Wielkanoc 2015

Zajączek wielkanocny przykicał do nas w tym roku z daleka, aż z Anglii. 

W drogę wysłała go moja bratowa z bratem, a w trudach podróży pomagały Amazon i poczta amerykańska. Dzięki temu dotarł do nas w Wielki Piątek, w porze kiedy Emilia nie spała, więc nie dało się przechwycić zająca i przetrzymać do niedzieli.

Prezenty zostały rozpakowane, rozległo się głośne Ach! i O! a potem rozpoczęła się zabawa.

Emilia dostała zestaw magnesików, w których można układać zwierzątka i kwiatki, a dodatkowo na białej stronie tablicy można pisać markerem. 

Z drugiej strony tablica jest czarna i pisze się po niej zwykłą kredą. 

Od piątku młodsze dziecko wyżywa się artystycznie raz na białej, raz na czarnej tablicy, a raz nawet udało jej się upiększyć kanapę, na szczęście dało się doczyścić i nie ma śladu.

Krzyś dostał klocki Lego Minecraft i też bawi się nimi cały czas. 

Czasem dzieci pobierają sobie zabawki i Emilia bawi się klockami Krzysia a Krzyś rysuje na tablicy Emilii.

Po kilku godzinach udało mi się oderwać dzieci od nowych zabawek w celu ozdobienia jajek - następnego dnia miały zostać poświęcone z resztą pokarmów.

W tym roku jajca były szalone - dzieci w miarę zgodnie - farbowały a potem naklejały oczy i buźki. Fryzury mocowałam ja.

W parafii koleżanki, na jej prośbę, proboszcz od kilku lat organizuje specjalnie dla naszego polskiego grona święcenie pokarmów. W tym roku przybyło 6 polskich rodzin z jedenastoma koszyczkami.

Emilia zasnęła tuż przed wyjściem z domu, więc święcenie ją ominęło. Następnego dnia wyjechała z takim tekstem:

- Pojedziemy poświecić jajka... latarką...

W tym roku nie było w naszym kościele tradycyjnego amerykańskiego Egg Hunt. Zamiast tego, każde dziecko dostało torebkę z drobiazgami (ołówki, święte obrazki, różaniec, naklejki, tatuaże i słodycze). 

Poza tym można sobie było zrobić zdjęcie w ramce ozdobionej wielkanocnymi zajączkami (obok) a także zdjęcie ze zmartwychwstałym Chrystusem (poniżej) - coś takiego to chyba tylko w Ameryce może się zdarzyć... 

Zdjęcia robiłam telefonem komórkowym, więc jakość taka sobie.

A potem pojechaliśmy do znajomych i w naszym stałym, dość sporym, polskim gronie świętowaliśmy - po polsku, czyli przy obficie zastawionym jadłem i smakołykami stole.

Dzieci miały swój prywatny Egg Hunt na łące za domem, a kiedy już jajka zostały wyzbierane a zawartość skonsumowana bądź poddana wnikliwej inspekcji, zaczęło padać.

W drodze tam i z powrotem graliśmy z Krzysiem w zagadki "A w jakim filmie...?" Krzyś był przeszczęśliwy a ja nie zdawałam sobie sprawy, że widział tyle bajek i filmów - zabawa trwała w sumie ponad dwie godziny!

Emilia nie uczestniczyła w niej, zajęta grą na telefonie - aż zasnęła w drodze powrotnej.

A potem okazało się, że brak zainteresowania był jedynie pozorny i wczoraj zaskoczyła mnie pytaniem  "A w jakim filmie był taki duży potwór?" Takie ci gumowe ucho.

PUR: Komin

Zima tego roku taka marniutka u nas była, a w zasadzie to jej nie było.
Śnieg nie spadł ani razu, co akurat wcale mnie nie zmartwiło. Oczywiście może jeszcze spaść, to że drzewka owocowe kwitną to przecież niczemu nie stoi na przeszkodzie... Ale wydaje mi się, że zimowe rzeczy można odłożyć do szafy aby poczekały do następnego sezonu.

Jedną z takich rzeczy jest komin, który zrobiłam sobie w listopadzie, i właśnie się doczekał prezentacji na blogu - lepiej późno niż wcale...

Na Emilii, dość luźny, na mnie - raczej dopasowany, co okazało się sporą zaletą w chłodne poranki kiedy odprowadzałam Krzysia do szkoły a kończyło się na dłuższym spacerze, bo przebycie trasy, którą normalnie pokonuję w 15 minut, z Emilią zajmuje od 45 do 75 minut. Nawet z mokrymi włosami było mi ciepło i przytulnie. No to sobie spacerowałyśmy.

Komin zrobiłam na dość grubych drutach (5 mm), ale za to ściegiem w stokrotki, który "zagęszcza" dzianinę, więc w sumie aż taki cieniutki nie jest.

Zrobiony jest z włóczki Galler Yarns Fantasia, której dwa motki dostałam kilka lat temu od koleżanki z pracy: 50gr/137m, skład: 60% wełna, 20% len,  20% jedwab.  Wyrobiłam do ostatniego centymetra.
Mimo sporej zawartości wełny i lnu, nawet tak bardzo nie gryzie, za to jest cieplutki.

Hendricks Park, marzec 2015

W ostatnią niedzielę marca zabrałam dzieci na spacer to Hendricks Park. Byliśmy tam w lutym, o czym pisałam tutaj. Miesiąc później jeszcze bardziej kwieciście i kolorowo.

Moje dzieci, jak tylko poczuły miękkość trawy pod stopami, wyrwały do przodu, i właśnie tak, w biegu, spędziły większość czasu w parku.

Na moją prośbę, Kruszynka z Hultajstwem zapozowali na łączce z Dąbrówką.

Nie obeszło się bez próby wyłudzenia prze Emilię noszenia, czyli "Na ręce!". Nawet sobie znalazła jelenia, ale noszenie skończyło się po 10 sekundach. Tyle czasu w ramionach brata wystarczyło Małej na odzyskanie sił.

A sił tych wystarczyło na dość długie skakanie po kamieniach - dzieci bawiły się w rekiny. To znaczy jedno, wewnątrz skalnego kręgu, było rekinem, a drugie, to skaczące po kamieniach, było ofiarą rekina. Mimo moich obaw, żadne z dzieci nie zrobiło sobie krzywdy, a Krzyś ślicznie dawał się złapać Emilii, więc zmieniali się rolami w miarę równych odstępach czasu. A ja sobie siedziałam na ławeczce i obserwowałam, jak te moje dzieciaczki ładnie potrafią się razem bawić. Bez tabletu czy komputera.

Rekiny też muszą czasem odpocząć:

Kilka minut później, natrafiliśmy na kolejne kamienie, oddzielające ścieżkę od skarpy. Dzieci nie odpuściły, mimo, że w tym miejscu słońce paliło niemiłosiernie - nawet Emilia wdrapała się na każdy z dość sporych kamieni.

Po godzinie biegania po parku przenieśliśmy się na plac zabaw i dzieci jeszcze poszalały korzystając z cudownej pogody - i dobrze, bo od wtorku nastąpiła zmiana pogody - zimno i mokro.

Kwitnący koniec marca

Poniżej zdjęcia kwiatowe z mojego ogródka.

śliwa

czereśnia

czerwona porzeczka

jagoda

pierwszy z trzech rododendronów

mój najpiękniejszy kwiatuszek

"Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga"

Tuż przed feriami wiosennymi, Krzyś przyniósł do domu ze szkoły Report Card, czyli ocenę wyników w nauce i opinię na temat zachowania w szkole - dokument przygotowany przez nauczyciela.

Kategorii sporo, ale z zestawienia wynika jasno, że Krzyś albo już teraz opanował materiał, który powinien znać na koniec roku szkolnego, albo wogóle wykazuje umiejętności wykraczające poza wymagania programowe na koniec trzeciej klasy.

Jeśli chodzi o czytanie, to wymagane jest 120 słów na minutę, Krzyś uzyskał wynik 220 słów.

A do tego wszystkiego nie opuścił do tej pory ani jednego dnia nauki w tym roku szkolnym.

Mam więc wszelkie powody by pękać z dumy!

Na początku marca, z funduszy przyznanych przez naszego lokalnego dostawcę energii elektrycznej i wody, szkoła zorganizowała  dla drugo i trzecio klasistów zajęcia pod hasłem The Discovery Lab. Dzieci wykonywały eksperymenty związane tematycznie z wodą i energią.

Krzyś wrócił do domu szalenie podekscytowany i natychmiast podzielił się wrażeniami pokazując niektóre z przyniesionych rzeczy.

Projekt, który zrobił największe wrażenie na mnie, można obejrzeć na zdjęciu poniżej.

Jest to ludzik wykonany z włochatego drucika (ręce i nogi), patyczka takiego jak do lodów (tułów), papieru (głowa) oraz dwóch nakrętek przymocowanych na końcu nóg. Stanowią one przeciwwagę reszty ludzika i kiedy ustawi się patyczek na kostce dłoni, lub na czubku palca, ludzik utrzymuje pozycję, nie spada - no po prostu czary mary! Niby wiem jak to działa, ale napatrzeć się nie mogę - niczym Emilia!

Kolejny projekt - wiatraczek, który utrzymuje się na wyprostowanym spinaczu, a jak się dmucha imitując wiatr, obraca się - zdjęciu poniżej, choć tylko w wersji statycznej.

Następny projekt szalenie spodobał się Emilii. To zwykła słomka z końcówka przyciętą tak, że w efekcie otrzymujemy gwizdek. Na szczęście tonacja dość niska, więc dało się znieść gwizdanie, które trwało całe popołudnie.

W probówce poniżej przez jakiś czas żyło sobie jakieś żyjątko. Emilia z całą stanowczością twierdziła, że je widzi - pewnie ma lepszy wzrok ode mnie bo ja tam niczego (poza roślinką) dopatrzeć się nie mogłam.

W sumie dzieci wykonały 10 projektów, ale nie wszystkie przyniesione zostały do domu i uwiecznione ku potomności.

Krzysia takie rzeczy bardzo interesują. Latem dostał od mojego brata i bratowej książkę "365 Science Experiments" i lubi sobie od czasu do czasu wybrać któryś z nich i przetestować w warunkach domowych. Ostatnio padło na atrament sympatyczny, którym na bluzie wypisał wiadomość dla mamy "I love you". Miała się pojawić podczas prasowania...

Dla domu - Projekt Nr 3

W tym wpisie pisałam o planie zrobienia kilku projektów dla domu w tym roku (12 projektów na 12 miesięcy). Dzisiaj czas przedstawić Projekt Nr 3:

Wymiana Bojlera

Stary bojler miał już 21 lat i wprawdzie grzał wodę bez zarzutów, to jednak był bardzo nieekonomiczny.

Najpierw trzeba było zrobić rozeznanie.

Bojlerów na rynku jest spory wybór, ale nasz lokalny dostawca energii elektrycznej zwraca część kosztów zakupu tylko kilku z nich, tych spełniających określone wymogi - muszą być bardzo energo oszczędne. Tę samą listę ma nasz stanowy urząd skarbowy, który również zwraca część poniesionych kosztów - można je sobie odliczyć od należnego podatku za rok, w którym dokonało się zakupu. A kwoty te są na tyle wysokie, że super oszczędny bojler wychodzi w tej cenie co ten zwykły, za zakup którego nikt nie zwraca ani centa.

Nowy bojler, który wymienił ten stary, działa częściowo na zasadzie pompy ciepła - tutaj jest to ładnie wyjaśnione po polsku. Dopiero kiedy temperatura otoczenia (u nas to temperatura w garażu) spadnie poniżej 3 stopni C, przestawia się na energię elektryczną z sieci.

Poniżej oba bojlery - stary i nowy.

PUR: Dywanik

Dywanik pętelkowy z zalegających w koszu z zapasami włóczkowymi motków akrylu robiłam ponad rok. Nie bardzo mi szło, bo projekt ten był łazienkowy również z tego powodu, że dywanik robiłam głównie pilnując kąpiącej się Emilii, która, kiedy tylko zauważała, że mama znalazła sobie jakieś ciekawe zajęcie, natychmiast kończyła moczenie się. Jak miałam puste ręce to potrafiła celebrować wieczorną kąpiel do całkowitego wystygnięcia wody w wanience.

Minął rok (ponad) i praca nad dywanikiem nabrała tempa - również dzięki Emilii, która zaczęła w wanience tak brykać, że dywanik po każdej kąpieli nadawał się do suszenia. A spód anty poślizgowy bardzo długo schnie. Dywanik zastępczy musiał się pojawić natychmiast. No i się pojawił - choć może nie aż tak natychmiast.

Dywanik wyszedł niewielki, 65 x 37 cm, ale są to wymiary wystarczające, żeby nie wychodzić spod prysznica na zimne kafelki. Poza tym, jeśli będę miała jakieś niepotrzebne motki w podobnym gatunku to mogę jeszcze kilka rządków dorobić.

Tego typu dywanik pierwszy raz zobaczyłam na blogu Hrabiny, a w tym wpisie podane są dokładniejsze informacje (łącznie z linkiem do instrukcji zapętlania nitki tak, żeby się nie pruło).

Sporą zaletą jest to, że dywanik bardzo szybko schnie, a poza tym ubyło mi z kosza z zapasami kilka motków, na które nie miałam innego pomysłu.