Ballada majowa

Ballada Majowa
(klik)

Brnąłem do ciebie maju
przez mrozy i biele
przez śnieżyce i zaspy
i lute zawieje
przez bezbarwne szpitalne
korytarze stycznia
w tych korytarzach słońce
gasło ustawicznie 

a teraz maj dokoła maj
wyświęca ogrody
i cały ja i cały ja
zanurzony w jordanie pogody 

a teraz maj i maj i maj
dokoła się święci
od wonnych bzów szalonych bzów
wprost w głowie się kręci

i płyną przeze mnie dmuchawce
jak dzieciństwa echa
i wielka jest majowa moc
kiedy niebo się do ziemi uśmiecha
śpi w twoim wnętrzu chłopiec
w chłopcu pierwszy zachwyt poznaję
z twoich ziaren wyrosną sady
strudzonemu pielgrzymką ulżyj dodaj wiary 

(sł. Józef Baran)

Tata i syn na kolorowo

Żeby Smyk nie myślał, że wszystko w naszym domu kręci się teraz wokół Kruszynki, postanowiłam zrobić dla niego sweterek. Zupełnie mu niepotrzebny, bo nie dość że lato idzie, to w szafie tego typu przyodziewku wbród.

Sweterek Smyka

Żeby było jeszcze bardziej atrakcyjnie, sweterek zrobiłam z tej samej włóczki co sweter dla męża (niemal 11 lat temu), a że zestaw kolorystyczny bardzo mi się podobał, żal mi było pozbyć się resztek włóczki i zabrałam je ze sobą do USA - to się dopiero nazywa skrzywienie!

Sweter taty

Resztki motków leżały, leżały, leżały, aż się doczekały. Mężowski sweter jest żakardowy, ale przyznam, że tym razem nie chciało mi się aż tak poświęcać - wszak Smyk pochodzi w nim parę miesięcy, możliwe, że krócej niż bym dziergała ten sweter! Stanęło więc na najprostszych paskach. Wzorowałam się na modelu Nr 40 z gazetki Dzieci i dzieciaki (Zeszyt Specjalny Nr 1/2011), którą dostałam od Splocika.

Sweterek spodobał się właścicielowi, a kiedy obaj panowie zapozowali razem - Hultajstwo oszalał ze szczęścia! Stwierdził, że z tego co zostało mam zrobić coś dla dzidzi.

I teraz mam zagwozdkę, bo włóczka nie nadaje się na wyroby dla bobasków. Prawdę powiedziawszy, nawet nie wiem co to za włóczka - po banderolach nie zostało nawet wspomnienie...

Sparaksis

Garść informacji tutaj i tutaj.

A kilka zdjęć z ogródka poniżej:

Zaśpiewaj mi mamo

Smykowi, jak każdemu, bywa czasem smutno. Zwłaszcza wieczorem, kiedy tęskni za tatą będącym w podróży służbowej. Prosi mnie wtedy, żebym mu coś zaśpiewała - pomaga mu to zasnąć.

Nie mogę się wprawdzie pochwalić zbyt pięknym głosem, ale mojemu dziecko się podoba. Występów publicznych raczej unikam.

A które piosenki lubi Hultajstwo najbardziej?

- Jaką piosenkę Ci zaśpiewać?
-"Żeby była taka noc"... i jeszcze tą o gitarze.

Czyli "Dym jałowca" (refren śpiewamy już ostatnio razem) i "Krajkę". A jak trafi nam się wyjątkowo smutny dzień to lecę dalej z repertuarem oazowo-ogniskowym, wzbogaconym o "Stare Dobre Małżeństwo". Na koniec zawsze cichutko śpiewam Smykowi kołysankę (słowa: Ewa Szelburg-Zarembina), którą śpiewała mi mama:

Idzie niebo ciemną nocą,
Ma w fartuszku pełno gwiazd.
Gwiazdki świecą i migocą,
aż wyjrzały ptaszki z gniazd.

Jak wyjrzały - zobaczyły
i nie chciały dalej spać,
kaprysiły, grymasiły,
żeby im po jednej dać!

- Gwiazdki nie są do zabawy,
tożby nocka była zła!
Ej! Usłyszy kot kulawy!
Cicho bądźcie!...A,a,a...

(Tutaj, w o wiele ładniejszym wykonaniu niż moje)

A na koniec - spóźniony narcyz, który kwitnie kiedy już po tulipanach zostaje jedynie wspomnienie.

Wezwanie do sądu

Dwa tygodnie temu dostałam wezwanie do sądu.
Nie chodzi o pozew, nie wytoczono mi żadnej sprawy.
Nie mam też wystąpić w charakterze świadka.

Ktoś tam doszedł do wniosku, że jestem szanowaną obywatelką i nadaję się  na ławnika.
Nie wiem jak zostaje się ławnikiem w Polsce, ale w USA dostaje się wezwanie z sądu, z załączonymi instrukcjami gdzie i kiedy się zgłosić. Zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że nie znajdzie się w składzie ławy przysięgłych, ale jak się ma pecha  to można utknąć na dość długo, a wywiązać się z obywatelskiego obowiązku wszak trzeba!

Chętnie obejrzałabym na własne oczy jak w rzeczywistości wygląda to, co znam jedynie z filmów, ale 30 maja wypada na trzy tygodnie przed porodem, a to  niezbyt dogodny czas na nowe doświadczenia.

Zadzwoniłam więc do sądu, bo miałam podejrzenia, że aby zostać ławnikiem, trzeba mieć obywatelstwo, a ja od jakiegoś czasu zwlekam ze zmianą statusu z rezydenta na obywatela bo jakoś tak mi się nazbierało innych spraw, a poza tym to jednak spory koszt - prawie tysiąc dolarów.

Miły głos potwierdził moje przypuszczenia, przefaksowałam odpowiedni formularz a kilka dni temu dostałam "odroczenie" na rok. Widać mają nadzieje że 12 miesięcy wystarczy mi, żeby uporać się z machiną zwaną urzędem imigracyjnym i zieloną kartę zamienię na kartę do głosowania.

Płaszczyk dla Kruszynki

Każda kobieta musi mieć płaszcz, prawda? (Notabene nigdy nie zapomnę wpisu Werki poświęconego płaszczowi - tutaj)

A to, że pewna kobieta, znana póki co jako Kruszynka, jeszcze się nie urodziła, raczej nie ma znaczenia - płaszczyk może przecież poczekać. Ten oto płaszczyk:

 

Wzór, Baby Tiered Coat, znalazłam na Ravelry. Na Ravelry znalazłam też zdjęcie podobnie ozdobionego płaszczyka i się w pomyśle zakochałam. Gorzej było z wykonaniem.

Samo robienie na drutach nie zabrało mi aż tak dużo czasu, mimo że właściwie zrobiłam dwa płaszczyki, bo pierwszy wyszedł sporo za duży.

 

I pewnie nie stanowiłoby to problemu gdyby nie to, że miałam dwa motki włóczki Baby's First firmy Lion Brand (110 m/100g) i nie chciałam dokupywać trzeciego, z którego użyłabym jedynie odrobinkę.

Nie pamiętam już jaki rozmiar wyszedł mi w końcu, bo kiedy część zasadnicza została ukończona, płaszczyk odleżał grubo ponad miesiąc zanim zabrałam się za wykończenia.

Kwiatki, z resztek muliny do wyszywania, zrobiłam na szydełku - wszystkie pochodzą z książki 100 Flowers to Knit & Crochet Lesley Stanfied .

I znowu wszystko musiało jeszcze trochę poleżakować, aż zebrałam się w sobie, rozmieściłam kwiatki, naszyłam, dodałam zielone (łańcuszek) i nawet zrobiłam zdjęcia!


I przyznam nieskromnie, że efekt końcowy bardzo mi się podoba! Dawno już nie byłam aż tak zadowolona z tego co udało mi się zrobić! Nie mogę się doczekać kiedy wystroję w płaszczyk Kruszynkę.

Kwiat jabłoni

Wyszedł mi cykl "Przechadzki z aparatem po sadzie".
Cóż, kwiaty drzewek owocowych mają w sobie tyle uroku!

Kruszynka

Przedwczoraj minął 32 tydzień ciąży, tego też dnia miałam USG, żeby sprawdzić jak się  ma Kruszynka, czy prawidłowo się rozwija i rośnie.
Z tego co udało się wypatrzeć na ekranie, moja córeńka ma się doskonale, pani stwierdziła nawet, że ma pulchne policzki, choć jest jeszcze taka maleńka. Mała waży 2 kg - dokładnie tyle, ile powinna na końcu 32 tygodnia.
Tym razem pani robiąca USG poszalała z obrazami trójwymiarowymi. To niesamowite obserwować na ekranie swoje dziecko, którego się jeszcze tak naprawdę nie widziało.
Ubawiła mnie Kruszynka usiłująca polizać, lub choćby złapać usteczkami pępowinę, kiedy ta dotykała jej policzka - zabawnie odwracała główkę i otwierała usteczka.

A na koniec, obiecane zdjęcie ubranek dla Małej, ozdobionych przez moje koleżanki w minioną niedzielę:

Nie prane jeszcze i nie prasowane, więc może nie prezentują się najlepiej, ale moim zdaniem są fantastyczne!

Imprezowa niedziela

Miniona niedziela była dla mnie dniem dość intensywnym pod względem towarzyskim. Imprezowanie zaczęło się dość wcześnie, bo już o dziesiątej rano, na sali gimnastycznej - nieco spóźnione urodzinki syna znajomych, Michała. Dzieci hasały, rodzice (stały skład) nadrabiali zaległości towarzyskie, niektórzy robiąc na drutach.

Ponieważ rodzice solenizanta (z pociechami oczywiście) mieszkają od roku w innym mieście, ułatwili wszystkim gościom życie organizując urodziny u nas w mieście, a nie u siebie. W związku z tym druga koleżanka postanowiła obejść urodziny swojej córeczki, Hani, dokładnie tego samego dnia, żeby już nie musieli przyjeżdżać po raz drugi. Zostaliśmy zaproszeni do domu znajomych na 1.30. Ponieważ urodziny Michała kończyły się w południe, spędziliśmy godzinkę w pobliskim parku - pogoda akurat dopisała.

Tak się składa, że zapamiętałam przed trzema laty, kiedy to urodziła się Hania, jak babcia stwierdziła, że teraz mama i córka mogą obchodzić urodziny razem, bo mają je w odstępie tygodnia. A ponieważ wiem, że koleżanka jest o rok ode mnie starsza, wyszło mi, że w tym roku stuknie jej czterdziestka. Obdzwoniłam koleżanki proponując niespodziankę dla Asi. O 1.30 całą paczką zadzwoniliśmy do drzwi, a kiedy Asia otworzyła, odśpiewaliśmy "100 lat!". Od męża i dzieci dostała 40 róż a od swoich polskich koleżanek, przepyszny tort z najlepszej lokalnej cukierni. Oraz prezenty. Niespodzianka udała się całkowicie. Żadna z nas się nie wygadała, więc Asia nawet nie wiedziała, że my wiemy, że ma urodziny. Popłakała się  biedna ze wzruszenia...

A kiedy weszliśmy do środka, dowiedziałam się dlaczego Asia tak nalegała, żeby urodzinki Hani odbyły się w domu a nie w parku, mimo, że tak byłoby dla niej o wiele wygodniej. Bo Asia z kolei, wiedząc, że całe nasze polskie kółko będzie na miejscu, postanowiła zrobić mi niespodziankę urządzając Baby Shower.
Udało jej się!

Całe popołudnie zaśmiewałyśmy się opowiadając sobie, ile to kombinacji było trzeba i pilnowania się, żeby nie wygadać się przed żadną z nas.

Połączone urodzinki Hani, Asi i Baby Shower dla mnie udały się niesamowicie. Nieczęsto na jednym stole lądują trzy torty - dwa urodzinowe i jeden z napisem "It's a girl!" Były zabawy i typowo urodzinowe (piniata dla dzieci) i typowe dla Baby Shower - dzięki temu dzieci się nie nudziły i obeszło się bez konfliktowych sytuacji.

Kruszynka dostała moc ślicznych ubranek, zabawek i innych rzeczy potrzebnych Maleństwu, a mnie najbardziej ujął pomysł koleżanki na niepowtarzalne body (jednoczęściowy strój dziecięcy) dla Kruszynki. Kupiła paczkę białych body i śliniaków, wyciągnęła z szafy farby do tkanin, i każda z koleżanek ozdobiła jedno ubranko w wybrany przez siebie sposób. Oczywiście narzekały, że artystycznie to straszny obciach, ale moim zdaniem to nie o walory artystyczne w tym chodziło. Ubranka nadal schły kiedy wracałam do domu, ale kiedy już je będę miała, nie omieszkam obfotografować i zaprezentować.

Do domu wróciliśmy późno, poniedziałkowy poranek był ciężki - tyle przeżyć i emocji jednego dnia odbiło się i na mnie i na Smyku. Był to jeden z tych dni, na wspomnienie którego zawsze się będę uśmiechać...

Na szafirowo raz jeszcze

Szafirowy to zdecydowanie mój ulubiony odcień niebieskiego.
Dzisiaj kolejna porcja zdjęć kwiatów z mojego ogródka w tym kolorze.

Czy będą czereśnie?

Czy będą w tym roku czereśnie na naszych drzewkach? To pytanie nurtuje nas odkąd wypatrzyliśmy pierwsze kwiaty na naszych czeresieńkach.
Mało ich, oj mało, jak na nasze upodobania i możliwości!

Ale same kwiaty - przeurocze!

Róża dla mamy

Mama kolegi Smyka, Damiana, po dość długim okresie bezrobocia, dostała w końcu pracę.
Pierwszego dnia Connie, opiekunka Krzysia a równocześnie babcia Damiana, zabrała chłopców do kwiaciarni, żeby kupić kwiatka od Damiana dla mamy z okazji rozpoczęcia nowej pracy. Wybór chłopca padł na czerwoną różę.

W kwiaciarni Smyk zapytał czy może kupić też kwiatka dla swojej mamy. Connie wyraziła zgodę.

Do kwiatka dołączono kartonik z gratulacjami z okazji oczekiwanego bobaska z własnoręcznym podpisem Smyka:

Do kwiatka przyczepiony był jeszcze drugi kartonik, na którym moje dziecko zapewnia mnie o swoich uczuciach:

A następnego dnia Smyk wysmarował kartkę, którą oparł o wazon z różą:

Znający angielski z pewnością natychmiast znajdą błędy - rozczulające w przypadku sześciolatka. Ponieważ Smyk ciągle jeszcze jest w zerówce, więc nie poprawiałam tych błędów a pochwaliłam dziecko za wysiłek włożony w napisanie tak długiego tekstu samodzielnie. Nie chcę go zrazić do pisania, bo do niedawna nie garnął się do rozwijania tej umiejętności.

A tutaj tłumaczenie:

Nie dotykać, ale można wąchać kwiatki. Ale nie przewróć ich.

Opłata za zabawę szpatułką

Po obejrzeniu jednego z odcinków kreskówki "SpongeBob", Smyk wyciągnął z szuflady kuchennej szpatułkę (ukochany przyrząd SpongeBoba) i zaczął świrować: przytulać ją, całować, spać z nią, brać do kąpieli. Kiedy zobaczyłam, że pakuje ją do plecaka, żeby zabrać do szkoły - zaprotestowałam. Nastąpiła obraza majestatu, ale uznałam, że szkoła to nie miejsce dla szpatułki.

W tym czasie odwiedził nas Damian, kolega Smyka. Smyk oświadczył mu, że aby dotknąć szpatułkę, musi mu zapłacić 50 centów - to ewidentnie wpływ innej postaci, Mr. Krabbs'a. Na dodatek wysmarował stosowne obwieszczenie, które przyczepił do drzwi.
Na moje sugestie, że mogą być udawane pieniądze, zaprzeczył - miał na myśli prawdziwe!

Po wyjściu Damiana odbyliśmy pogawędkę - długą i obficie podlaną łzami, bo Hultajstwo nie mógł pojąć, że żądanie opłaty za zabawę jego zabawkami jest niestosowne. No bo przecież Mr. Krabbs pobiera opłatę za wszystko, więc takie postępowanie jest jak najbardziej w porządku!

Musiałam mu wytłumaczyć, że bajka ta jest przeznaczona dla trochę starszych dzieci, które już wiedzą co można a czego nie, i oglądając, zdają sobie sprawę z tego, które z zachowań są naganne, a które można naśladować. I że muszę  mu takie rzeczy mówić, bo jak tego nie zrobię, to nie będzie wiedział, a jak nie będzie wiedział, dalej będzie robił rzeczy których nie należy. W końcu dotarło, a Smyk przestał mieć do mnie pretensje o nieuzasadnione zarzuty.
Następnego dnia powiadomiłam mamę Damiana, że pewne sprawy wyjaśniłam ze Smykiem, a od tej pory kreskówkę dozuję bardzo oszczędnie, a na dodatek oglądamy odcinki tylko razem i przy każdym przypadku nieodpowiedniego zachowania któregokolwiek z bohaterów zatrzymuję film, a Smyk musi mi wytłumaczyć kto zrobił coś źle i dlaczego tak nie robimy.

To, niestety, tylko jeden z przykładów negatywnego wpływu tej akurat kreskówki na moje dziecko. Ostatnio nawet mąż zgodził się ze mną co do tego, choć do tej pory lekceważył moją opinię w tej kwestii.

Automat z pluszakami Smykowej produkcji

Smykowa fascynacja SpongeBobem trwa już kilka miesięcy i nie słabnie. W "przebłysku" geniuszu, tata kupił mu nawet cały sezon siódmy na DVD (chyba 5 płyt) - ku mojemu wielkiemu utrapieniu. Gdyby to zależało od Hultajstwa, oglądałby jedynie kreskówki ze SpongeBobem. No ale nie zależy to od Niego, a od mamy, która dozuje i nie daje się ubłagać o więcej.

W to co zobaczy w kreskówce, wierzy jak w Biblię. Efekty czasem są zabawne, czasem zasmucające.

Zacznijmy od zabawnego. Po obejrzeniu jednego z odcinków, Smyk doszedł do wniosku, że musimy mieć w domu automat, do którego wrzuca się monety a będąc odpowiednio zręcznym, można wyciągnąć pluszaka. Kartka, ołówek i po chwili mieliśmy taki automat na własność:

Jak widać, Smyk nie poskąpił szczegółów. Przestawił wprawdzie cyferki i zamiast 25 centów na ćwierć dolarówce mamy ich 52, ale za to optymistycznie założył, że zawsze uda nam się wyciągnąć maskotkę - stąd napis WINNER (zwycięzca).

Sporo czasu spędziliśmy grając i wygrywając - niezły sposób na deszczowy dzień.

O tym niezbyt porządanym wpływie kreskówek o gąbce imieniem Bob na Hultajstwo, następnym razem

Tulipany

 

Eksponat muzealny

Smyk znalazł gdzieś na ziemi ząb rekina.
Nie taki prawdziwy, ale plastikową imitację.
Dla mojego sześciolatka to prawdziwy skarb!
Ząb rekina jest już od ponad dwóch tygodni ulubioną zabawką Smyka.
Poza usiłowaniem wkomponowania go we własne uzębienie (a akurat wypadł mu kolejny ząb zwalniając miejsce na ten rekinowy), postanowił uczynić z niego eksponat muzealny.

Gablotka została wykonana z pokrywki plastikowego pojemnika po migdałach w czekoladzie, a do stołu kuchennego przytwierdzliśmy ją taśmą klejącą. Smyk wykonał nawet tabliczkę z numerem ewidencyjnym - nie przypuszczałam, że zwrócił uwagę na tego typu szczegóły podczas ostatniego pobytu w muzeum (dość dawno temu).
Ekspozycja cieszyła się wielką, acz krótkotrwałą popularnością dwóch zwiedzających (mama i Smyk), bo kustosz wystawy doszedł do wniosku, że ciekwiej jest bawić się zębm, niż tylko go oglądać i to przez szybkę. W związku z tym powierzchnia jadalna stołu kuchennego wróciła do dawnych rozmiarów.

Kolejne breloczki

Przyznam, że odkąd zagościła we mnie Kruszynka, robótkowanie idzie mi mozolnie. Chęci są, tylko sił brak, a i czasu tak jakoś dziwnie mało.

Ale skoro tradycyjnie od kilku lat moje siostrzenice otrzymują na urodziny upominki wykonane przeze mnie własnoręcznie, bardzo chciałam by i w tym roku tradycji stało się zadość. Ale możliwości starczyło na bardzo drobne prezenciki - zrobione na szydełku breloczki:

Opis wykonania obu zwierzaczków pochodzi z Crochet World, February 2012, gazetki, z której już wcześniej korzystałam - pieska, nieco większego, można obejrzeć sobie tutaj. Małpkę robiłam po raz pierwszy.

Ponieważ zależało mi na niewielkim rozmiarze, oraz kolorze dobrze znoszącym częste wyciąganie z kieszeni/plecaka i dotykanie nie zawsze najczystszymi łapkami (jak to w przypadku breloczków do kluczy ma zazwyczaj miejsce), kupiłam ciemnobrązową włóczkę Aunt Lydia's, a dopiero w domu zauważyłam resztę na etykiecie Bamboo Crochet, czyli że to przędza z bambusa. Rzeczywiście w dotyku wyczuwa się różnicę - jest miększa niż przędza bawełniana.

Robiłam podwójną nitką - pojedynczą moje niezgrabne palce jednak nie dałyby rady, choć zapewne efekt byłby ciekawszy. Niestety nie zapisałam rozmiaru szydełka. Póki co  chyba mam dość tych skądinąd sympatycznych szydełkowych zwierzaczków.