dnia), wodząc pod wyrazami paluszkiem (zawsze mu o tym muszę przypominać, a Hultajstwo specjalnie tego nie robi ciągle gubiąc się między linijkami). Co jakiś czas zatrzymywał się, żeby zapytać jak czyta się co trudniejszy czy dłuższy wyraz, czy też komentując treść.
Tym samym, odżył na jeden dzień zapał Smyka do samodzielnego czytania (szkoda tylko, że na tak krótko!) - ostatnio znowu było z tym trochę problemów. To znaczy nie z samym czytaniem, tylko z motywacją do odbębniania codziennego rytuału zwanego zadaniem domowym.
Smyk jest już zmęczony rokiem szkolnym i nie może się doczekać wakacji. Codziennie odbywamy ten sam rytuał: jęczenie i marudzenie jeszcze w łóżku (Ja nie lubię szkoły! Nie chcę iść dzisiaj do szkoły!), liczenie ile jeszcze razy musi pójść do szkoły, ile wolnych dni wplecionych między te szkolne zanim nadejdą upragnione wakacje, kiedy to nie tylko nie będzie musiał chodzić do szkoły, ale jeszcze będzie w domu z mamą, która zacznie urlop macierzyński mniej więcej w tym samym czasie.
SIEDEM LITER
(Ludwik Jerzy Kern)
W a k a c j e!
Siedem liter.
O siódemko boska,
Jak piękna,
Jak rozkoszna
Każda twoja zgłoska.
Jak ze złota szczerego
Każda twa litera,
Tyle w tobie radości,
Że aż dech zapiera.
I sądzę,
Że zbyteczne
Są wszelkie oracje.
Ladies and Gentelmen,
Niech żyją Wakacje!
środa, 6 czerwca 2012
Niespodziewane prezenty dla Kruszynki
Deszczowy poniedziałek przyniósł nam burzę, taką porządną, z piorunami - u nas do rzadkość, może druga czy trzecia odkąd tu mieszkamy, czyli od niemal ośmiu lat.
Wjechałam samochodem do garażu, silnik ucichł a tu jak nie grzmotnie nade mną! Wchodzę do domu, a Smyk (akurat w poniedziałek nie było zajęć w szkole i siedział z babcią w domu) biegnie szybko mi oznajmić że dostałam paczkę!
Rzut oka na charakter pisma i nawet nie musiałam sprawdzać adresata bo wiedziałam od kogo ta przesyłka. I wiedziałam, że w środku będą cudeńka - i nie pomyliłam się, choć to był dopiero początek niespodzianek i zaskoczeń.
Przesyłka była od Splocika, a w środku - śliczny letni kocyk dla Kruszynki:
Z dołączonego listu dowiedziałam się, że kwiatki nie są na stałe przyszyte a przywiązane wstążeczkami, więc jeśli zechcę, będę je mogła odwiązać i wykorzystać inaczej. Na razie nie mam zamiaru niczego zmieniać.
W poniedziałek było szaro i buro, więc odłożyłam nieco sesję fotograficzną. Wczoraj było nieco lepiej, ale nadal mokro. Nie chciałam jednak dłużej czekać aż się wypogodzi na zewnątrz i sesja odbyła się w środku. Mam nadzieję, że udało mi się zrobić zdjęcia oddające całe piękno i urodę kocyka.
Jak już wspomniałam, niespodzianek to nie koniec. Bo w kopercie było jeszcze coś, a kiedy doczytałam list Splocika do końca to łzy wzruszenia zakręciły mi się w oczach.
Bo w środku był przepiękny komplecik, czapeczka, buciki, kwiatuszek, a do tego jeszcze serducho od Bożenki, autorki blogu Robótkowe życie moje.
Zaskoczenie totalne tym bardziej, że choć wiem, że Bożenka od dawna zagląda do Okruchów, nie utrzymywałyśmy dotąd żadnych kontaktów. Zaniemówiłam, kiedy dowiedziałam się, że mimo to postanowiła obdarować Kruszynkę takimi, wykonanymi własnoręcznie, cudeńkami. Wzruszyłam się niesamowicie, bo przecież Bożenka zadała sobie tyle trudu dla całkiem obcej osoby, a nie mając mojego adresu, wciągnęła w niespodziankę Splocika.
To teraz kolejna porcja zdjęć, żeby dokładnie pokazać te słodkości:
Pierwsze buciki są w mniejszym rozmiarze, drugie w większym.
Kwiatuszek poczeka aż Małej urosną nieco włoski - myślę, że fantastycznie nada się jako ozdoba do włosów, bądź doczepiona do gumki/frotki, bądź do spinki. Choć pewnie znajdę i inne zastosowanie zanim włoski Małej urosną na tyle, żeby do nich cokolwiek przyczepić.
A serduszko pewnie będzie jeździło z Kruszynką w foteliku samochodowym.
Pierwotnie wpis miał się tutaj zakończyć, ale dzisiaj rano spotkała mnie kolejna przemiła niespodzianka. Odprowadzając, jak co rano, Smyka do szkoły, dostałam prezent dla Kruszynki od nauczycielki Hultajstwa! Wiem, że Amerykanie lubią obdarowywać przyszłe mamy prezentami, ale jednak co innego koledzy z pracy, a co innego nauczycielka starszego dziecka. Kolejny raz odjęło mi mowę, na szczęście nie na tyle, żeby nie podziękować.
Wjechałam samochodem do garażu, silnik ucichł a tu jak nie grzmotnie nade mną! Wchodzę do domu, a Smyk (akurat w poniedziałek nie było zajęć w szkole i siedział z babcią w domu) biegnie szybko mi oznajmić że dostałam paczkę!
Rzut oka na charakter pisma i nawet nie musiałam sprawdzać adresata bo wiedziałam od kogo ta przesyłka. I wiedziałam, że w środku będą cudeńka - i nie pomyliłam się, choć to był dopiero początek niespodzianek i zaskoczeń.
Przesyłka była od Splocika, a w środku - śliczny letni kocyk dla Kruszynki:
Z dołączonego listu dowiedziałam się, że kwiatki nie są na stałe przyszyte a przywiązane wstążeczkami, więc jeśli zechcę, będę je mogła odwiązać i wykorzystać inaczej. Na razie nie mam zamiaru niczego zmieniać.
W poniedziałek było szaro i buro, więc odłożyłam nieco sesję fotograficzną. Wczoraj było nieco lepiej, ale nadal mokro. Nie chciałam jednak dłużej czekać aż się wypogodzi na zewnątrz i sesja odbyła się w środku. Mam nadzieję, że udało mi się zrobić zdjęcia oddające całe piękno i urodę kocyka.
Jak już wspomniałam, niespodzianek to nie koniec. Bo w kopercie było jeszcze coś, a kiedy doczytałam list Splocika do końca to łzy wzruszenia zakręciły mi się w oczach.
Bo w środku był przepiękny komplecik, czapeczka, buciki, kwiatuszek, a do tego jeszcze serducho od Bożenki, autorki blogu Robótkowe życie moje.
Zaskoczenie totalne tym bardziej, że choć wiem, że Bożenka od dawna zagląda do Okruchów, nie utrzymywałyśmy dotąd żadnych kontaktów. Zaniemówiłam, kiedy dowiedziałam się, że mimo to postanowiła obdarować Kruszynkę takimi, wykonanymi własnoręcznie, cudeńkami. Wzruszyłam się niesamowicie, bo przecież Bożenka zadała sobie tyle trudu dla całkiem obcej osoby, a nie mając mojego adresu, wciągnęła w niespodziankę Splocika.
To teraz kolejna porcja zdjęć, żeby dokładnie pokazać te słodkości:
Pierwsze buciki są w mniejszym rozmiarze, drugie w większym.
Kwiatuszek poczeka aż Małej urosną nieco włoski - myślę, że fantastycznie nada się jako ozdoba do włosów, bądź doczepiona do gumki/frotki, bądź do spinki. Choć pewnie znajdę i inne zastosowanie zanim włoski Małej urosną na tyle, żeby do nich cokolwiek przyczepić.
A serduszko pewnie będzie jeździło z Kruszynką w foteliku samochodowym.
Splociku, Bożenko - dziękuję Wam
z całego serca!
Pierwotnie wpis miał się tutaj zakończyć, ale dzisiaj rano spotkała mnie kolejna przemiła niespodzianka. Odprowadzając, jak co rano, Smyka do szkoły, dostałam prezent dla Kruszynki od nauczycielki Hultajstwa! Wiem, że Amerykanie lubią obdarowywać przyszłe mamy prezentami, ale jednak co innego koledzy z pracy, a co innego nauczycielka starszego dziecka. Kolejny raz odjęło mi mowę, na szczęście nie na tyle, żeby nie podziękować.
Kruszynka dostała dwa śliczne różowo-zielone kompleciki ubranek - teraz mam jeszcze poważniejszy problem co do wyboru ubranek, które mam zabrać do szpitala.
poniedziałek, 4 czerwca 2012
Czapeczka firmowa
Czapeczka dla Kruszynki powstawała długo.
A raczej długo leżała między zrywami: wydzierganie części zasadniczej zajęło mi ledwie chwilkę. Po kilku tygodniach powstały kwiatki. Po kolejnych wielu tygodniach kwiatki te naszyłam i dodałam zielone wykończenie. I jeszcze tylko kilka dni i czapeczka doczekała się sesji fotograficznej.
Tym samym udało mi się ją ukończyć przed narodzinami Małej.
Kwiatki naszyte są jedynie z przodu czapeczki, zachodząc na boki. Nie udało mi się ich ująć na jednym zdjęciu, musiałam zrobić trzy osobne zdjęcia żeby je wszystkie pokazać.
Część zasadnicza postała z resztki po tym sweterku (50% bawełna/50% akryl, druty 4 i 3 mm), kwiatki - z muliny do haftowania. Schematy kwiatków pochodzą lub bazują na opisach z książki 100 Flowers to Knit & Crochet Lesley Stanfied.
Podobieństwo do tego płaszczyka rzuca się w oczy, choć czapeczka nie miała z założenia stanowić części kompletu - trudno z góry przewidzieć czy moja córeczka będzie miała dużą główkę (jak jej starszy brat) czy nie, i czy będzie mogła nosić czapeczkę wraz z płaszczykiem czy nie.
A dlaczego firmowa? Z racji motylka oczywiście!
Póki co, jest to jedyna czapeczka dla Małej. Z resztą poczekam aż modelka posłuży wymiarami.
A raczej długo leżała między zrywami: wydzierganie części zasadniczej zajęło mi ledwie chwilkę. Po kilku tygodniach powstały kwiatki. Po kolejnych wielu tygodniach kwiatki te naszyłam i dodałam zielone wykończenie. I jeszcze tylko kilka dni i czapeczka doczekała się sesji fotograficznej.
Tym samym udało mi się ją ukończyć przed narodzinami Małej.
Kwiatki naszyte są jedynie z przodu czapeczki, zachodząc na boki. Nie udało mi się ich ująć na jednym zdjęciu, musiałam zrobić trzy osobne zdjęcia żeby je wszystkie pokazać.
Część zasadnicza postała z resztki po tym sweterku (50% bawełna/50% akryl, druty 4 i 3 mm), kwiatki - z muliny do haftowania. Schematy kwiatków pochodzą lub bazują na opisach z książki 100 Flowers to Knit & Crochet Lesley Stanfied.
Podobieństwo do tego płaszczyka rzuca się w oczy, choć czapeczka nie miała z założenia stanowić części kompletu - trudno z góry przewidzieć czy moja córeczka będzie miała dużą główkę (jak jej starszy brat) czy nie, i czy będzie mogła nosić czapeczkę wraz z płaszczykiem czy nie.
A dlaczego firmowa? Z racji motylka oczywiście!
Póki co, jest to jedyna czapeczka dla Małej. Z resztą poczekam aż modelka posłuży wymiarami.
niedziela, 3 czerwca 2012
piątek, 1 czerwca 2012
Baby Krzyś
Przygotowania do przybycia Kruszynki pod dach naszego domu ruszyły!
Najpierw trzeba było nieco przemeblować sypialnię. Mimo, że dysponujemy osobnym pokojem, który kiedyś obejmie we władanie Mała, póki co, będzie z nami w sypialni - tak jak przed nią Smyk.
Rowerek stacjonarny powędrował do garażu, tata odszukał na stryszku posmykowe łóżeczko, i... w tym momencie prace utknęły. Bo tata nie mógł znaleźć śrub. Szukał, szukał, pojechał do sklepu - okazało się, że takich jak trzeba nie mają. Na szczęście mama wróciła do domu z pracy i wyczarowała śruby w ciągu minuty - były dokładnie tam gdzie je schowałam kilka lat temu.
Potem okazało się, że wyparowały gdzieś prowadnice bocznej burty (tej spuszczanej). Mąż zabrał się do mocowania jej na stałe na co mu nie pozwoliłam - w końcu ta ja będę męczyć kręgosłup wyciągając bobaska z dna łóżeczka a nie on! Prowadnice (cóż za niespodzianka!) znalazły się we wskazanym przeze mnie miejscu!
No więc łóżeczko już czeka, choć materac jest nieco za nisko - chwilowo jednak nie zapędzam męża do przekładania na wyższy poziom, bo tak jest łatwiej Smykowi władować się do swojego byłego łóżeczka żeby poudawać, że jest dzidzią.
Co ciekawe, w stosownym wieku nie sypiał w swoim łóżeczku, a z rodzicami. Nie używał też smoczka ani nie ssał palca jak na zdjęciu.
Z szafy przywędrował też do sypialni przewijak - zrobił go dla mnie mąż zaraz po urodzeniu Hultajstwa. Przewijak jest większy od tych, które można kupić w sklepie, ma pod częścią do przewijania porządne półki, na których mieszczą się plastikowe kosze na ubranka, pieluchy i inne potrzebne akcesoria. W szafie przewijak robił za półki - półki z prawdziwego zdarzenia zostały zakupione i zainstalowane - no i oczywiście natychmiast zapełnione szmelcem wszelakim.
Wyprałam już też część ubranek - na razie dwa prania, ale to jeszcze nie wszystko. Teściowa spędziła trzy godziny prasując - dobrze, że mi pomogła, bo jak nie mogę już teraz wystać przy desce do prasowania dłużej niż pół godziny. Teraz zastanawiam się które ubranka zapakować do szpitala i nie mogę się zdecydować bo wszystkie takie śliczne!
Fotelik samochodowy zainstalowany na tylnym siedzeniu - jakby Kruszynka zdecydowała się zaszczycić nas wcześniej to kareta czeka!
Najpierw trzeba było nieco przemeblować sypialnię. Mimo, że dysponujemy osobnym pokojem, który kiedyś obejmie we władanie Mała, póki co, będzie z nami w sypialni - tak jak przed nią Smyk.
Rowerek stacjonarny powędrował do garażu, tata odszukał na stryszku posmykowe łóżeczko, i... w tym momencie prace utknęły. Bo tata nie mógł znaleźć śrub. Szukał, szukał, pojechał do sklepu - okazało się, że takich jak trzeba nie mają. Na szczęście mama wróciła do domu z pracy i wyczarowała śruby w ciągu minuty - były dokładnie tam gdzie je schowałam kilka lat temu.
Potem okazało się, że wyparowały gdzieś prowadnice bocznej burty (tej spuszczanej). Mąż zabrał się do mocowania jej na stałe na co mu nie pozwoliłam - w końcu ta ja będę męczyć kręgosłup wyciągając bobaska z dna łóżeczka a nie on! Prowadnice (cóż za niespodzianka!) znalazły się we wskazanym przeze mnie miejscu!
No więc łóżeczko już czeka, choć materac jest nieco za nisko - chwilowo jednak nie zapędzam męża do przekładania na wyższy poziom, bo tak jest łatwiej Smykowi władować się do swojego byłego łóżeczka żeby poudawać, że jest dzidzią.
Co ciekawe, w stosownym wieku nie sypiał w swoim łóżeczku, a z rodzicami. Nie używał też smoczka ani nie ssał palca jak na zdjęciu.
Z szafy przywędrował też do sypialni przewijak - zrobił go dla mnie mąż zaraz po urodzeniu Hultajstwa. Przewijak jest większy od tych, które można kupić w sklepie, ma pod częścią do przewijania porządne półki, na których mieszczą się plastikowe kosze na ubranka, pieluchy i inne potrzebne akcesoria. W szafie przewijak robił za półki - półki z prawdziwego zdarzenia zostały zakupione i zainstalowane - no i oczywiście natychmiast zapełnione szmelcem wszelakim.
Wyprałam już też część ubranek - na razie dwa prania, ale to jeszcze nie wszystko. Teściowa spędziła trzy godziny prasując - dobrze, że mi pomogła, bo jak nie mogę już teraz wystać przy desce do prasowania dłużej niż pół godziny. Teraz zastanawiam się które ubranka zapakować do szpitala i nie mogę się zdecydować bo wszystkie takie śliczne!
Fotelik samochodowy zainstalowany na tylnym siedzeniu - jakby Kruszynka zdecydowała się zaszczycić nas wcześniej to kareta czeka!
czwartek, 31 maja 2012
Pochmurny i wietrzny dzień nad oceanem
Miniony weekend obdarował nas dodatkowym dniem wolnym (poniedziałek) z okazji Memorial Day. W tym roku, z oczywistych powodów, nie wybraliśmy się na kilkudniową wycieczkę. Większość czasu spędziliśmy w domu, jedynie w niedzielę wybraliśmy się nad ocean. (Babcia nie chciała z nami jechać, została więc w domu.)
Wybraliśmy się w miejsce o odstraszającej nazwie Devil's Elbow - kiedyś już pisałam o nim, na poprzednim blogu (tutaj) - to jedno z moich ulubionych miejsc nad oceanem.
Pogoda była wprawdzie niezbyt ciekawa (stąd brak zdjęć), ale za to temperatura (niska) bardzo mi odpowiadająca. Trafiliśmy na mocny odpływ, można się było wypuścić daleko, gdzie normalnie tylko żyjątka morskie mają dostęp. Smyk był w siódmym niebie! Pełen zachwyt! Skakał po skałach jak mały koziołek, badał wszystkie odsłonięte odpływem, normalnie niedostępne jaskinie, sprawdził chyba każde wypełnione wodą i złapanymi w pułapkę odpływu żyjątkami zagłębienie. Nazbierał pewnie z tonę kolorowych kamieni, fragmentów muszli i oryginalne korzenie.
Po godzinie ja udałam się na odpoczynek w zacisze samochodu, a tata i syn postanowili zbadać tereny w górę wpadającego w tym miejscu do oceanu strumienia.
Potem pojechaliśmy zobaczyć centrum Florence, miejscowości, przez którą zawsze jedynie przejeżdżamy. Tym razem postanowiliśmy zatrzymać się na chwilę i zobaczyć co nieco. Mile zaskoczyła nas obfitość miejsc parkingowych - to wszak słaby punkt większości miejscowości turystycznych. Spędziliśmy we Florence kilka bardzo miłych godzin, zjedliśmy pyszny obiad w niewielkiej acz przytulnej restauracji, a Smyk wyszalał się na ogromnej kilkutonowej kotwicy ustawionej na deptaku - potraktował ją jak połączenie drabinek ze ścianą do wspinaczki na placu zabaw.
Na koniec podjechaliśmy jeszcze nad pobliskie jezioro Woahink Lake. Już kiedyś tam byliśmy, chcieliśmy odświerzyć wspomnienia i najprawdopodobniej wybierzemy się tam z pontonem, bo jezioro ma mnóstwo malowniczych zatoczek wspaniale nadających się do zwiedzania pontonem.
A w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się jeszcze nad rzeczką. Kiedy ja zniknęłam za drzwiami toalety, chłopaki wypatrzyli w wodzie raki. Jednego nawet wyciągnęli na brzeg żeby Smyk mógł go sobie dokładnie obejrzeć - było to jego pierwsze spotkanie w naturze z rakiem, bo przecież okazy widziane w ogrodzie zoologicznym się nie liczą. Kiedy dziecko się napatrzyło, raczek wrócił do wody a my do domu.
Wybraliśmy się w miejsce o odstraszającej nazwie Devil's Elbow - kiedyś już pisałam o nim, na poprzednim blogu (tutaj) - to jedno z moich ulubionych miejsc nad oceanem.
Pogoda była wprawdzie niezbyt ciekawa (stąd brak zdjęć), ale za to temperatura (niska) bardzo mi odpowiadająca. Trafiliśmy na mocny odpływ, można się było wypuścić daleko, gdzie normalnie tylko żyjątka morskie mają dostęp. Smyk był w siódmym niebie! Pełen zachwyt! Skakał po skałach jak mały koziołek, badał wszystkie odsłonięte odpływem, normalnie niedostępne jaskinie, sprawdził chyba każde wypełnione wodą i złapanymi w pułapkę odpływu żyjątkami zagłębienie. Nazbierał pewnie z tonę kolorowych kamieni, fragmentów muszli i oryginalne korzenie.
Po godzinie ja udałam się na odpoczynek w zacisze samochodu, a tata i syn postanowili zbadać tereny w górę wpadającego w tym miejscu do oceanu strumienia.
Potem pojechaliśmy zobaczyć centrum Florence, miejscowości, przez którą zawsze jedynie przejeżdżamy. Tym razem postanowiliśmy zatrzymać się na chwilę i zobaczyć co nieco. Mile zaskoczyła nas obfitość miejsc parkingowych - to wszak słaby punkt większości miejscowości turystycznych. Spędziliśmy we Florence kilka bardzo miłych godzin, zjedliśmy pyszny obiad w niewielkiej acz przytulnej restauracji, a Smyk wyszalał się na ogromnej kilkutonowej kotwicy ustawionej na deptaku - potraktował ją jak połączenie drabinek ze ścianą do wspinaczki na placu zabaw.
Na koniec podjechaliśmy jeszcze nad pobliskie jezioro Woahink Lake. Już kiedyś tam byliśmy, chcieliśmy odświerzyć wspomnienia i najprawdopodobniej wybierzemy się tam z pontonem, bo jezioro ma mnóstwo malowniczych zatoczek wspaniale nadających się do zwiedzania pontonem.
A w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się jeszcze nad rzeczką. Kiedy ja zniknęłam za drzwiami toalety, chłopaki wypatrzyli w wodzie raki. Jednego nawet wyciągnęli na brzeg żeby Smyk mógł go sobie dokładnie obejrzeć - było to jego pierwsze spotkanie w naturze z rakiem, bo przecież okazy widziane w ogrodzie zoologicznym się nie liczą. Kiedy dziecko się napatrzyło, raczek wrócił do wody a my do domu.
wtorek, 29 maja 2012
Myjki dla Kris
Ponieważ nadchodzi koniec roku szkolnego, a wraz z nim koniec opieki Kris i Connie nad Smykiem (uwarunkowane jest to raczej narodzinami Kruszynki i moim urlopem macierzyńskim, tyle, że daty te zbiegają się), zaczęłam dziergać prezenty dla obu pań.
Będą to drobiazgi bo nie mam sił na nic większego, choć pierwotnie plany były bardziej ambitne. Paluszki opuchnięte, że wyglądają jak serdelki i coraz ciężej utrzymać druty w dłoniach.
Kris lubi kolory fioletowy i pomarańczowy. Szukałam i szukałam, ale pomarańczowej bawełny nie znalazłam (fiolet zarezerwowałam dla Connie), więc postanowiłam zaryzykować z melanżem. Bajecznie kolorowym - pomarańcz też jest!
Z trzech moteczków bawełny Lily Sugar'n Cream (137 m/85 gram), na drutach 4 mm, powstało 6 myjek. Wzoru wprawdzie nie widać, gubi się w tym kalejdoskopie kolorów, ale odnotować należy, że posiłkowałam się opisem Spa Day Cloth Anne Mancine, a konkretnie tłumaczeniem Truscaveczki, dostępnym tutaj.
Z każdego moteczka została resztka, z resztek tych zrobiłam siódmą myjkę, już innym wzorem, którą przechwycił Smyk.
Myjki dla Connie dziergają się - powoli.
Będą to drobiazgi bo nie mam sił na nic większego, choć pierwotnie plany były bardziej ambitne. Paluszki opuchnięte, że wyglądają jak serdelki i coraz ciężej utrzymać druty w dłoniach.
Kris lubi kolory fioletowy i pomarańczowy. Szukałam i szukałam, ale pomarańczowej bawełny nie znalazłam (fiolet zarezerwowałam dla Connie), więc postanowiłam zaryzykować z melanżem. Bajecznie kolorowym - pomarańcz też jest!
Z trzech moteczków bawełny Lily Sugar'n Cream (137 m/85 gram), na drutach 4 mm, powstało 6 myjek. Wzoru wprawdzie nie widać, gubi się w tym kalejdoskopie kolorów, ale odnotować należy, że posiłkowałam się opisem Spa Day Cloth Anne Mancine, a konkretnie tłumaczeniem Truscaveczki, dostępnym tutaj.
Z każdego moteczka została resztka, z resztek tych zrobiłam siódmą myjkę, już innym wzorem, którą przechwycił Smyk.
piątek, 25 maja 2012
Sweterek dla Kruszynki
Dobre dusze obdarowały mnie włóczką, w kolorach stosownych dla małej dziewczynki, w ilości ponad 2 kg, a jeśli się doda do tego zapasy własne, wyszłaby niezła góra kłębków i kłębuszków. Najwyższy czas, żeby złapać za druty i coś z tym Everestem zrobić!
Najpierw zabrałam się za dzidziusiowaty melanż, którego, jak mi się wydawało, było tak maleńko, że wystarczyłoby tylko na coś dla tyciego maluszka. I tak powstał sweterek, w rozmiarze tak mniej więcej od zera do trzech miesięcy, rozszerzany nieco dołem - wiadomo, że tam dodatkowo jeszcze musi się zmieścić pieluszka.
Sweterek robiony jest bezszwowo, od góry, na drutach 2.5 mm, z głowy, I jeszcze dorzuciłam reszteczki białej i żółtej nitki - jakiej? Zgaduj zgadula - nie mam pojęcia, bo etykiet chyba nigdy nie było.
Efekt może nie powala na kolana, ale w rzeczywistości wygląda dużo lepiej niż na zdjęciu. Bardzo jestem ciekawa jak się sprawdzą wymiary w rzeczywistości - bazowałam na otrzymanym dla Kruszynki ciuszku.
Najpierw zabrałam się za dzidziusiowaty melanż, którego, jak mi się wydawało, było tak maleńko, że wystarczyłoby tylko na coś dla tyciego maluszka. I tak powstał sweterek, w rozmiarze tak mniej więcej od zera do trzech miesięcy, rozszerzany nieco dołem - wiadomo, że tam dodatkowo jeszcze musi się zmieścić pieluszka.
Sweterek robiony jest bezszwowo, od góry, na drutach 2.5 mm, z głowy, I jeszcze dorzuciłam reszteczki białej i żółtej nitki - jakiej? Zgaduj zgadula - nie mam pojęcia, bo etykiet chyba nigdy nie było.
Efekt może nie powala na kolana, ale w rzeczywistości wygląda dużo lepiej niż na zdjęciu. Bardzo jestem ciekawa jak się sprawdzą wymiary w rzeczywistości - bazowałam na otrzymanym dla Kruszynki ciuszku.
środa, 23 maja 2012
poniedziałek, 21 maja 2012
Jog-A-Thon
Chyba w każdej publicznej szkole w USA odbywa się doroczny Jog-A-Thon. Polega to na tym, że danym dniu, wszystkie dzieciaki biegają/chodzą przez określony czas (zazwyczaj jest to pół godziny) po szkolnej bieżni. Ale zanim do tego dojdzie, muszą znaleźć chętnych, którzy zaoferują się zapłacić za każde okrążenie lub złożyć datek na szkołę. Bo zebrane pieniądze nie idą do kieszeni uczniów, ale na szkołę właśnie.
Chodzenie po domach i żebranie o datki odpada w moim przypadku - nie podoba mi się to i już. Ale utarł się w mojej pracy zwyczaj, że w takich wypadkach wykłada się listę w ogólnie dostępnym miejscu i kto chce, to może się zaoferować z datkiem. Ponieważ takie kwestowanie to dość powszechny element w życiu Amerykanów, nie dziwi ich to wogóle i zawsze znajdzie się kilku chętnych do wsparcia szkoły.
Kilka osób zaoferowało datek w wysokości kilku dolarów, kilka zobowiązało się zapłacić 50 centów za każde okrążenie. A Smykowi udało się pokonać aż 16 okrążeń, co przekłada się na nieco ponad 5 kilometrów, czyli całkiem sporo jak na sześciolatka.
W sumie, Hultajstwo zebrało na szkołę 50 dolarów, co uznaję za dość sporą kwotę. Nie wiem ile udało się zebrać innym dzieciom, bo termin oddania pieniędzy do szkoły jest do 24 maja. Zapewne w jakiś czas potem dyrekcja poinformuje rodziców o wysokości zebranej kwoty, która ma zostać przeznaczona na zakup sprzętu rekreacyjnego używanego przez dzieci podczas przerw.
Chodzenie po domach i żebranie o datki odpada w moim przypadku - nie podoba mi się to i już. Ale utarł się w mojej pracy zwyczaj, że w takich wypadkach wykłada się listę w ogólnie dostępnym miejscu i kto chce, to może się zaoferować z datkiem. Ponieważ takie kwestowanie to dość powszechny element w życiu Amerykanów, nie dziwi ich to wogóle i zawsze znajdzie się kilku chętnych do wsparcia szkoły.
Kilka osób zaoferowało datek w wysokości kilku dolarów, kilka zobowiązało się zapłacić 50 centów za każde okrążenie. A Smykowi udało się pokonać aż 16 okrążeń, co przekłada się na nieco ponad 5 kilometrów, czyli całkiem sporo jak na sześciolatka.
W sumie, Hultajstwo zebrało na szkołę 50 dolarów, co uznaję za dość sporą kwotę. Nie wiem ile udało się zebrać innym dzieciom, bo termin oddania pieniędzy do szkoły jest do 24 maja. Zapewne w jakiś czas potem dyrekcja poinformuje rodziców o wysokości zebranej kwoty, która ma zostać przeznaczona na zakup sprzętu rekreacyjnego używanego przez dzieci podczas przerw.
piątek, 18 maja 2012
Babcia Zosia
W sobotę, późną nocą, dotarła do nas, po długiej podróży, moja teściowa czyli babcia Zosia.
Babcia Zosia nigdy nie była zagranicą, nigdy też nie leciała samolotem, a namawialiśmy ją do przylotu do nas 7 lat. W końcu się udało. Ma zostać u nas do 13 października, czyli 5 miesięcy.
Babcia straszliwie pragnie kontaktu ze Smykiem. Smyk natomiast, właściwie nie znający babci, traktuje ją jak obcą osobę. Pierwszego dnia wręcz się popłakał, biedactwo. Teraz jest już lepiej, choć do pełnej komitywy jeszcze daleko. I nie pomogła fura prezentów, którą babcia przywiozła wnukowi - zaufania mojego dziecka nie można kupić zabawkami.
Co ciekawe, zabawką, która najbardziej spodobała się Hultajstwu, okazały się organki, które kiedyś należały do męża. Babcia, na fali nostalgii, postanowiła je przywieźć. Smyk przechwycił je momentalnie i od niedzieli nieustannie koncertuje.
Babcia, po zaledwie jednym dniu odpoczynku, od poniedziałku rzuciła się w wir pracy: sprząta, pucuje co się da (łącznie z oknami), choć nasz dom, mimo, że ostatnio nieco zaniedbany, wcale nie lepi się od brudu. Po prostu nie błyszczy aż tak jak przed ciążą.
Za tak ogromną pomoc w obowiązkach domowych oraz gotowaniu jestem niezmiernie wdzięczna.
Ale...
Okazuje się, że nie ma róży bez kolców.
Póki co, pojawiły się dwa takie kolce.
Po pierwsze, babcia Zosi pali papierosy. Ani ja, ani mąż nie palimy, Smykowi powtarzamy jakie to niedobre i niezdrowe, a tu pojawia się babcia, która ma w nosie ewentualne zagrożenie rakiem płuc. Dobrze, że choć nie pali w domu, tylko w ogródku, ale i tak Smyk przyuważył ją zaraz pierwszego dnia.
Po drugie, babcia od początku swojego małżeństwa, czyli od 48 lat, nie dogaduje się ze swoim mężem, a w chwili obecnej nienawidzi go bardziej niż islamscy ekstremiści nienawidzą Ameryki. Uczuć swoich nie kryje, każdego dnia rozmowa na jakikolwiek temat kończy się na wylewaniu żółci czemu towarzyszy podniesiony pełen jadu głos, a wyraz twarzy babci tak się zmienia, że wczoraj Smyk się jej przestraszył.
Dzisiaj zajawka problemów - mam nadzieję, że oba uda mi się jakoś dyplomatycznie rozwiązać.
Babcia Zosia nigdy nie była zagranicą, nigdy też nie leciała samolotem, a namawialiśmy ją do przylotu do nas 7 lat. W końcu się udało. Ma zostać u nas do 13 października, czyli 5 miesięcy.
Babcia straszliwie pragnie kontaktu ze Smykiem. Smyk natomiast, właściwie nie znający babci, traktuje ją jak obcą osobę. Pierwszego dnia wręcz się popłakał, biedactwo. Teraz jest już lepiej, choć do pełnej komitywy jeszcze daleko. I nie pomogła fura prezentów, którą babcia przywiozła wnukowi - zaufania mojego dziecka nie można kupić zabawkami.
Co ciekawe, zabawką, która najbardziej spodobała się Hultajstwu, okazały się organki, które kiedyś należały do męża. Babcia, na fali nostalgii, postanowiła je przywieźć. Smyk przechwycił je momentalnie i od niedzieli nieustannie koncertuje.
Babcia, po zaledwie jednym dniu odpoczynku, od poniedziałku rzuciła się w wir pracy: sprząta, pucuje co się da (łącznie z oknami), choć nasz dom, mimo, że ostatnio nieco zaniedbany, wcale nie lepi się od brudu. Po prostu nie błyszczy aż tak jak przed ciążą.
Za tak ogromną pomoc w obowiązkach domowych oraz gotowaniu jestem niezmiernie wdzięczna.
Ale...
Okazuje się, że nie ma róży bez kolców.
Póki co, pojawiły się dwa takie kolce.
Po pierwsze, babcia Zosi pali papierosy. Ani ja, ani mąż nie palimy, Smykowi powtarzamy jakie to niedobre i niezdrowe, a tu pojawia się babcia, która ma w nosie ewentualne zagrożenie rakiem płuc. Dobrze, że choć nie pali w domu, tylko w ogródku, ale i tak Smyk przyuważył ją zaraz pierwszego dnia.
Po drugie, babcia od początku swojego małżeństwa, czyli od 48 lat, nie dogaduje się ze swoim mężem, a w chwili obecnej nienawidzi go bardziej niż islamscy ekstremiści nienawidzą Ameryki. Uczuć swoich nie kryje, każdego dnia rozmowa na jakikolwiek temat kończy się na wylewaniu żółci czemu towarzyszy podniesiony pełen jadu głos, a wyraz twarzy babci tak się zmienia, że wczoraj Smyk się jej przestraszył.
Dzisiaj zajawka problemów - mam nadzieję, że oba uda mi się jakoś dyplomatycznie rozwiązać.
Subskrybuj:
Posty (Atom)