Biała Helena dla maleńkiej Miny

W dalszym kręgu znajomych urodziła się niedawno dziewczynka. 

Kiedy zobaczyłam dwutygodniową Wilhelminę, poczułam nieodpartą ochotę wydziergania dla niej sweterka. Po prostu musiałam! 

Ponieważ dziewczynka maleńka, wystarczyło białej włóczki pozostałej po jakimś innym projekcie. Nawet nie wiem jakiej, tyle tylko, że akryl więc można bez problemu wrzucić do pralki. Wzór darmowy, Helena, korzystałam już z niego w przeszłości. Guzików białych nie miałam, ale te jasnobrązowe też dobrze wyglądają. 

Ponieważ rodzinę tę widuję sporadycznie, czasu nie było wiele na zrobienie sweterka dla małej Miny. Zdjęcie robiłam w ostatniej chwili z moim starym misiakiem w roli modela. Zaraz potem sweterek powędrował do małej Miny.

Sweterek zgłaszam do dwóch zabaw.

Pierwsza to zabawa u Renaty, Coś prostego – w czerwcu motyw przewodni to świat bajek, albo coś dla dzieci.

Druga zabawa to Rękodzieło i przysłowia albo... 2 u Splocika. 

W czerwcu Splocik podała cytat i przysłowie:

Przysłowie: Kto umie wygrać sam ze sobą, nie zginie nigdy.

Cytat: „Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się ze wszystkich sił, tego, czego się pragnie.” - Paulo Coelho

Moje wewnętrzne dziecko wynajduje sobie wiecznie jakieś zajęcia (takie jak robienie na drutach) i do tego cieszy się podczas ich wykonywania niezmiernie – choć znam osoby, które nie potrafiłyby się dopatrzyć powodów do radości w tej sytuacji. Domagam się z całych sił, by Splocik zaliczyła mi to wyzwanie – bardzo tego pragnę!

Zielona Helena

Helena to jeden z tych wzorów, które uwielbiam. Zielona Helena to już piąta, którą wydziergałam, a druga dla Emilii. (Moja pierwsza Helena, biała, do obejrzenia tutaj: KLIK.)

Zieloną włóczkę kupiłam chyba z 10 lat temu na sweter dla Krzysia. (W każdym razie tak dawno temu, że obecnie już jej nie produkują.) Nawet zaczęłam wówczas robić ten sweter dla Krzysia, ale pod koniec przodu robótka poszła w odstawkę i tak już pozostała, aż ją w końcu sprułam pod koniec ubiegłego roku.

Z części włóczki zrobiłam sobie kilka lat temu (w roku 2009) czapkę, którą używam do tej pory (KLIK). Niezbyt często, bo na szczęście klimat tego nie wymaga, ale jak się ochłodzi to z przyjemnością wkładam moją Kittiwake.

Przeglądając włóczki dotarło do mnie, że jeśli nie wykorzystam kilku z nich na sweterki dla Emilii teraz, to niebawem będzie każdej z nich za mało - dziecko rośnie, wydłużają się ubranka i włóczki potrzeba coraz więcej.

I tak padło na radośnie zieloną włóczkę na wiosenny ażurowy sweterek, który docelowo miał być do sukienek, ale okazuje się, że najlepiej wygląda z legginsami, getrami i innymi dopasowanymi spodniami.

Ponieważ poprzednie Heleny wydawały mi się zbyt obfite dołem, tę zrobiłam nieco węższą i wyszedł wydłużony worek, rurka. Na płasko wygląda to fatalnie i prawie zabrałam się za prucie, ale na szczęście dziecko przymierzyło i okazało się, że na modelce wygląda zupełnie inaczej - niemal dobrze!

Już po sesji zdjęciowej doszyłam górą jeszcze jeden guzik  i teraz jest już zupełnie dobrze.

Sweterek jest nieco za duży, ale dzięki temu Emilia ponosi go dłużej niż jeden sezon. Z moich obserwacji wynika, że przez kilka kolejnych lat czeka nas wydłużanie się kończyn i korpusu z zachowaniem niemal niezmiennego obwodu w pasie i klatce piersiowej.

(Z powodu tegoż właśnie zjawiska kilka z wykonanych przeze mnie sweterków nie dotarło do Emilii bo ich użytkowniczki nie chcą się z nimi rozstać. Przekonują mamę, że na szerokość swetry są dobre, a że rękawy mają długość 3/4 to tak ma właśnie być. W sumie to bardzo mnie cieszy, że udało mi się wydziergać coś co stało się jednym z ich ulubionych ciuszków - nader to miłe!)

Zieloną Helenę robiłam dość długo - 3 miesiące. W międzyczasie między innymi remontowałam pokój Emilii i tak jakoś czas mijał, a swetra niewiele przybywało. Kilka cieplejszych dni w lutym pobudziło mój zapał i dobrnęłam do końca.

Bałam się, że włóczki zabraknie ale nawet trochę zostało, jednak niewiele.

Szkoda tylko, że notatki na temat ilości oczek zgubiłam zanim przepisałam je z karteluszka z podręcznymi obliczeniami i przeliczeniami do zeszytu z robótkowymi notatkami.

Dobrze, że podstawowe dane utrwaliłam na Ravelry, więc mogę podać kilka szczegółów:

• włóczka Deboraj Norville Serenity Sport Weight (Premier Yarns), 45% nylon, 45% akryl; 330 m/100 gram; zużycie: 210 gram (693 metry);
• druty: 2,5 mm;
• wzór: Helena by Alison Green

Baby Helena

Pierwszy w nowym roku wpis dziewiarski, ale jego tematem jest robótka jeszcze zeszłoroczna.

Kilka dni temu prezentowałam pierwszy sweterek zrobiony dla córeczki koleżanki, dzisiaj kolej na drugi - Helena w wersji lila.

Włóczkę miałam - latem przez pomyłkę kupiłam motek w nie tym odcieniu co trzeba na dziergany wówczas kocyk, ale już mi się nie chciało jechać do sklepu i oddawać. Założyłam, że prędzej czy później i tak znajdzie jakieś zastosowanie i nie pomyliłam się. Wkrótce dowiedziałam się, że koleżanka jest w ciąży a kiedy, kilka tygodni później, poznaliśmy płeć dziecka, ucieszyłam się, że jednak motka nie zwróciłam.

Wzór (Helena) uwielbiam. Swego czasu Emilia miała biały taki sweterek ale już dawno z niego wyrosła. Kilka dni temu zaczęłam dla niej zieloną Helenę - powinna dobrze komponować się z tymi wszystkimi różowymi sukienkami.

Tę maleńką Helenkę zrobiłam dość szybko, na fali dziewiarskiego entuzjazmu, i jakoś tak dobrze wszystko się układało - nawet odpowiednie guziki miałam w domu!

Garść informacji:

• włóczka fioletowa: Baby Soft Solid (Lion Brand), 40% nylon, 60% akryl; 420 m/140 gram; zużycie: 86 gram (260 metrów);
• druty: 2 mm, 2,5 mm i 2,75  mm;
• wzór: Helena by Alison Green

Była sobie Helena...

Była sobie Helena - biały sweterek dla Emilii, o ten (KLIK).

Służył dziecku dość długo, rozciągając się wraz z kolejnymi praniami, aż w końcu osiągnął swoje maksymalne rozmiary przedłużając tym samym okres użytkowania sweterka. Dziecko rosło, aż w końcu rękawy zaczęły być przykrótkie, ale i tak można by sweterka używać do letnich sukienek, gdyby nie paskudna szara plama po soczku, która pojawiła się z przodu. Plama, której nie udało się usunąć ani żadnym z dostępnych środków chemicznych, ani za pomocą licznych domowych sposobów.

Z żalem ogromnym sweterek sprułam - wyrzucić jednak było mi szkoda.
A żeby nie dokładać kłębuszków do i tak pokaźnego składziku puszystości, dobrałam kilka zalegających resztkowych kłębuszków bawełnianych i zrobiłam szydełkiem myjki do ciała. Takie najprostsze, w paseczki.

Każda myjka ma nieco inny układ pasków, a wszystkie bardzo podobają się Emilii, która ich używa.

 

Kubiś i Kuki

Emilia ostatnio dostała hopla na punkcie Kubusia Puchatka oraz filmu "Potwory i Spółka."

Emilia w sweterku "Helena"

Najpierw naszło ją z Puchatkiem. Połączyła wyrazy "Kubuś" i "miś" i wyszedł jej "Kubiś", i pod taką nazwą funkcjonuje u nas ten sympatyczny głupiutki miś.

Mamy, jeszcze po Krzyśku, sporo książeczek z Puchatkiem (poza oryginalnymi autorstwa A.A. Milne), maskotki, ręcznik, , kołderkę, kocyk, dwa kubeczki, szczoteczkę do zębów, puzzle (dwa zestawy), poduszkę, którą kilka lat temu wyhaftowałam dla Krzysia, oraz krótkie spodenki na szelkach, ale te leżą głęboko schowane aż do lata, bo jak je zobaczy Emilia, to w niczym innym może nie zechcieć chodzić. Przez jakieś 3 tygodnie oglądaliśmy na okrągło jedyne 3 posiadane odcinki "Nowych Przygód Kubusia Puchatka", ale potem nastała na szklanym ekranie Era Kuki. Ale Kubiś króluje wszędzie indziej.

To teraz wyjaśnienie kto to taki ten Kuki.

Emilia nie uznaje innych pieluch niż te z Elmo. Na niektórych pojawia się też kumpel Elmo, Cookie Monster - imię stanowczo zbyt trudne do wymówienia dla Emilii - w jej wersji to po prostu Kuki.
No dobrze, ale co ma wspólnego Cooki Monster z Ulicy Sezamkowej z Potworami? Ano moje młodsze dziecię uważa, że jeden z głównych bohaterów filmu, James P. Suliivan, to Cookie Monster - kolor podobny i włochaty, i stąd mamy Kuki. I od jakiś trzech tygodni oglądamy Kuki od rana do wieczora. Bo nawet jak idziemy się bawić do ogródka, Emilia nie pozwala wyłączyć telewizora. Rozpacza, jakby Kuki miał odejść na zawsze.

Tak więc żyjemy ostatnio Kubisiem i Kuki.

Emilia w białym bolerku

Ale dziecko nie tylko siedzi przed ekranem. Coraz chętniej bawi się zabawkami, ostatnio nawet swoimi, bo do tej pory preferowała zabawki starszego brata. Otóż polubiła ostatnio lalkę, którą dostała na roczek. Tyle razy rozbierała ją, że w końcu przestałam lalce zakładać ubranko, bo widać tak podoba się Emilii bardziej. Następnie wypatroszyła Lalę i pozbawiła urządzenia wydającego dźwięki (płacz i śmiech na przemian). Lala ma swoją kołyskę, więc Emilia kładzie ją tam spać, ale też karmi ją swoim jedzeniem, poi, czyta jej książeczki i nosi ze sobą wszędzie. O ile nie ma w rękach Puchatka, Kłapouchego (ulubiony po Kubisiu), Prosiaczka, Tygryska lub Kjójika (Królika też uwielbia).

Emilia w białym bolerku

Do Kubisia, Kuki i Lali dołączył Tata. Emilia ma fazę na tatę - ciekawe czy to za sprawą Pipi, czyli gry Angry Birds, w którą razem grają na telefonie taty. Jak tata jest w domu to nie ma życia poza Emilią - słowo "tata" nie schodzi jej z ust, towarzyszy mu jak cień, a ja mam chwilę wytchnienia.
A jak taty nie ma i mówię Emilii, że jest w pracy, Mała twierdzi, że tata śpi. Niezła taka praca polegająca na spaniu, no nie?

Emilia w czapce i szaliku po starszym bracie

W dzisiejszym wpisie na prawie wszystkich zdjęciach Emilia ma na sobie coś wydzierganego przez mamę. Na tym ostatnim, tuż nad tą częścią wpisu, w czapce i szaliku po starszym bracie. Jako nowe wyroby prezentowałam je na poprzednim blogu, tutaj. Potem służyły córkom koleżanki, a teraz wróciły do mnie. Chyba za sprawą kolorów, bardzo spodobały się Emilii, choć czapka jest trochę za duża. Będzie na przyszły rok.

PUR: Sowy

Jesienią natknęłam się przypadkiem na Ravelry na wzór czapki z sową Chouette i zakochałam się w niej.

Mimo, że opis wykonania nie był tani, nawet się nie zastanawiałam, bo wiedziałam, że to jeden z tych, które absolutnie muszę mieć. Kilka minut i już stosowny plik miałam na swoim komputerze. A potem zaczęłam szperać w pudłach i koszach z włóczkowymi zapasami z zamiarem zużytkowania resztek pozostałych po dawnych projektach.

I zużytkowałam - w sumie powstało 10 czapek. Na zdjęciu jest 9 ponieważ dwie (seledynowe) są identyczne a miałam problem z zebraniem tego stadka w ładną gromadkę, żeby zrobić zdjęcie.

No to teraz prezentacja poszczególnych sów. Uwaga! Będzie sporo zdjęć!

Sowy Nr 1 i 2 - seledynowe

Nie wiem z jakiej włóczki, bo po etykiecie nawet wspomnienie nie zostało. Kupiłam ją jakieś 7 lat temu na eBayu i z pewnością jest to akryl. Każda z dwóch czapek (jedna robiona na drutach 3.75 mm druga na 4 mm) waży 40 gram. Rozmiar - na niemowlaka.

Sowa Nr 3 - żółta

• Włóczka:  Premier Yarns Serenity, (100 gr/170m; skład: 55% nylon, 45% akryl) pozostałość po tej czapce.
• Zużycie: 50 gr (85 m)
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - taki na Emilię czyli ok. 18 miesięcy

Sowa Nr 4 - szara

Kiedyś zrobiłam dla kolegi Krzysia kamizelkę, i zostało mi trochę włóczki - z tejże resztki, z myślą o tym samym chłopcu, zrobiłam czapkę szarą.

• Włóczka:  Wool-Ease Solids, (85 gr/180m; skład: 80% akryl, 20% wełna)
• Zużycie: 37 gr (79 m)
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - wiek szkolny, 6 - 10 lat 

Sowa Nr 5 - zielona

Po sweterkach Animal Crackers zostało mi trochę zielonej bawełny - kolejna czapka, tym razem robiona podwójną nitką.

• Włóczka:  mercyzowana bawełna Grace firmy Patons, (50 gr/124 m; skład: 100% bawełna)
• Zużycie: 43 gr (116 m)
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - malusi, dla niemowlaka 

Sowa Nr 6 - niebieska

Pozostałość po tym samym projekcie co zielona włóczka wykorzystana na czapkę powyżej. Tym razem robiona pojedynczą nitką - efekt nie bardzo mi odpowiada - sowa wyszła za mała w stosunku do reszty czapki. Niestety tej włóczki miałam za mało, żeby wystarczyło na czapkę robioną podwójną nitką.

• Włóczka:  mercyzowana bawełna Grace firmy Patons, (50 gr/124 m; skład: 100% bawełna)
• Zużycie: 29 gr (72 m)
• Druty: 3 mm
• Rozmiar - malusi, dla niemowlaka 

Sowa Nr 7 - beżowa

Emilia dostała na urodziny 3 motki białej i 1 motek beżowej włóczki. Z białej zrobiłam jej rozpinany sweterek Helena. Beżowa włóczka trochę poczekała, i teraz powstała z niej czapka. Przyznam, że zabrakło mi na kilka ostatnich okrążeń (robiłam podwójną nitką), ale poratowała mnie koleżanka, od której tę włóczkę dostałam - miała u siebie resztkę po swoim projekcie.

• Włóczka: Zitron Polo, (50 gr/140 m; skład: 60% bawełna, 40% akryl)
• Zużycie: 57 gr (160 m)
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - spory, na głowę dorosłego, np. moją

Sowa Nr 8 - różowa

Po zrobieniu Lacey Sweater dla Emilii został mi jeden motek różowej włóczki i od razu wiedziałam, że zrobię z niego czapkę. Nie miałam sprecyzowanego wzoru, ale przyszłą właścicielkę jak najbardziej i wcale nie miała to być Emilia. Niestety, okazało się, że pojedynczą nitką czapka nie prezentuje się ładnie (coś jak niebieska powyżej), a robiona podwójną nitką musiała być mała, za mała na dziewczynkę, dla której chciałam czapkę zrobić. Jak widać na zdjęciu powyżej, zabrakło mi nawet na chwościki i musiałam je zrobić z tej samej wprawdzie włóczki, ale melanżowej. 

• Włóczka: Lane Cervinia Madrid, (50 gr/105 m; skład: 50% akryl, 50%wiskoza)
• Zużycie: 56 gr (117 m)
• Druty: 6.5 mm
• Rozmiar - 6-12 miesięcy

Sowa Nr 9 - melanżowa-beżowa

Ta włóczka leżakowała u mnie stosunkowo niedługo, bo od lata. Pozostałość po tych kamizelkach. Bardzo ją lubię, i cieszę się, że chociaż z tej włóczki wyszła mi czapeczka w rozmiarze odpowiednim dla dziewczynki, o której wspomniałam powyżej. Czapka wprawdzie nie różowa, ale mam nadzieję, że ładnie będzie się komponować z różowymi kurtkami.

• Włóczka:  Wool-Ease Solids, (85 gr/180m; skład: 86% akryl, 10% wełna, 4% wiskoza)
• Zużycie: 31 gr (67 m)
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - tak na Emilkę, czyli 12-24 miesięcy

Sowa Nr 10 - ruda

A ta włóczka przyleciała ze mną do USA jeszcze z Polski, a kupiłam ją 12 lat temu. Taaak, niezły ze mnie chomik... Ten i inne kolory wykorzystałam już na sweter dla Krzysia (ten) ale jeszcze mi zostało, rudej - akurat na czapkę dla dorosłego. Na mnie pasuje jak ulał, choć przeznaczona jest dla osoby, która bardzo lubi kolor pomarańczowy. 

• Włóczka:  ?
• Zużycie: 40 gr
• Druty: 5 mm
• Rozmiar - na dorosłego

Czapki, robione w okrążeniach, robiło mi się fantastycznie - już po pierwszej zapamiętałam opis, więc nie musiałam do niego zerkać. Dwie godzinki i czapka gotowa. I następna. I następna. Po pierwszej wcieliłam w życie pomysł zapożyczony od jednej z koleżanek z Ravelry - robiłam lewą stroną na zewnątrz, więc zamiast tych wszystkich oczek lewych, dziergałam prawe, nie męcząc tym samym nadgarstka - nie wiem czy tylko moje nadgarstki tak się męczą przy przerabianiu oczek lewych w okrążeniach, czy inni też tak mają. 

Niestety, po zrobieniu dziesięciu czapek nie zauważyłam aby cokolwiek ubyło z moich zapasów włóczkowych.

Połowa z czapek ma już właścicieli - albo już do nich dotarła, albo dotrze wkrótce. Reszta czeka sobie spokojnie - z pewnością niebawem i te sowy wyfruną w świat.

Niewypał rozmiarowy, czyli Helena trzecia

Nudą wieje ostatnio w Okruchach, przynajmniej w kwestii robótek ręcznych - nic tylko te Heleny i Heleny! Dzisiaj trzecia, i obiecuję, że chwilowo ostatnia. Chwilowo! Coś mi tam podszeptuje, że come back tego uroczego wzoru nastąpi i to prędzej niż później...

Helena Nr 3 miała stanowić prezent na czwarte urodziny mojej siostrzenicy, ale nie wycelowałam z rozmiarem (tak to jest jak się nie chce robić próbki i obliczeń) i wyszedł mi rozmiar na 6-7 lat zamiast na 4. Stanęłam wobec dylematu co z tym fantem zrobić. Pruć mi było szkoda. Podarować solenizantce o tyle za duży? Zostawić dla Emilki? Myślałam, myślałam i wymyśliłam, że sprawdzę czy może sweterek będzie pasował na córeczkę koleżanki, Zuzię, dla której już od bardzo, bardzo dawna niczego nie zrobiłam.

Wczoraj spotkaliśmy się ze znajomymi, mimo, że było gorąco, Zuzia (6,5 lat) sweterek przymierzyła i ...

Jak bym starała się dopasować rozmiar do wzrostu Zuzi, z pewnością aż tak dobrze bym nie wcelowała!

Helena trzecia powstała z włóczki Wool-Ease Lion Brand (85 gr/180 m; 86% akryl, 10% wełna, 4% wiskoza), z którą już wcześniej miałam do czynienia - włóczka dobrze znosi pranie w pralce a przy wyrobach dla dzieci ma to spore znaczenie.

Sweterek robiłam na drutach 4 mm i wyszło mi na niego 255 gram włóczki (540 m). Przy czym zauważyłam, że włóczka jest cieńsza niż kiedyś, i to nie tylko nieuchwytne wrażenie - miałam resztkę z poprzedniej robótki, więc mogłam porównać. Aż sprawdzałam etykietę, czy przez pomyłkę nie kupiłam innej włóczki, ale nie. Po prostu producent oszczędza - jak chyba wszyscy producenci wszystkiego od jakiegoś czasu. Kiedyś tę włóczkę przerabiałam na drutach 5 mm, teraz sięgnęłam po 4 mm.

Opis wykonania Heleny autorstwa Alison Green można znaleźć tutaj - wprawdzie po angielsku, ale za to za darmo.

Helena niebieska

No tak, kwestią czasu było, kiedy powstanie kolejna Helena.
I powstała, tym razem niebieska.

Sweterek ten przeznaczony jest dla córeczki sąsiadki, od której dostaję ubranka dla Emilii. Sama wybrała sobie włóczkę z moich zapasów, nie przeszkadzało jej, że jest to bawełna z odzysku, ze sprutego swetra. Podobał jej się kolor, i rzeczywiście jej córce powinno być w nim do twarzy.

Sweterek jest mocno na wyrost, nie wiem jaki rozmiar mi wyszedł.
Po zważeniu okazało się, że zużyłam 275 gram bawełny.

Opis wykonania Heleny można znaleźć tutaj.

Helena biała

Na pierwsze urodziny, wśród wielu pięknych prezentów, Emilka otrzymała także kilka mięciutkich moteczków włóczki Zitron Polo, z których mama miała za zadanie coś wydziergać. Trzy motki białej włóczki i jeden beżowej, 140 m/100 gr, 60% bawełna, 40% akryl.

Zerknęłam w notatki i sprawdziłam ile mi wyszło włóczki na dwa ostatnie sweterki dla Małej, i wydumałam, że 150 gram powinno wystarczyć, bo nie miałam ochoty na nic dwukolorowego - nie ma to jak bielutki sweterek dla małej dziewczynki. I do tego jeszcze ażurowy. Wprawdzie koleżanka ostrzegała, że włóczka jest mało wydajna, ale ja z uporem maniaka lubię uczyć się na własnych błędach i postanowiłam zaryzykować. Tylko koncepcji nie miałam. Poszukałam więc na Ravelry. Wpisałam nazwę włóczki, zaznaczyłam, że ma to być sweterek dla dziecka i dostałam całkiem sporo propozycji. I tak oto trafiłam na istne cudo, Helenę Alison Green Will.

Zachorowałam i po prostu musiałam wydziergać Helenę dla Emilki. W kąt poszły inne robótki, książki, i inne sprawy typu spanie w nocy.

Wybrałam sobie rozmiar 12-18 miesięcy, druty 3.5 i 2.5 mm i zaczęłam przerabiać oczka.

Okazało się, że z tej włóczki wyszedł mi sweterek w rozmiarze na 2 lata (albo nawet i na 3 lata), ale robiłam z innej włóczki niż autorka. Lepiej za duży niż za mały - Emilia z pewnością kiedyś do niego dorośnie.

Na taki duży sweterek 150 gram włóczki to jednak trochę za mało. Skróciłam sweterek o jedno powtórzenie motywu ażurowego i dzięki temu wystarczyło mi włóczki, którą zużyłam w całości - został mi może metr, a może półtora metra.

Z opisu wykonania wynika, że pierwotnie sweterek miał być zapinany na guziki, a troczki pojawiły się, kiedy autorce nie udało się znaleźć odpowiednich guzików. Ja postanowiłam zaryzykować z guzikami, choć przyznaję, że w sklepie miałam ten sam problem - za nic nie mogłam znaleźć takich, które by mi odpowiadały. Włóczka niby biała, ale ta biel nieco złamana, nie śnieżna, ale do kremowego odcienia daleko. W związku z tym żadne białe guziki nie pasował. Kupiłam więc przeźroczyste, takie, których prawie w ogóle nie widać i chyba tak jest dobrze.

Zakochałam się w tej Helenie. Na dodatek włóczka Zitron Polo jest cudownie miękka, rozkosz podczas dziergania a i Emilii musi być miło ją dotykać, bo jak sobie gotowy sweterek wisiał na wieszaku i cieszył oczy moje swoim wdziękiem, co i rusz córeńka sweterek tak długo szarpała, aż ściągnęła, a potem usiłowała sama go włożyć. Sama jeszcze nie potrafi, więc musiałam jej pomagać, ale za ciepło jest, żeby chodzić w swetrze, nawet jeśli to sweter ażurowy, no i trochę szkoda mi było, żeby nim wycierała podłogi. W końcu sweterek musiałam schować przed Emilią.

Zdjęcia pochodzą z dwóch sesji. Pierwsza, podczas zmieniania wody w akwarium (z zielonym pojemnikiem na wodę) - przed blokowaniem. Druga, z kamerą - po blokowaniu. Przed blokowaniem sweterek wydawał się trochę za duży, po blokowaniu okazało się, że jest sporo za duży.
Będzie na przyszły rok.