Haftowana metryczka i zakładka

Zaletą siedzenia z dziećmi w domu jest to, że kiedy przychodzi listonosz z przesyłką, odbieram ją natychmiast, nie muszę jechać na pocztę z awizo.
A kilka dni temu listonosz przyniósł bardzo szczególną przesyłkę - zawierającą przepiękną, ręcznie wyhaftowaną przez Splocika metryczkę Emilki:

A tutaj Kruszynka z metryczką - widać, że się cieszy z prezentu, prawda?

Ale to dopiero był początek niespodzianek, które kryła dość spora koperta. W środku był też prezent dla Hultajstwa, który właśnie zażywał odpoczynku nad jeziorem w towarzystwie taty. Kiedy wrócił do domu, uzbrojona w aparat wręczyłam mu prezent. Oto chwila otwierania:

Radość wielka, bo w teczce ze Spidermanem znalazł ekstra zakładkę:

Robal idealnie pasuje do mojego starszego dziecka, a na dodatek książka, którą trzyma, ma literkę "K" - co od razu zostało zauważone i przez mamę i przez syna.

A z tyłu zakładka wygląda tak:

Bardzo mi się ten pomysł podoba - Hultajstwu jeszcze bardziej! Nigdy dość podkreślania doniosłości faktu bycia starszym bratem!
Splociku - BARDZO Ci dziękujemy - ja, Emilka i Krzyś!

Jak wyprodukować Pyzę

Kruszynka

+

mleko mamy bez ograniczeń

=

Pyza

Wczoraj zabrałam Kruszynkę do przychodni na dwumiesięczny bilans.
Okazało się, że w ciągu tych dwóch miesięcy od narodzin, urosła 6.5 cm i przybrała na wadze ponad 2 kg! Waży obecnie 5220 gr (11 lb 9 oz) i mierzy 56 cm (22 in). Jeśli chodzi o wagę, przeskoczyła na siatce percentylowej z 15 na 75 percentyli. Wyszłam z domu z Kruszynką, a wróciłam z Pyzunią...

Impreza pod dębem

Po uroczystości w kościele, wszyscy goście przyjechali do nas na obiad. Ponieważ lato w pełni, urządziliśmy imprezę w ogrodzie, pod dającym zbawienny cień dębem.

Połowę gości stanowiły dzieci, trzeba więc było zapewnić im stosowne rozrywki - dzień wcześniej mąż ściągnął ze strychu basen i napełnił wodą, do pontonu nalał świeżej wody, poza tym mamy w ogródku małą piaskownicę, zjeżdżalnię, huśtawkę i hamak.

Bezapelacyjnym hitem okazał się basen, do którego dzieci wskoczyły zaraz po rosole, nie czekając nawet na drugie danie. To akurat rodzicom nie przeszkadzało - sami zjedli w spokoju a potem nakarmili dzieci.  Dwóch tatusiów wskoczyło w kąpielówki i brykało z dziećmi równocześnie ich pilnując, co , zwłaszcza mamom, było bardzo na rękę.

Z obiadem bardzo pomogły mi koleżanki - dwie przygotowały po dwie sałatki, jedna upiekła ciasto, inna przywiozła przepyszny tort z cukierni - bez ich pomocy urobiłabym się po pachy!

 
W trakcie całej imprezy też pomagały bez przerwy (zawsze sobie pomagamy na tego typu imprezach), więc nie musiałam się denerwowań, że wszystko na mojej głowie, choć przyznam, że się mocno nalatałam.

Impreza udała się niesamowicie, było po prostu fantastycznie! Zabawa przeciągnęła się aż zapadł zmrok i trzeba było włączyć sztuczne oświetlanie.

Po raz kolejny przekonałam się, że znalazłam tu, na końcu świata, grono bardzo bliskich mi osób, które zastępują nieobecną rodzinę, na których mogę polegać, przyjaciół, dosłownie - na dobre i na złe.

Sakrament chrztu świętego

Uroczystość przyjęcia sakramentu chrztu świętego przez naszą córeczkę była bardzo kameralna - odbyła się w sobotnie popołudnie, bez mszy, a uczestniczyli w niej nasi najbliżsi polscy znajomi, w sumie 12 dorosłych osób i 12 dzieci, wliczając Emilkę.

Diakon, ten sam, który ochrzcił sześć lat temu Krzysia, pięknie celebrował uroczystość - było bardzo uroczyście i wzruszająco.

Emilka została wystrojona w przepiękną sukienkę, którą dostała od matki chrzestnej. Ponieważ na żadnym zdjęciu nie widać jej w całej okazałości, postanowiłam zabrać dzieci do fotografa, ale dopiero jak nieco zelżeją upały, które i do nas w końcu dotarły.

Mała była bardzo grzeczna - żadnego płaczu, żadnego marudzenia czy zmieniania pieluch. Nawet polewanie głowy wodą przespała!

Brat i siostra

Zanim zdecyduję się, które z 250 zdjęć z chrzcin opublikować, kilka zdjęć Hultajstwa z Kruszynką.

8 lipca 2012

14 lipca 2012



27 lipca 2012



10 sierpnia 2012

 A poza tym, przyszły upały, takie do 40 stopni i nic się nie chce...

Zaproszenia

11 sierpnia odbyły się chrzciny Kruszynki.
W uroczystości tej uczestniczyli nasi polscy znajomi, których najpierw zaprosiliśmy ustnie, ponieważ nie byłam pewna czy dam radę zrobić i wypisać formalne zaproszenia. Udało się - wysłałam do naszych gości takie oto, własnoręcznie zrobione, zaproszenia.

Zaproszenia powstały szybciutko, podczas niezbyt długiej drzemki Emilki, więc może nie są zbyt dopracowane, ale zostały przychylnie ocenione przez zapraszanych. Przód kartonika widać na zdjęciach, na odwrocie znajduje się treść zaproszenia delikatnie ozdobiona motywami występującymi na awersie.

Na zaproszeniach brak motywów typowo chrzcielnych, czy nawet luźno związanych z wiarą i kościołem, ponieważ takowych nie miałam w domu a na latanie po sklepach czy nawet poszukiwanie w sieci czasu brak.

A kiedy nie idziemy na spacer ani nie jedziemy do parku...

A kiedy nie idziemy na spacer ani nie jedziemy do parku, staramy się dobrze bawić w ogródku. W tym roku nie rozłożyliśmy basenu - ani nie było aż tak gorąco do tej pory, ani nie mieliśmy czasu. Ale żeby zapewnić jako takie kąpielisko Smykowi, mąż nalał wody do pontonu - jest jej na tyle niewiele, że nagrzewa się nawet w niezbyt gorące dni, zapewniając przyjemną zabawę i ochłodę.

Czasem pontonowy basen ulega chwilowej likwidacji, a wtedy pozostaje nam odwieczna, tradycyjna miska z wodą - od lat równie atrakcyjna.

Hitem sezonu jest zabawa z tatą w strzelanie z pistoletów wodnych. Doprawdy trudno mi stwierdzić z całą stanowczością, który z chłopaków ma z tej gonitwy po ogrodzie większą radochę...

A przy okazji ogródek zostaje gruntownie podlany.

Ostatnio, dla zwiększenia komfortu, chłopaki zaczęli sobie nalewać ciepłej wody do wiaderka z którego nabierają amunicję do wodnych pistoletów - nie leją się lodowatą wodą i jeszcze im fajniej.

PS
Hultajstwo stracił kolejnego zęba (dolna dwójka), i kolejny raz odwiedziła nas wróżka Zębuszka. Chwilowo więcej zębów się nie kiwa, i dobrze, bo coraz trudniej mojemu dziecku odgryźć kawałek chleba...

Parkowe lato z dziećmi

Lato w pełni, więc staram się korzystać z jego uroków w miarę możliwości. Oznacza to częste wyjazdy do parku i spacery. Najciekawiej dla Hultajstwa jest, kiedy umówimy się ze znajomymi dziećmi, bo wtedy zabawa jest przednia a czas umyka niepostrzeżenie.

Mimo, że póki co, lato jest ciepłe, ale nie upalne, popołudnia bywają na tyle ciepłe, że można popluskać się w wodzie. Najczęściej bywamy więc w parkach z tryskawkami i brodzikami. Starsze dziecko hasa, młodsze śpi, a mama ma chwilę wytchnienia i może wziąć do ręki druty lub szydełko.

A nawet jak Mała nie śpi, co zdarza się już coraz częściej, zawsze znajdzie się ktoś chętny do jej zabawiania, noszenia, lulania - pół godziny w tygodniu z maluchem na rękach to wszak atrakcja!

Czasem nie jedziemy nigdzie, ale pakujemy Kruszynkę w wózek, Hultajstwo nakłada kask, wskakuje na hulajnogę i idziemy na spacer, najczęściej do najbliższego parku, w którym, niestety, nie ma ani brodzika, ani tryskawek, więc park ten plasuje się dość nisko pod względem atrakcyjności.

Zaliczamy po drodze co niższe drzewa, na które Hultajstwo wdrapuje się z zapałem i na przykład udaje małpkę. A spacerując, mama traci ciążowe kilogramy - został mi jeszcze jeden (z szesnastu) - mam cichą nadzieję, że uda mi się wrócić do wagi sprzed Hultajstwa.

Emilka, wraz z początkiem siódmego tygodnia, zaczęła w zasadzie przesypiać noce. Budzi się trzy razy na karmienie, ostatni raz między piątą a szóstą rano, i czasami uda mi się jeszcze zasnąć i trochę dospać. Zależy to od starszego dziecka - Smyk nadal budzi się koło szóstej rano, a wtedy mama ma już po spaniu.

Hultajstwo nadal zakochany jest w siostrze, zasypuje ją pocałunkami, zabawia minami, a czasami zapomina się i traktuje jak zabawkę - obraża się na mnie jak przypominam mu, że Kruszynka zabawką jednak nie jest.



Jak widać po częstotliwości wpisów, moje życie powoli stabilizuje się i zaczyna płynąć pewnym, odmiennym niż dotąd, rytmem. W miarę wolnego czasu mam jednak ciągle  niewiele, za mało na śledzenie zaprzyjaźnionych blogów - nie mam pojęcia co się u Was dzieje. Mam nadzieję, że i to się zmieni (na lepsze) i już niedługo zacznę nadrabiać zaległości.

Melanżowy z kapturem

Jak już pisałam wcześniej, zostałam hojnie obdarowana włóczką dla małych dziatek. Ponieważ ubranek w najmniejszym rozmiarze mam więcej niż wystarczająco, postanowiłam coś wydziergać na nieco później, powiedzmy tak na "za rok". I tak powstał melanżowy sweterek z kapturem w różu oczywiście:

Sweterek z włóczki Madrid Solid (50% wiskoza/50% akryl) firmy Lane Cervinia - po wypraniu okazał się szalenie mięciutki i milutki - smyrałam się nim po buzi bez opamiętania!
Robiąc na drutach 3 mm (ściągacze) i 3.25 mm zużyłam ok. 3.75 motka (104 m/50gr) - rozmiar sweterka jest tak mniej więcej na rok, a kiedy Kruszynka go będzie nosić - to się okaże.

Robiony jest bezszwowo, od góry, na końcu nabrałam oczka wzdłuż dekoltu i dorobiłam kaptur. Mniej więcej w połowie (widać na zdjęciu powyżej) dodałam równomiernie nieco oczek, więc sweterek rozszerza się ku dołowi.
Kolory nieco przekłamane (bledsze) ale akurat było deszczowo i wietrznie, a ja bardzo chciałam obfotografować sweterek jeszcze przed urodzeniem Małej - udało się, choć prezentacja na blogu musiała jednak nieco poczekać.

Włóczki zostało mi jeszcze tak 1.25 motka - myślę, że będzie na jakąś ładną czapunię na zimę.

Pierwsza impreza Kruszynki

Kiedy Kruszynka miała zaledwie miesiąc, zaliczyła pierwszą imprezę.
Zadzwonili do mnie z pracy, że jedna z koleżanek wyprowadza się do Kalifornii, i w związku z tym odbędzie się impreza pożegnalna - czyli lunch sponsorowany przez pracodawcę, w godzinach pracy, i miło by było, gdybym przybyła.
Z Emilką oczywiście.
Podobny telefon wykonano do naszej recepcjonistki, która urodziła synka pięć tygodni przede mną.

Wystroiłam pannę Emilię w jedną z kilku posiadanych sukienek, co robię nieczęsto, bo choć są one przecudne, to szalenie niepraktyczne, ale jak się trafiła okazja, to trzeba było skorzystać. Przy okazji zrobiłam dziecku ładne zdjęcie.
Oto Emilka czysta, w czystym ubranku - przy jej tendencjach do ulewania się to zjawisko krótkotrwałe:

Na imprezie pojawiły się oba bobaski, które momentalnie znalazły się w centrum uwagi, ale Christine, dla której impreza była zorganizowana, wcale się nie pogniewała, bo sama bardzo lubi takie maluchy. Siadłyśmy sobie z dziećmi obok siebie i kto miał odpowiedni sprzęt, rzucił się robić zdjęcia. Dlaczego? Ano dlatego:

Benji, który jest zaledwie pięć tygodni starszy od Emilki, jest od niej dwa razy większy i cięższy, i oba dzieciaczki obok siebie wyglądają niesamowicie.

Ale Kruszynka dzielnie goni swojego nieco starszego kolegę - już się bardzo mocno zaokrągliła i wprawdzie nie wiem dokładnie ile waży, ale z pewnością sporo, bo nawet mąż ostatnio stwierdził, że od noszenia jej cierpną mu ręce. Nadchodzi dzień, w którym ubranka w najmniejszym rozmiarze okażą się za małe.

Uśmiech bezzębny, uśmiech szczerbaty

W lipcu, w odstępie dwóch tygodni, Hultajstwo stracił obie górne jedynki.
Przy drugiej nieco mu pomogłam, bo ząb wisiał już na ostatnim włosku, wybitnie przeszkadzając nawet w mówieniu, a Smyk panikował, że nie da go sobie wyrwać.
Więc musiałam wziąć dziecko podstępem.
Najpierw zapytałam czy mogę zęba dotknąć. Dotknęłam raz, drugi, trzeci. Stwierdziłam, że źle mi się dotyka takiego śliskiego od śliny i uzyskałam od dziecka pozwolenie na dotknięcie przez chusteczkę. Raz, drugi, a za trzecim dotknęłam dwoma palcami z dwóch stron i pociągnęłam w dół. Smyk nawet nie poczuł, że już nie ma zęba, albo że ma, ale na mojej dłoni.

Oczywiście wieczorem oba zęby zostały pieczołowicie schowane pod poduszką, a w nocy wróżka Zębuszka wymieniła je na prezenty.
Teraz moje starsze dziecię uśmiecha się szczerbacie, ale obie nowe jedynki już widać – jedną troszeczkę, drugą już dość dobrze.

W poniedziałek Emilka skończy sześć tygodni. Kilka dni temu zaczęła się świadomie do nas uśmiechać. Od jakiegoś czasu obdarzała swoim uśmiechem a to obraz, a to okno, a to sufit, w końcu raczyła zaszczycić i nas.

Oczywiście, za każdym razem, kiedy Emilka się uśmiechała, nie miałam aparatu pod ręką i nie było komu mi go przynieść. Poza tym, uśmiech niemowlaka to rzecz ulotna - kilka sekund i już po nim. Ale w końcu udało się go złapać w obiektyw.

Teściowa

Kiedy coś wydaje się zbyt piękne, by mogło być możliwe, zazwyczaj JEST zbyt piękne...
Niedawno przyszło mi się o tym boleśnie przekonać.

Od czasu przylotu teściowej, nigdy, ani słowem, nie dała mi znać, że coś jest nie tak, że coś jej nie odpowiada czy nie pasuje. Nawet w tak mało istotnej kwestii jak lody, które wszyscy lubimy, więc często podaję deser - lody z owocami i bitą śmietaną. I mimo, że lodów teściowa nie znosi, pary z gęby nie puściła i jadła, aż przez przypadek dowiedziałam się, że lodów nie lubi i przestałam ją "katować." A nie można było po prostu powiedzieć mi o tym? A piszę o tym bo to mało istotny przykład tego jak do życia podchodzi teściowa a efekty są opłakane.

Ale po kolei.

Dokładnie 4 lipca (pamiętam, bo wszak to tutejsze święto) mąż oświadczył mi, że mama powiedziała mu, że ja tak świetnie sobie ze wszystkim radzę, że już nie potrzebna mi żadna pomoc i ona chciałaby wrócić do domu wcześniej. Ze mną nie raczyła porozmawiać na ten temat, nawet nie zapytała jak się czuję i czy dam sobie radę sama. Nadal byłam mocno obolała po cesarce i na tabletkach przeciwbólowych, a dodatkowo dostałam strasznego odwapnienia organizmu, że palcami u rąk nie mogłam ruszać i miałam problem utrzymać Kruszynkę w rękach. Ale, jak to teściowa stwierdziła do męża, do sklepu na zakupy sama jeżdżę, do parku z dziećmi też, to świetnie sobie radzę! Zauważcie, że teściowa ani nie jeździ samochodem, a w pobliżu sklepu, do którego można by pójść na nogach nie ma, ani nie mówi po angielsku, więc w obu przytoczonych przez nią przykładach mojego radzenia sobie zdana jestem wyłącznie na siebie podczas wyjazdu męża na delegację.

Mąż grzecznie przebukował bilet co kosztowało 380 dolarów, co teściowej nie wzruszyło i nie ma żadnych wyrzutów sumienia, że naraziła nas na dość spore koszty.

Prawdziwa bomba wybuchła trzy dni później, kiedy to kolejny raz za moimi plecami, obsmarowała mnie przed mężem, naopowiadała mu stek bzdur i kłamstw, a to co miało jakikolwiek związek z prawdą, tak poprzekręcała i poodwracała kota ogonem, że rzeczywistość wypaczyła doszczętnie. Kiedy mąż powtórzył mi te jej rewelacje, jakby mnie ktoś zdzielił po głowie. Dostałam szoku i wpadłam w lekką histerię. Potem się nieco uspokoiłam i na spokojnie porozmawiałam z mężem, który na szczęście zna mnie na tyle dobrze, że uwierzył mi a nie swojej mamie. Trochę mi go żal, bo to nie może być miłe kiedy dociera do ciebie, że twoja matka albo jest psychicznie chora, albo do gruntu złą, wredną, złośliwą jędzą.
Zaraz po tym jak usiłowała napuścić na mnie męża (ciekawe co chciała tym osiągnąć) teściowa obraziła się na mnie, zamknęła w swoim pokoju i nie wychodzi z niego, chyba że jak mnie nie ma w domu. Nie odzywa się do mnie wogóle, nawet nie powie "Dzień dobry" rano, palcem nie kiwnie i tylko pije kawę, pali i rozwiązuje krzyżówki. Ponieważ mąż znowu pojechał na delegację (na dwa tygodnie), więc zostałam z dwójką dzieci, w tym z trzy tygodniowym maleństwem sama, nadal obolała po cesarce.
Komentarz chyba zbędny - swoim zachowaniem, bardziej pasującym do trzynastoletniej smarkuli niż do 65-letniej kobiety, wystawiła laurkę sama sobie. Ja jakoś sobie poradziłam, choć pierwszy tydzień był bardzo ciężki - Emilka ciągle jeszcze szalała nocami i jakoś musiałam funkcjonować o czterech godzinach snu. Teraz Mała sypia nieco lepiej - udaje mi się przespać 5-6 godzin w nocy. Ponieważ teściowa wypięła się na mnie, o drzemce w ciągu dnia mogę co najwyżej tylko pomarzyć.

Na początku byłam straszliwie rozżalona, teraz już mi nieco przeszło, a została tylko złość. I nadal nie mogę zrozumieć jak można zachować się tak wrednie. I jeszcze na koniec opiszę wam jedną z wielu sytuacji, które mają ostatnio u nas miejsce, kiedy to nóż mi się w kieszeni otwiera.

Teściowa wyszła do ogródka na papierosa, ja w tym czasie usiłuję podlewać pomidory - na jednej ręce Emilka, w drugiej ręce wąż ogrodowy. Emilka wypręża się i wije, coś jej się nie podoba, ja gimnastykuję się, usiłując nie upuścić dziecka i jakoś podlać te pomidory. Teściowa przygląda nam się przez chwilę, przechodzi obok bez słowa, wchodzi do domu, zamyka się w swoim pokoju.

W końcu zrozumiałam zasadność złośliwości kawałów o teściowej...

Błękitne krople rosy

Po roku wróciłam do chusty Dew Drops - Krople Rosy. Tym razem, chusta powstała z moheru w kolorze niebieskim. Skład włóczki Lada firmy Troitsk Yarn to 65% moher, 25% wełna, 10% akryl. W robocie oblazła mnie niemiłosiernie, ale po namoczeniu włoski się nieco uładziły, doczepiły do dzianiny i już tak nie zostają na ubraniu.

Robiąc na drutach 5 mm zużyłam 3.5 motka (50 gr/120 m). Ponieważ bardzo zależało mi, żeby chustę skończyć przed porodem, pobiłam chyba swój rekord - dwa tygodnie! Jak na mnie to super tempo! Był to ostatni projekt robótkowy przed pojawieniem się wśród nas Emilki.

Blokowanie okazało się nie lada wyzwaniem, bo to pochylanie się z "blokadą" w postaci brzucha w dziewiątym miesiącu ciąży to zadanie dość karkołomne, ale udało się.

Chusta, mimo że szalenie mi się podoba nie została u mnie - poleciała w świat, do mojej kuzynki, jako prezent na okrąglutkie czterdzieste urodziny. Mam nadzieję, że się spodoba - tak mi się wydaje, że dzielimy upodobanie do koloru niebieskiego. Poza tym powinna się dobrze komponować z jasną karnacją kuzynki i niebieskimi oczyma - choć w nieco innym odcieniu.

I na koniec jeszcze wymiary: krótsze boki mają 132 cm długości, dłuższy: 167 cm długości. Wielkościowo wydaje mi się taka w sam raz. I pewnie zawsze będzie mi się kojarzyć z audiobukiem "Pokuta" Iana McEwana, którego słuchałam dziergając ją.

A ja rosnę i rosnę...

No może nie ja, ale Emilka. Powoli, ledwie zauważalnie, ale stale. W piątek byłam z nią na wizycie kontrolnej u lekarza i okazało się, że w czternaście dni od opuszczenia szpitala przybrała na wadze 14 uncji (1 uncja to około 30 gram), i waży już 7 funtów czyli około 3200 gr - coraz cięższy skarb do noszenia! Zwłaszcza o czwartej nad ranem!

Trzydniowa Emilka w dużo za dużym sweterku

To, że rośnie, widać też po ubrankach - jeszcze niedawno trudno ją było znaleźć nawet w tych najmniejszych, które powoli wypełnia już jej drobne ciałko. Paluszki, które najpierw były jak źdźbła trawy, wypełniło już pulchniutkie ciałko, nóżki kurczaczka zamieniły się w rozkoszne nóżki bobaska.

Tygodniowa Emilka - rozmiar sweterka w sam raz!

Emilka karmiona jest mlekiem mamy, mleka tego leci obfitość wielka, więc dziecię je i je bez opamiętania. Zaczęłam jej nieco dozować jednorazowe dawki, bo Mała tak się potrafi opić, że nadmiar wymiotuje, i nie pomaga czekanie aż jej się odbije - za dużo w maleńkim brzuszku, ot co! No więc dostaje w kilku dawkach z małymi przerwami pomiędzy zamiast jednego wielkiego opicia.



Dwutygodniowe stópki ciągle za małe na wydziergane przez mamę pantofelki!



W całym tym zamieszaniu towarzyszącemu przybyciu Kruszynki pod nasz dach aparat często leży zapomniany na półce. Chyba powinnam go zacząć częściej używać i narobić sto tysięcy zdjęć jak inni... Póki co, udało mi się uwiecznić maleńkość Emilki w zrobionych przez mamę (i nie tylko) ubrankach. Dobre choć tyle...

Buciki zrobione przez Bożenkę z Robótkowe życie moje w sam raz aby wejść w trzeci tydzień życia!

c.d.n.

PS
Spanie Małej, póki co, bez zmian, czyli do kitu - dalej zarywam noce...

Statystyka czytelnicza 2012 (15-28/2012)

W drugim kwartale 2012 roku przeczytałam:

1. Arturo Perez-Reverte: Klub Dumas
2. Carlos Ruiz Zafon: Cień wiatru
3. Edward Redliński: Nikiformy
4. William Wharton: Al
5. Paullina Simons: Tatiana i Aleksander
6. Günter Grass: Kot i mysz
7. Stefan Kisielewski: Podróż w czasie
8. Blaise Cendrars: Rum. Życie i przygody Jana Galmota
9. Jan Dobraczyński: W rozwalonym domu
10. Khaled Hosseini: Chłopiec z latawcem
11. Ludwik Jerzy Kern: Zemsta szafy
12. Johan Theorin: The quarry (Smuga krwi)
13. Paullina Simon: Ogrćd letni
14. David Almond: My name is Mina

Wysłuchane audiobuki:

1. Henning Mankell: Fałszywy trop
2. Henning Mankell: Piąta kobieta
3. Ian McEvan: Pokuta

Szalenie podobała mi się "Pokuta." Tak bardzo, że obejrzałam sobie nawet film. Dawno tak bardzo się nie wzruszyłam i tak mocno nie przeżyłam ksiąki.

Noce z Emilią

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze pełne ciepłych słów pod poprzednimi dwoma wpisami - tak bardzo mi miło! Przepraszam, że nie odpowiadam indywidualnie, ale łatwo się domyślić przyczyny - Emilka wypełnia mi czas całkowicie, a to co udaje mi się wygospodarować, poświęcam Smykowi.


Wspaniały Starszy Brat z siostrzyczką Emilką - pierwsze dni w domu.



Hultajstwo jest wspaniałym starszym bratem, szalenie troskliwy, opiekuńczy, uwielbia swoją małą siostrzyczkę, pomaga mamie jak może i wcale nie jest zazdrosny. Pozwalam mu asystować niemal we wszystkim, mimo że babcia uparcie twierdzi, że na pewno zrobi Małej krzywdę. Ponieważ bardzo nie podobało mi się, że tak czepia się biednego Smyka, to babcia została wyłączona z opieki nad Emilką - bardziej mi zależy na dobrych relacjach między rodzeństwem niż przychylnej opinii teściowej, na którą i tak nie mogę liczyć choćbym stanęła na głowie i zaklaskała uszami.

Oczywiście, nowa sytuacja odbija się nieco na zachowaniu Smyka, ale nie odbiega to zbytnio od zwykłych problemów wychowawczych. Smyk nagle wydoroślał, wyrósł i w zasadzie powinnam poszukać nowego przezwiska bo po "Smyku" pozostało jedynie wspomnienie - nawet już nie boi się iść do ubikacji sam w nocy!

A musi, bo mama nocą zajęta Kruszynką - karmienie, czekanie aż się odbije, bujanie, usypianie, zmienianie pieluch, i od nowa. A jeślibym się nieco mniej postarała, Emilia podnosi takie larmo, że pewnie wszyscy sąsiedzi ją słyszą. Przy zamkniętych oknach. Oj, ma Mała silne płuca... I wyjątkowe upodobanie do życia nocnego. Obowiązują u nas ostatnio dwa, naprzemienne, harmonogramy

• Emilia daje czadu do północy, pierwszej lub drugiej nad ranem, potem daje pospać do piątej lub szóstej
• Emilia śpi do jedenastej lub północy, potem baluje do czwartej/piątej i ucina sobie na koniec dwugodzinną drzemkę nad ranem.

Z tym, że ostatniej nocy, pewnie z okazji powrotu taty z delegacji, poszalała do 2.30. Ale pół nocy zajmował się córcią tata - mama padła...
Tak więc od urodzenia Pociechy sypiam 4-5 godzin na dobę - nie, nie wystarcza mi to, jak się da to ucinam sobie drzemkę w ciągu dnia, ale nie zawsze się da - Hultajstwo jest wspaniały, ale ma tylko 6 lat i też się nim trzeba nieco zająć. Jak się da, jedziemy do parku, na plac zabaw. Wrzaski hord dzieciaków na placu zabaw działają wybitnie usypiająco na Emilię, której nawet głód nie przeszkadza na świerzym powietrzu.

c.d.n.

W szpitalu

Wiecie, że mając 39 lat można dostać etykietę "stary"?
Z racji wieku właśnie, mój lekarz postanowił nie czekać do 27 czerwca, kiedy to Emilka miała się planowo urodzić, ale wysłał mnie do szpitala wcześniej. Nawet mogłam sobie wybrać dzień - w wyznaczonych ramach oczwiście.
18 czerwca o 7 rano, z mężem przy boku, grzecznie zgłosiłam się w szpitalu. Podłączno mnie do aparatury monitorującej co trzeba, w żyłę puszczono koktajl na wywołanie porodu i zaczęło się czekanie. Po godzinie odesłałam męża do domu a sama zabrałam się za czytanie. Skurcze w końcu pojawiły się, coż z tego - były tak słabe, że dalej mogłam spokojnie czytać.
300 stron później pojawił się lekarz, który postanowił nieco wspomóc chemię sączącą się do żyły - wody płodowe chlusnęły i teraz miało się wszystko potoczyć dużo szybciej. I tak też się stało, choć sprawy przybrały nieoczekiwany obrót i wylądowaliśmy w towarzystwie kilku lekaryz i pielęgniarek na sali operacyjnej, a Kruszynka urodziła się w wyniku cesarskiego cięcia, ktżre z pewnością uratowało jej zdrowie, a może i życie. Na szczęście mąż dotarł do szpitala na czas i nawet był ze mną na sali operacyjnej.
Ponieważ byłam jedynie częściowo znieczulona, mniej więcej wiedziałam co się dzieje - kamień spadł mi z serca kiedy usłyszałam płacz Emilki. Potem jeszcze trzeba było mnie nieco pozszywać i połatać - to chyba trwało najdłużej z całej tej akcji.

Emilka urodziła się w poniedziałek, do domu wróciłyśmy w czwartek. Ja - dość obolała, ale wyposażona w tabletki przeciwbólowe. Po kilku dniach bóle po cesarskim cięciu przestały mi dolegać, odezwały się natomiast plecy, bo choć Emilka to kruszynka, niemal bezustanne noszenie tych trzech kilogramów daje mi się we znaki.
Emilka miała początkowo dość wysoki poziom bilirubiny, jeszcze nie wymagający interwencji, ale monitorowania - tak, co przełożyło się na kilkakrotne pobieranie krwi. Na szczęście po kilku dniach poziom bilirubiny spadł, i w chwili obecnej Mała ma jeszcze tylko białka oczu nieco żółtawe. Poza tym wydaje się, że wszystko jest w porządku, zwłaszcza z jej płucami, bo ogłuszaniu decybelami nocną porą sądząc, ale o tym następnym razem.

Emilia Anna

Kruszynka:

Emilia Anna

przyszła na świat 

18 czerwca 2012 roku

o godzinie 16.23

Waga: 2945 gram
Wzrost: 49.5 cm

Komiczne skutki złości Hultajstwa

Tydzień temu zabrałam Hultajstwo na jedno z wielu przyjęć urodzinowych, które odbywało się w parku. Dzieciaki wybiegały się i wyszalały - po czterech godzinach wróciliśmy do domu wymęczeni a do tego Smyk głodny, bo przecież nie miał czasu na jedzenie czegokolwiek na tych urodzinach.

Kombinacja zmęczenia i głodu przekłada się na zły humor dziecka i niegrzeczne zachowanie. Żeby się nie wdawać w niepotrzebne dyskusje, odpowiedziałam na kolejne pretensje Hultajstwa, że wogóle się nie muszę do niego odzywać, na co on nie był mi dłużny i zapadło milczenie.

Milczenie to jednak nie ostudziło zapędów Młodego, żeby mi dogryźć. Usiłował to zrobić na migi, ale ja nie bardzo rozumiałam i poprosiłam, żeby powiedział normalnie o co mu chodzi. Na co dziecko złapało kartkę i ołówek i wysmarowało taką oto wiadomość:

Treść powyżej: Ja nie mogę mówić bo ty powiedziałaś, że ja nie mogę mówić.

Niestety, cały komizm tekstu zrozumiały jest jedynie dla znających zarówno polski jak i angielski. Smyk nie umie pisać po polsku, więc napisał polskie wyrazy fonetycznie po angielsku, okrasiwszy to wszelkimi możliwymi niedociągnięciami i błędami z repertuaru sześciolatka, który dopiero zaczyna się uczyć pisać po angielsku. O mało nie posikałam się ze śmiech jak zaczęłam czytać, ale sytuacja wymagała powagi (wszak byliśmy na siebie pogniewani) więc, z trudem wprawdzie, ale udało mi się zapanować nad sobą

Nawiasem mówiąc, nie wiedziałam, że moje dziecko potrafi tak szybko pisać...

Skoro wzięło dziecko na komunikację pisemną, odpowiedziałam tym samym trybem, na co dostałam odpowiedź:

Treść powyżej: Ja wiem co ty powiedziałaś.

I pewnie byśmy tak do siebie pisali do tej pory, ale w końcu napisałam dziecku, że ma jeść kolację (postawioną wcześniej na stolę), a kiedy ta dotarła do żołądka mojego małego mężczyzny, humor mu się natychmiast poprawił, złość minęła i mogliśmy wrócić do komunikacji werbalnej.

A karteczki zostawiłam sobie na pamiątkę.