Pierwsze licealne "wywiadówki" i zakończenie sezonu biegów przełajowych

W tym tygodniu sporo się działo. 

W poniedziałek i wtorek miały miejsce spotkania z nauczycielami we wszystkich szkołach naszego dystryktu. Jak już pisałam w przeszłości, te spotkania wyglądają tutaj inaczej niż w Polsce. Rodzice spotykają się z nauczycielami indywidualnie, zapisujemy się elektronicznie poprzez aplikację i tylko trzeba potem się pofatygować do budynku szkolnego.

Zapomniałam już jak to było kiedy syn chodził do liceum ale na szczęście szkoła nie omieszkała wysłać wiadomości, że spotkania te odbędą się w szkolnej stołówce i bibliotece. Ja zapisałam się na rozmowę z pięcioma nauczycielami i tak mi się trafiło że biegałam pomiędzy stołówką i biblioteką bo wszystkie moje spotkania ułożyły się właśnie tak: kafeteria, biblioteka, kafeteria, biblioteka, kafeteria.

Szalenie lubię te spotkania - który rodzic nie lubi wysłuchiwać peanów na temat swoich pociech? Emilia ma opinię bardzo bystrej, inteligentnej uczennicy, zadającej dobre pytania, nie wahającej się poprosić o wyjaśnienia jeśli czegoś nie do końca rozumie, jest też sumienna, pracowita a do tego grzeczna i uprzejma. Na matematyce, którą uwielbia, nudzi się straszliwie ale musi jakoś ten rok przeboleć a w przyszłym roku może wziąć dwa kursy matematyki i przeskoczyć tym samym na wyższy poziom. Może też jeden z tych kursów przerobić samodzielnie w czasie letnich wakacji. Wybór pozostawię dziecko choć ja osobiście uważam, że wakacje są po to by dziecko sobie odpoczęło. Jak już skończy naukę to już nigdy nie będzie miała takich długich i beztroskich wakacji więc niech się nimi nacieszy.

Pani od angielskiego zapytała się czy Emilia ma jakieś zajęcia poza szkolne, wyraziła obawę, że Emilia jest nieco za ambitna i pracowita dla jej własnego dobra, z czym się zgadzam. I Emilia i jej starszy brat przejmują się ocenami trochę za bardzo. Nie chodzi mi o to, żeby oceny olewali, ale nie muszą mieć samych A+ (najwyższa ocena tutaj), jak czasem napiszą test na 97% to świat się nie zawali - moim zdaniem, ale moje dzieci w tej kwestii nie zgadzają się ze mną.

Wróciłam do domu ze szkoły w doskonałym humorze! Nie omieszkałam powiedzieć wszystkim nauczycielom, że Emilia nie wymaga pilnowania, przypominania ani sprawdzania - wszystkich szkolnych spraw pilnuje sama, jest niesamowicie zdyscyplinowana i odpowiedzialna.

Z nauczycielami spotkałam się w poniedziałek, a w czwartek w tej samej szkolnej kafeterii odbył się bankiet pożegnalny na zakończenie sezonu biegów przełajowych. 

Bankiet to może zbyt szumne określenie, ale tego terminu użył trener w wiadomości więc niech będzie.

Imprezy te są bardzo miłe, większość trenerów to społecznicy z powołania poświęcający młodzieży swój czas za bardzo niewielkim wynagrodzeniem, pasjonaci. Były podsumowania, dyplomy, i nagrody papierowego talerza - na wesoło uchwycenie czegoś charakterystycznego dla każdej osoby.

Była więc nagroda dla właściciela wielu nietuzinkowych klapków, dla zawsze radosnej osoby, dla mola książkowego, dla pasjonata gier, dla osoby, która na każdym treningu sprawdzała która godzina twierdząc, że jeszcze można pobiegać kilak minut, dla osoby, która ucinała sobie drzemkę kiedy tylko się dało, dla właściciela niebanalnych podkoszulków. Każdy z 31 biegaczy dostał swoją własną nagrodę papierowego talerza. Emilia także:

Emilia została uhonorowana tytułem drużynowej cheerleaderki a to dlatego, że mimo kontuzji, mimo, że nie mogła biegać przez większą część sezonu, i tak jechała na każde zawody by kibicować i wspierać wszystkich biegaczy w swojej drużynie, z nieustającym entuzjazmem, niezależnie od tego czy koleżanki czy kolegów, czy liderów czy tych kończących zawody w ogonie, czy biegaczy w swoim wieku czy tych w ostatniej klasie - Emilia kibicowała każdej z 30 osób (reprezentacja liceum córki w biegach przełajowych liczyła w tym roku 31 osób).

Biegi przełajowe za nami - do następnego lata. W przyszłym tygodniu zaczyna się sezon pływacki, który potrwa do lutego. 

ONP: Shi Shi Beach & Point of the Arches

Plaża Shi Shi Beach i Point of Arches zdecydowanie plasują się na szczycie listy w kategorii "malownicze widoki: dzikie i surowe wybrzeże" więc bez dwóch zdań znalazły się na mojej wakacyjnej liście. 

Miejsce prawie na końcu świata, jeszcze tylko jeden punkt bardziej wysunięty na północny zachód i dojazd z pola biwakowego trochę czasu nam zajął ale ponieważ wstałyśmy wcześnie to udało nam się załapać na miejsce parkingowe na bardzo niewielkim parkingu. Nie ma co liczyć na to, że ktoś wróci do samochodu i zwolni miejsce bo to dość długa wycieczka (10-11 km) a do tego sporo osób zostawia samochód na noc (lub kilka) i biwakuje na plaży.

Miałyśmy szczęście, wcisnęłyśmy się na ostatnie wolne miejsce. 

Dojście do plaży zabiera ponad godzinę i prowadzi terenem należącym do Szczepu Makah więc potrzebne jest specjalne pozwolenie. Pierwsza mila (1.6 km) niedawno odnowionego szlaku wije się przez zarośnięte wyręby i gaje świerku sitkajskiego. Do przejścia jest kilka mostów i promenad.

Druga mila nie jest aż tak ładna - błotnista i mokra, strasznie rozdeptana po bokach i w zasadzie nie ma gdzie zejść ze szlaku by to błoto ominąć. 

W końcu dochodzi się do krawędzi urwiska i bardzo stromego zejścia na plażę Shi Shi - to już teren parku narodowego. 

Piaszczysta plaża rozciąga się po lewej stronie, usiana wybielonymi kłodami, wyrzuconymi na brzeg przez fale. Zdjęłyśmy buty i ruszyłyśmy na południe, w kierunku Point of Arches - parady skalistych stosów morskich, kilka z nich to skalne łuki z wodą kotłującą się pomiędzy ramionami i stąd nazwa.

na horyzoncie: Point of Arches

Dojście do Point of Arches zajęło nam ponad godzinę. Na miejscu pooglądałyśmy sobie baseny pływowe i zamieszkujące je stworzenia. Zmęczone, znalazłyśmy zacienione miejsce na posiłek, odpoczynek, rozkoszując się przebywaniem w jednym z najbardziej malowniczych miejsc na północnym zachodzie.

Nogi bolały już mocno a przecież trzeba było wrócić, a jedyny dostępny środek transportu to własne nogi. Gdyby miejsce nie było tak oddalone, chętnie zostałybyśmy tam dłużej, najlepiej do zachodu słońca, ale ponad godzinna wędrówka ciemnym lasem po zmroku nie wchodziła w grę.

ONP: Ozette Triangle Trail

Szlak Ozette Triangle Trail o długości 15.1 km składa się z dwóch odcinków prowadzących przez zalesione tereny podmokłe z drewnianymi promenadami i jednego odcinka wzdłuż nierównego wybrzeża Pacyfiku - te trzy odcinki tworzą kształt trójkąta, stąd nazwa (triangle = trójkąt).

Urzekły mnie te drewniane kładki i pomosty, dźwięk kroków kiedy idzie się po deskach ma w sobie coś szczególnie kojącego.

Kładki te, jak przeczytałam w jednym z przewodników, nie  tylko pomagają piechurom uniknąć brodzenia po kostki w błocie ale także chronią teren przed erozją (rozdeptywaniem i zadeptywaniem wszystkiego po obu stronach ścieżki obchodząc błoto), przysługują się więc i faunie i florze.

Pokonanie pierwszego ramienia trójkąta zajęło nam ponad godzinę ale szło się bardzo przyjemnie. Kiedy już słyszałyśmy ocean ale jeszcze go nie było widać, zaraz za mostkiem na zdjęiu powyżej, natknęłyśmy się na zająca pasącego się w trawie przy ścieżce.

W tym miejscu mogłyśmy skręcić w lewo jak prowadzi szlak ale chciałyśmy zobaczyć miejsca biwakowe wzdłuż plaży dla tych, którzy skłonni są przynieść ze sobą na plecach całe wyposażenie - jak wcześniej już wspomniałam, nam pokonanie tego odcinak zajęło ponad godzinę. Wędrowałyśmy jedynie z prowiantem na kilkugodzinny spacer czyli bez obciążenia.

Wiele osób skłonnych jest przytargać na plecach wszystko co potrzebne by biwakować w tym malowniczym miejscu z widokiem na ocean (robiąc zdjęcie powyżej miałam ocean za plecami). Czego nie przynieśli, zrobili z tego co fale wyrzuciły na brzeg. Podziwiałyśmy twórczość i pomysłowość biwakujących tutaj w przeszłości - ławki, stoliki i oczywiście huśtawki, niemal każde miejsce miało swoją huśtawkę.

W końcu wkroczyłyśmy na plażę, która jest dostępna tylko podczas odpływu. Przypływy blokują plażę i aby pokonać to ramię trójkąta podczas przypływu należy liczyć się z koniecznością wspinania się po stromych urwiskach za pomocą lin a i tak może nie udać się uniknąć zamoczenia butów. 

wodorosty

Nawet podczas odpływu pokonanie tego odcinka jest fizycznie wymagające, ponieważ idzie sią po luźnych kamieniach, często mokrych i pokrytych śliskimi wodorostami. Marsz po żwirze i luźnym piasku też nie należy do najłatwiejszych, często trzeba też pokonywać powalone drzewa - albo je obejść.

Na plaży można natknąć się na foki, orły a nam przytrafiło się spotkaniem z misiem. Miso pojawił się na plaży nieoczekiwanie odcinając nam dojście do lądu. Za plecami miałyśmy ocean, a przed sobą plażę z misiem, który najwyraźniej był świadom naszej obecności, ale na szczęście nie uważał nas za zagrożenie i dał nam spokój. Przez jakiś czas wędrowaliśmy sobie wzdłuż plaży, misio bliżej linii lasu, my po części odsłoniętej podczas odpływu. W końcu misio wrócił do lasu a my odetchnęłyśmy z ulgą.

Linia brzegowa jest tutaj bardzo ciekawa. Odpływ otwiera drogę do kilku wysp, ale ponieważ są to miejsca uważane za święte przez miejscowe szczepy, zalecane jest pozostawienie tych miejsc w spokoju. Zawsze też trzeba pamiętać żeby nie zagapić się i nie pozostać na samotnej wysepce lub większej skale kiedy zaczyna się przypływ.

Emilia najpierw z ogromnym entuzjazmem eksplorowała odsłoniętą plażę ale po pewnym czasie upał dał się jej we znaki oraz zmęczenie z mozolnego przeskakiwania z kamienia na kamień, z jednej skały na kolejną.  Kilka razy stanęłyśmy wobec dylematu czy mamy wdrapywać się na pnie ogromnych zwalonych drzew czy je obchodzić. I jedno dość męczące i drugie, zwłaszcza kiedy to nie pierwsze drzewo ale n-te. Oj dał się nam we znaki ten odcinek! Dodatkowo zaczęłyśmy się niepokoić czy uda nam się wypatrzeć miejsce gdzie szlak schodzi z plaży w las. Plażą można iść dalej do kolejnych miejsc biwakowych, ale my już chciałyśmy wracać. W końcu dostrzegłyśmy znak, fioletowo czarne koło przyczepione do drzewa w miejscu gdzie zaczyna się ścieżka powrotna, trzecie ramię trójkąta.

Na tym odcinku nie miałam już siły ani ochoty na robienie zdjęć, tylko uwieczniłam na filmie wiewiórkę wyłuskującą nasionka z szyszki.

Poniżej mapa z naszą trasą, prawie 17 km, której pokonanie zajęło nam 5 godzin. Te czerwone kropki to miejsca gdzie robiłam zdjęcia. Kropka czarna to pole namiotowe. 

Ozette Triangle Trail

🧶 Na jesienne chłody

W październikowej odsłonie zabawy u Anetty Nici, nitki i niteczki króluje magia jesieni z kolorem brązowym w roli głównej. Od dwóch miesięcy robię sweter w owym kolorze ale z pewnością nie będzie gotowy do końca tego miesiąca, zastanawiam się czy uda mi się go skończyć jeszcze w tym roku.

Ponieważ chciałam wziąć udział w zabawie, wrzuciłam na druty 6.5 mm dość grubą włóczkę przygarniętą na jakiejś wyprzedaży wiele lat temu. 

72 oczka przerabiane w okrążeniach - dość szybko zaczęło przybywać dzianiny. Już po tygodniu moja szuflada z jesienno-zimowymi otulaczami wzbogaciła się o kolejny komin. 

Emilia zapytała:

- A nie masz już czegoś takiego?

- Mam, i to kilka.

W takim kolorze jednak jeszcze nie miałam.

Ponieważ włóczka jest dość gruba, lekko włochata, zrezygnowałam z wszelakich splotów mniej lub bardziej fantazyjnych, choć warkocze bardzo mnie kusiły. Doszłam do wniosku, że najprostszy splot pończoszniczy wystarczy.

Nie zmierzyłam długości komina ale jest na tyle długi, że po naciągnięciu na głowę nadal opatula szyję. Miałam tylko jeden motek tej włóczki i wyrobiłam go do końca a komin jest na tyle długi na ile wystarczyło włóczki.

Dzisiaj rano pięknie świeciło słońce więc Emilia zrobiła mi kilka zdjęć do tego wpisu. 

Dopiero w połowie października zrobiło się u nas na tyle zimno żeby zacząć nosić kurtkę. Dla mnie to czas szali, szalików i chust - wszystkie uwielbiam, w przeciwieństwie do czapek, więc komin to taki mój prywatny kompromis.

ONP: Ruby Beach

Hoh River, Rzeka Hoh,  to ta rzeka, w dorzeczu której rośnie największy las deszczowy strefy umiarkowanej w USA. Rzeka płynie sobie, po nieco ponad stu kilometrach wpada do Oceanu Spokojnego, a nieopodal, trochę na południe, znajduje się kilka słynnych plaż opisywanych i polecanych we wszystkich przewodnikach. My zatrzymałyśmy się przy Ruby Beach.

Ruby Beach

Pogoda nam nie dopisała, dzień był wprawdzie ciepły, ale bardzo pochmurny, więc zdjęcia są ponure i w najmniejszym stopniu nie oddają sprawiedliwości temu miejscu. 

Na plaży natura zebrała niesamowitą kolekcję unikalnych formacji skalnych a jakby tego było mało, mamy jeszcze moc wybielonego słońcem drewna wyrzuconego na brzeg. 

Podczas odpływu można tu obserwować rozgwiazdy, kraby i inne organizmy morskie wśród basenów pływowych, można też dojść na wyspę Abbey, ale dobrze jest sprawdzić przed wyruszeniem jak się układają przypływy i odpływy.

Ponieważ zatrzymałyśmy się na Ruby Beach tylko na trochę, w drodze z jeziora Quinault nad jezioro Ozette, nie planowałam całodniowego pobytu w tym miejscu. Niemniej jednak, nawet przy kiepskiej pogodzie podobało nam się tam tak bardzo, że zabawiłyśmy dłużej niż myślałam. 

Z dość sporego, a jednak straszliwie zatłoczonego parkingu (na którym cudem udało nam się zaparkować, tylko dlatego, że akurat ktoś opuszczał miejsce parkingowe) dochodzi się do plaży już po kilku minutach, w miejsce gdzie potok Cedar Creek wpada do dużego basenu, idealnego do zabawy dla dzieci i rodzin - Emilia prze chwilę rozważała powrót do samochodu po strój kąpielowy i ręcznik, ale bardziej zainteresowały ją skały. 

Z plaży można udać się na północ na kilkukilometrową wycieczkę do Rzeki Hoh, a idąc na południe, podczas odpływu, po pokonaniu mniej więcej takiej samej odległości dochodzi się do potoku Steamboat Creek, z widokiem na Destruction Island i jej latarnię morską. Przyznam, że niebo było tak zaciągnięte chmurami, że myślałam, że oberwanie chmury to tylko kwestia czasu, ale natura tylko pogroziła paluchem. Nie było widać żadnej wyspy.

Szkoda, że nie dane nam było zobaczyć Ruby Beach w słonecznej, z pewnością piękniejszej odsłonie, ale i tak w życiu bywa, nie zawsze dostaje się to co by się chciało.

ONP: Pony Bridge

Szlak doliną Enchanted Valley (Zaczarowana Dolina) określany jest jako jedna z najlepszych tras w Olimpijskim Parku Narodowym – prawie cały szlak biegnie wzdłuż rzeki Quinault i prowadzi przez absolutnie oszałamiający las deszczowy Quinault, z wysokimi drzewami ociekającymi mchem nad głową, ogromnymi pierwotnymi paprociami i kolorowymi polnymi kwiatami – tak daleko, jak okiem sięgnąć.

Wzdłuż szlaku znajduje się również mnóstwo obiektów wodnych, od mostów z bali nad bełkoczącymi strumieniami po przeprawy przez strumienie i niekończące się małe wodospady. Na trasie tej nie ma żadnego wspinania się po skałach ani niczego innego w najmniejszym stopniu technicznego, a najtrudniejszą “przeszkodę” na szlaku stanowią krótkie odcinki intensywnego błota oraz kupki odchodów końskich. 

most zaraz na początku trasy – jeszcze nie Pony Bridge

Przewyższenie jest niewielkie, szlak jest w większości płaski z małymi, pagórkowatymi wzgórzami. Przede wszystkim jest po prostu długi – 24 kilometry w jedną stronę. Aby dotrzeć do końca, do Doliny 10,000 Wodospadów, trzeba sobie zaplanować nocowanie po drodze, a że doliną nie biegnie żadna droga, nawet szutrowa czy leśna, cały sprzęt trzeba zabrać ze sobą w plecaku. Najczęściej jest więc to wyprawa z przynajmniej dwoma noclegami, na którą poza prowiantem trzeba zabrać ze sobą namiot, karimatę i śpiwór. (Trzeba też mieć specjalne pozwolenie.)

My zdecydowałyśmy się tylko na kilkukilometrowy spacer do oddalonego o zaledwie około 4,5 km od parkingu mostu Pony Bridge. 

Pony Bridge przerzucony jest nad głębokim wąwozem którym płynie rzeka Quinault. Widoki zapierają dech w piersiach, turkusowa woda poniżej, zielone paprocie zdobiące skaliste ściany wąwozu. Zdjęcia zrobić trudno bo wąsko i tylko ta przepaść pod stopami ale co nieco widać. Bardzo miły dla oczu spacer.

widok na rzekę Quinault z mostu Pony Bridge

ONP: Maple Glade Trail & Kestner Homestead

Szlak Maple Glade Trail to krótka i łatwa ścieżka wijąca się przez bujny starodrzew umiarkowanego lasu deszczowego, który wyróżnia się tym, że na najmniejszym obszarze świata występują największe, rekordowo duże, gigantyczne wiecznie zielone gatunki drzew (masywne zachodnie cykuty, świerki sitkajskie,  czerwone cedry zachodnie i daglezje). 

Ścieżka jest dobrze utrzymana i dostępna dla większości odwiedzających, w tym rodzin z małymi dziećmi. Można sobie pożyczyć broszurę z opisami poszczególnych ciekawych miejsc na trasie - taki drukowany przewodnik.

Szlak Maple Glade łączy się ze ścieżką prowadzącą do skansenu - dawnego gospodarstwa rodziny Kestnerów - najstarszego zachowanego gospodarstwa wczesnych osadników na tych terenach. 

Pierwotny dom z 1897 roku nie zachował się, został zniszczony przez powódź. Do czasów obecnych zachowała się część domu z lat 1900-1905 wybudowana przez Antona Kestnera, reszta budynku głównego to już lata 1973-1974. 

Na terenie skansenu znajduje się też kilka budynków gospodarczych wybudowanych pomiędzy latami 1920-1980. 

Gospodarstwo w pewnym momencie zmieniło właścicieli aż w końcu w roku 1986 zostało zakupione przez Park i udostępnione do zwiedzania.

Emilia nigdy nie widziała żadnych urządzeń rolniczych, może poza traktorem, tyle co w filmach.

Zdecydowanie najbardziej podobała jej się zdezelowana, przeżarta rdzą furgonetka z ubiegłego stulecia.

O świcie i zmierzchu na terenie gospodarstwa pasą się jelenie. My byłyśmy tam wczesnym popołudniem, za dużo zwiedzających i pora nieodpowiednia. 

Jelenie zobaczyłyśmy jednak w pobliżu następnego dnia, wracając z kolejnej wycieczki. Zauważyłyśmy samochód, który zatrzymał się w miejscu, gdzie nie było nic ciekawego. Ludzie wyszli i z ogromnym poruszeniem gapili się na coś w oddali, na łące poza pasem drzew rosnących przy drodze. W końcu i nam udało się dostrzec całkiem spore stadko jeleni, za daleko jednak by zrobić dobre zdjęcie.