W tym tygodniu sporo się działo.
W poniedziałek i wtorek miały miejsce spotkania z nauczycielami we wszystkich szkołach naszego dystryktu. Jak już pisałam w przeszłości, te spotkania wyglądają tutaj inaczej niż w Polsce. Rodzice spotykają się z nauczycielami indywidualnie, zapisujemy się elektronicznie poprzez aplikację i tylko trzeba potem się pofatygować do budynku szkolnego.
Zapomniałam już jak to było kiedy syn chodził do liceum ale na szczęście szkoła nie omieszkała wysłać wiadomości, że spotkania te odbędą się w szkolnej stołówce i bibliotece. Ja zapisałam się na rozmowę z pięcioma nauczycielami i tak mi się trafiło że biegałam pomiędzy stołówką i biblioteką bo wszystkie moje spotkania ułożyły się właśnie tak: kafeteria, biblioteka, kafeteria, biblioteka, kafeteria.
Szalenie lubię te spotkania - który rodzic nie lubi wysłuchiwać peanów na temat swoich pociech? Emilia ma opinię bardzo bystrej, inteligentnej uczennicy, zadającej dobre pytania, nie wahającej się poprosić o wyjaśnienia jeśli czegoś nie do końca rozumie, jest też sumienna, pracowita a do tego grzeczna i uprzejma. Na matematyce, którą uwielbia, nudzi się straszliwie ale musi jakoś ten rok przeboleć a w przyszłym roku może wziąć dwa kursy matematyki i przeskoczyć tym samym na wyższy poziom. Może też jeden z tych kursów przerobić samodzielnie w czasie letnich wakacji. Wybór pozostawię dziecko choć ja osobiście uważam, że wakacje są po to by dziecko sobie odpoczęło. Jak już skończy naukę to już nigdy nie będzie miała takich długich i beztroskich wakacji więc niech się nimi nacieszy.
Pani od angielskiego zapytała się czy Emilia ma jakieś zajęcia poza szkolne, wyraziła obawę, że Emilia jest nieco za ambitna i pracowita dla jej własnego dobra, z czym się zgadzam. I Emilia i jej starszy brat przejmują się ocenami trochę za bardzo. Nie chodzi mi o to, żeby oceny olewali, ale nie muszą mieć samych A+ (najwyższa ocena tutaj), jak czasem napiszą test na 97% to świat się nie zawali - moim zdaniem, ale moje dzieci w tej kwestii nie zgadzają się ze mną.
Wróciłam do domu ze szkoły w doskonałym humorze! Nie omieszkałam powiedzieć wszystkim nauczycielom, że Emilia nie wymaga pilnowania, przypominania ani sprawdzania - wszystkich szkolnych spraw pilnuje sama, jest niesamowicie zdyscyplinowana i odpowiedzialna.
Z nauczycielami spotkałam się w poniedziałek, a w czwartek w tej samej szkolnej kafeterii odbył się bankiet pożegnalny na zakończenie sezonu biegów przełajowych.
Bankiet to może zbyt szumne określenie, ale tego terminu użył trener w wiadomości więc niech będzie.
Imprezy te są bardzo miłe, większość trenerów to społecznicy z powołania poświęcający młodzieży swój czas za bardzo niewielkim wynagrodzeniem, pasjonaci. Były podsumowania, dyplomy, i nagrody papierowego talerza - na wesoło uchwycenie czegoś charakterystycznego dla każdej osoby.
Była więc nagroda dla właściciela wielu nietuzinkowych klapków, dla zawsze radosnej osoby, dla mola książkowego, dla pasjonata gier, dla osoby, która na każdym treningu sprawdzała która godzina twierdząc, że jeszcze można pobiegać kilak minut, dla osoby, która ucinała sobie drzemkę kiedy tylko się dało, dla właściciela niebanalnych podkoszulków. Każdy z 31 biegaczy dostał swoją własną nagrodę papierowego talerza. Emilia także:
Emilia została uhonorowana tytułem drużynowej cheerleaderki a to dlatego, że mimo kontuzji, mimo, że nie mogła biegać przez większą część sezonu, i tak jechała na każde zawody by kibicować i wspierać wszystkich biegaczy w swojej drużynie, z nieustającym entuzjazmem, niezależnie od tego czy koleżanki czy kolegów, czy liderów czy tych kończących zawody w ogonie, czy biegaczy w swoim wieku czy tych w ostatniej klasie - Emilia kibicowała każdej z 30 osób (reprezentacja liceum córki w biegach przełajowych liczyła w tym roku 31 osób).
Biegi przełajowe za nami - do następnego lata. W przyszłym tygodniu zaczyna się sezon pływacki, który potrwa do lutego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz