Białe bolerko dla Emilii

Dziecko rośnie, z ubranek wyrasta - a to za krótkie nogawki spodni, a to za krótkie rękawki, czasem nawet w pasie niektóre rzeczy okazują się za ciasne! Kruszynka coraz większa i coraz cięższa - ten aspekt odczuwają coraz boleśniej moje ręce...

A wstęp ten przydługi w celu uzasadnienia pojawienia się kolejnego bolerka w garderobie mojej córeczki. 

Bolerko robiłam dwa razy, ponieważ za pierwszym podejściem nieco przesadziłam z rozmiarem, a ono było potrzebna na teraz, a nie za kilka lat. Na szczęście takie rzeczy robi się szybko, ale poprawianie niewypału działa wybitnie zniechęcająco, więc spruta włóczka nieco poleżała w szufladzie. Tym bardziej, że po praniu straciła dramatycznie na miękkości, zniknął ten milusi puszek i dzierganie z niej już nie było tak miłe jak za pierwszym podejściem.

Za pierwszym razem była normalna dziurka na guzik w plisie, za drugim razem poszłam na łatwiznę, dziurkę sobie odpuściłam, i tylko zrobiłam pętelkę z pojedynczej nitki - zaskoczona jestem jak dobrze się spisuje w użytkowaniu. Guzik jest fioletowy, bo akurat taki miałam. U mnie nie można kupić pojedynczych guzików na sztuki, tylko zawsze w kąplecie - takie małe to przeważnie od 3 do 5, a potem zostają mi te guziki i mam już całkiem spory zapas, który chwilowo służy głównie Emilii - do zabawy.

• Włóczka:Premier Yarns Everyday Soft Worsted Solids, o składzie: 100% akryl, 186m/113 gram
• Zużycie: 105 gram = 173 metry
• Druty: 3.25 mm i 4 mm

Menu

Krzyś wybiera się w odwiedziny do chrzestnej.
W związku z tym dostał polecenie przygotowanie listy tego co będzie jadł - bo Krzyś to taki francuski piesek.
Listę przygotował po polsku. Nawet nie sprawiło mu to większego problemu a warto odnotować, że nigdy nie uczył się pisać po polsku. Bardzo zaskoczył mnie tym, że wystarczyło mu raptem kilka wskazówek w trudniejszych miejscach (tych, gdzie różnica między językiem polskim a angielskim jest dość znaczna), aby momentalnie zapamiętać zasady i natychmiast zacząć je stosować. Zerkałam mu przez ramię, ale niewiele miałam do roboty, bo i bez mojej pomocy prawie nie robił błędów.

Oto lista przygotowana przez Krzysia:

Krzyś jest bardzo podekscytowany wyprawą na Florydę, cieszy go, że będzie chodził na plażę, i że będzie się kąpał w ciepłej wodzie. Pyta też czy ciocia zabierze go do Disneylandu - odwiedziny w Disney World (Kalifornia) lub Disneyland (Floryda) to jego marzenie.

Sama chętnie wybrałabym się do Disneyworld lub Disneyland!
Obiecałam Krzysiowi, że jak Emilia nieco podrośnie (za 2-3 lata) wybierzemy się do Kalifornii.
W związku z tym postanowiłam otworzyć specjalne konto, na które będę odkładać co miesiąc pewną kwotę, żeby uzbierać fundusze na ten wyjazd - tanie to raczej nie będzie...

Cyrk

Nauczyciel muzyki w szkole Krzysia przygotował z drugo i trzecio klasistami koncert pod tytułem "Circus Circus" ("Cyrk Cyrk").

 

Przed koncertem, w szkolnej stołówce, można było sobie obejrzeć prace dzieci przestawiające klaunów - każde dziecko wykonało portret siebie jako klauna bazując na czarno-białym wydruku swojego zdjęcia.

Po wystawie, już w szkolnej sali gimnastycznej, odbył się koncert - wydaje mi się, że w tym roku dzieci ładniej śpiewały, melodyjniej...

26.02.2015, koncert "Circus, Circus" - Krzyś jako klaun

A w cyrku - jak to w cyrku, były oczywiście klauny, ale też i tygrysy!

 

 
Pod koniec, Emilia też odstawiła swój własny szoł, rzucając, wyciągniętą z torebki mamy, włóczką w widownię. To znaczy, rzucała do mamy, ale że ja siedziałam w pierwszym rzędzie, a Emilia nie bardzo panowała nad ręką, włóczka przeważnie lądowała za mną - ku uciesze innych rodziców.

Plac zabaw

W drodze z parku do domu zatrzymaliśmy się na niewielkim placu zabaw. Emilia, która w parku była tak zmęczona, że domagała się noszenia, na widok zjeżdżalni natychmiast odzyskała siły i dzieci jeszcze trochę poszalały. W końcu zarządziłam odwrót, ponieważ zerwał się bardzo zimny wiatr, a Emilia nie chciała założyć kurtki ani czapki.

 

 

Spacer w parku oraz szaleństwo na placu zabaw nie naruszyła zbytnio rezerw energii moich dzieci, którym wystarczyło 20 minut w samochodzie, żeby wrócić do pełni sił i szaleć do wieczora.

Hendricks Park, luty 2015

W niedzielę zabrałam dzieci do Hendricks Park.

Swego czasu często tam bywałam z Krzysiem, który bardzo lubił biegać po alejkach.
I dalej lubi.

Emilia, przez pierwsze pół godziny. dotrzymywała mu kroku, a potem stwierdziła, że chce na rączki. Mogła sobie chcieć... Jest już za ciężka, żeby biegać z nią na rękach pod górkę i z górki - park położony jest na pagórku... Pomarudziła, odpoczęła na ławce i dociągnęła do końca spaceru.

A wybraliśmy się do Hendricks Park, żeby zobaczyć co już kwitnie - bo u nas nadeszła wiosna dość wcześnie w tym roku. Na zdjęciach poniżej można sobie obejrzeć co kwitnie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pod koniec spaceru Krzyś zapytał, czy możemy tam przejeżdżać częściej. Pewnie, że tak! Za jakieś 3-4 tygodnie będzie tam jeszcze bardziej kolorowo!

PUR Podkładki

Szukałam czegoś innego na Ravelry, ale przypadkiem, wpadła mi w oko interesująca podkładka pod gorące naczynia w kształcie kwiatka o siedmiu płatkach.

Szybciutko wydrukowałam opis, wyciągnęłam z szafy wszystkie resztki bawełny podobnej grubości i szydełko poszło w ruch. Wyszło mi 6 kolorowych podkładek.

Robiło się je łatwo i szybko. Dodatkowa przyjemność to zabawa kolorami - efekt widać na załączonych zdjęciach.

Opis, mało skomplikowany, po pierwszej sztuce wskoczył do głowy i już nie trzeba było zerkać na wydruk.  Tylko potem nie mogłam znaleźć adresu http, żeby go zalinkować - ale w końcu doszukałam się. (Darmowy opis do pobrania tutaj.) Przy okazji znalazłam opisy wykonania podobnych podkładek, tylko z inną ilością płatków.

Podkładki zrobiłam jeszcze w ubiegłym roku, ale od jakiegoś czasu mam straszne opóźnienie w pokazywaniu ukończonych prac. Jeszcze kilka projektów czeka w kolejce..

Poniżej, poszczególne podkładki - już wszystkie znalazły nowe domy.

Był sobie ząb

Był sobie ząb.
Z wielką dziurą. Tak wielką, że w zasadzie nie było zęba a jedynie plomba.

Zaden dentysta nie dawał szans zębowi - wszyscy twierdzili, że zęba należy jak najszybciej wyrwać bo w każdej chwili może się wdać infekcja.

Ale właścicielka zęba, tchórzliwa wielce, zwlekała z wyrwaniem i odciągała wizytę u chirurga szczękowego latami. Przychodziło jej to tym łatwiej, że ząb nie bolał, infekcji nie było - krótko mówiąc, nic się nie działo.

Aż po ośmiu latach plomba wypadła.

Znak, że trzeba jednak coś z zębem zrobić. Wyrwać chyba - w końcu...

A że była to siódemka, to może połączyć z usunięciem zębów mądrości?
Tyle się słyszy, że należy je wyrwać zaraz jak tylko wyrosną, że same z nimi kłopoty, etc.

Konsultacja u specjalisty, który orzekł, że moje ósemki są zdrowe, funkcjonalne, i że nie ma powodu pozbywać się ich. Ale resztki po tej siódemce - jak najbardziej i to w miarę szybko.

I tak też zrobiłam.

Ale powstało pytanie, co zrobić z luką pomiędzy szóstką a ósemką, luką dość sporą, i jak się okazało, przeszkadzającą w spokojnej konsumpcji.

Implant.

Kosztowny, ale mostek na trzech zębach też. I szkoda tego zdrowego zęba, na którym mostek musiałby się oprzeć.

Więc jednak implant.

Zabieg odbył się we wtorek, a że myśl o tym, że ktoś będzie mi wiercił otwór w szczęce napawała mnie przerażeniem - poprosiłam o pełną narkozę, a nie tylko znieczulenie miejscowe.

Do gabinetu zawiozła mnie koleżanka, która również zajęła się Emilią. Zdziwiłam się wielce, z jaką łatwością Emilia została z ciocią Asią - do tej pory tylko jedna osoba (ciocia Ola) została w pełni zaakceptowana jako osoba, z którą moja córeczka zostanie z radością i bez protestów.

Z relacji cioci Asi wynika, że większość czasu spędziły eksplorując wnętrze budynku, w którym mieści się gabinet, zwłaszcza winda i schody dostarczyły im (oraz postronnym obserwatorom) fantastyczną rozrywkę.

Po zabiegu, mimo moich zapewnień, że sobie poradzę, koleżanka zabrała mi Emilię do siebie na resztę dnia, tak że mogłam spokojnie dochodzić do siebie. Czułam się dobrze tylko zimno mi było.

Wczoraj jeszcze byłam trochę opuchnięta na buzi, ale dzisiaj już jest dobrze.
Za 4 miesiące będę mogła założyć koronkę i luka między zębami zostanie wypełniona.

I znowu będzie ząb. Tyle że porcelanowy.

Szczypiorek

Patrząc na to co się dzieje w ogródku, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wiosna w tym roku zawita do nas wcześniej niż zwykle. Już jest tuż za rogiem i wysyła do nas swoje zielone uśmiechy - szczypiorek już ny tyle duży, że można go ścinać do jajecznicy - taką lubię najbardziej, ze szczypiorkiem.

Zawsze istnieje możliwość, że jeszcze wpadnie do nas na chwilkę zima, ale wygląda na to, że za bardzo spodobało jej się na wschodnim wybrzeżu.

W związku z tym postanowiłam zaryzykować i posiać to i owo: groszek zielony (na niego chyba nigdy nie jest za wcześnie), kalarepę, sałatę i seler.

Przesadziłam też sadzonki czosnku - rozsada sama się wyhodowała z niewykopanych w ubiegłym roku główek. Musiały się zapodziać przy wykopywaniu, i dobrze, bo znowu mogę liczyć na ładny czosnkowy zbiór jesienią.

Chwasty rosną przepięknie, więc i za nie się wzięłam.

A na koniec kilka kolorowych zdjęć tego co kwitnie: kamelia i fioletowe krokusy. Pierwiosnki trochę marne, więc zdjęć nie robiłam. Zaczynają też kwitnąć narcyzy, ale spodobały się Emilii, która pourywała wszystkie główki zanim zdążyłam zrobić zdjęcia - zostawiła tylko nierozwinięte pąki.

10 dni bez komputera

Emilia załatwiła mi komputer i trzeba go było oddać do naprawy.

Nabrała z kubeczka wody do ust, kubek odstawiła, przeszła przez pokój i wypluła wodę na klawiaturę laptopa. Szybko starłam, ale trochę wody dostało się do środka i dwa klawisze przestały działać - akurat te dwa potrzebne do wklepania hasła.

Najpierw czekałam, z nadzieją, że jak wyschnie, to się samo naprawi. Płonne nadzieje. Potem był weekend, i dopiero w poniedziałek mogłam zawieźć komputer do naprawy. Okazało się, że trzeba wymienić klawiaturę, a najpierw ją zamówić. Osoba, która zamawia takie rzeczy (szefowa) akurat była chora - kolejna zwłoka. W końcu, po dziesięciu dniach, odzyskałam łączność ze światem.

Tak zupełnie odcięta nie byłam - w pracy też mam komputer z internetem, ale w pracy nie mam czasu na nic poza pracowaniem, więc tylko opublikowałam częściowo przygotowane już wcześniej posty i popłaciłam rachunki.

Najboleśniej brak komputera odczuła sama Emilia bo nie mogła oglądać bajek na uTube.

Krzyś, od jakiegoś czasu bardzo grzeczny i miły, rozbroił mnie propozycją, że odda mi swoje kieszonkowe za luty (10 dolarów), żeby mi troszkę pomóc z kosztami naprawy, które w sumie nie okazały się aż takie wysokie (50 dolarów).

Jak już wcześniej pisałam, Krzyś ostatnio lepiej się zachowuje, więcej czasu spędza z nami aktywnie, bawiąc się na przykład z Emilią, a nie przed ekranem komputera/telewizora.

Tak lepiej smakuje...

A dzieci moje bawią się razem przepięknie, mimo dość sporej różnicy wieku. Nie ważne czy w domu czy w ogródku, w sklepie, poczekalni czy innym miejscu publicznym, nawet bez zabawek potrafią sobie znaleźć jakieś wspólne fascynujące zajęcie. Emilia wpatrzona w Krzysia jak w obrazek, naśladuje każdy jego krok, Krzyś często dumny z tego, czasem poirytowany. Odkąd sam zauważył, że siostra robi to co on, łatwiej mi z nim rozmawiać na temat właściwego zachowania w pewnych sytuacjach. Na przykład dlaczego nie chcę, żeby się bili, nawet jeśli to jest tylko udawanie, albo bitwa na poduszki.

Idziemy rano do szkoły.

Pomoc Krzysia okazuje się nieoceniona zwłaszcza wieczorami, kiedy już dzieci umyte, ale jeszcze nie śpią, a ja też chciałabym wejść pod prysznic. Krzyś ślicznie pilnuje Emilii "czytając" jej książki, czyli albo opowiada jej co jest na obrazkach, albo bawi się z nią w "Proszę mi pokazać..." - zabawa, którą Emilia uwielbia. A ja w tym czasie mogę się umyć, spokojna, że moje młodsze dziecko nie zrobi sobie w tym czasie krzywdy albo czegoś nie zepsuje.